O τελευταίος των ανθρώπων

Ένας ηλικιωμένος θυρωρός αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την περιφρόνηση των φίλων του, των γειτόνων του και της κοινωνίας μετά την απόλυση του από την αξιόλογη δουλειά του σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο.

Η πυκνότητα, η ελάχιστη εναπόθεση σε μεσότιτλους (άρα διάλογο) και η πλαστικότητα των ιστορικά και μόνο πρώιμων αυτών δημιουργιών, σημειώνουν την εκφραστική ακμή του βωβού και την πιστοποίηση πως ο Μούρναου προλόγιζε την μέγιστη αισθητική κατάθεση που θα ερχόταν στην επόμενη, πρώτη του, χολιγουντιανή χρονιά.

Το «Ο Τελευταίος των Ανθρώπων»  είναι γνωστό για δύο πράγματα: τη σχεδόν απουσία του κειμένου, με αποτέλεσμα μια αφηγηματική ρευστότητα που δεν είχε προηγουμένως εμφανιστεί στον βωβό κινηματογράφο, και την εξαιρετική κίνηση της κάμερας από τον μάγο Karl Freund, του οποίου οι συνεισφορές ήταν τόσο εκπληκτικές που ο ίδιος και ο Murnau μετά από αυτό φλερτάρονται στενά  από το Χόλιγουντ.

Η πρώτη «dolly» (μια συσκευή που επιτρέπει σε μια κάμερα να κινείται κατά τη διάρκεια μιας λήψης) δημιουργήθηκε για αυτήν την ταινία. Το συνεργείο το κατάφερε αυτό χάρη σε ένα καροτσάκι μωρού. 

Είτε δένοντας την κάμερα στο στήθος του είτε κρεμώντας την από πολυώροφες εξέδρες, ο Freund αυτοσχεδίαζε ακούραστα, βυθίζοντας τη φωτογραφική μηχανή του και τον θεατή στο υπερθερμασμένο μυαλό του παλιού πορτιέρη καθώς περιηγείται σε μια αγενή νέα πραγματικότητα. Από μια απεικόνιση της μέθης που προκαταλαμβάνει το Mean Streets  του Martin Scorsese, το 1973, σχεδόν 50 χρόνια μετά το ανακαλύπτουμε σε πολλά από τα πρώτα πλάνα του σινεμά, ο Freund βοήθησε τον Murnau να ξεκινήσει έναν τρόπο κινηματογραφικής έκφρασης που τιμά την υποκειμενικότητα τόσο του πρωταγωνιστή όσο και του σκηνοθέτη.