Νόβακ

Σύνοψη: O Δρ. Νόβακ, πρώην νευροεπιστήμονας από την Κροατία, έχει απομονωθεί στην καρδιά της Αθήνας, στοιχειωμένος από το σκοτεινό παρελθόν του.

Ένας ιδεαλιστής νέος επιστήμονας προσπαθεί επίμονα να τον προσεγγίσει, μέχρι που τον πείθει να τον ακολουθήσει σε μια επιστημονική κολεκτίβα που πιστεύει στην ξεχασμένη θεωρία του για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση και επιχειρεί να την αναβιώσει. Ο Νόβακ δέχεται να τους καθοδηγήσει, όμως σύντομα οι ισορροπίες της ομάδας θα διαταραχθούν και τα όρια μεταξύ ευφυΐας και τρέλας θα γίνουν όλο και πιο δυσδιάκριτα.

Άποψη: Μια ελληνοελβετική συμπαραγωγή μας μεταφέρει σε μια Αθήνα σκοτεινή, σχεδόν δυστοπική, όπου η λατρεία και η επιστήμη συνενώνονται σχεδον συνωμοσιολογικά, σε μια εποχή που οι θεωρίες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια και η κοινωνία έχει χάσει κάθε επαφή με την λογική.

Μέσα από βίντεο των 90s, βλέπουμε πειράματα εκείνης της εποχής, όσο ακόμα είχε την ισχύ να διαφεντεύει και να δημιουργεί μια λατρεία γύρω από το όνομά του.

Η λατρεία, το καλτ που φτιάχνεται γύρω από το όνομά του, όπως καλτ θα μπορούσε να γίνει και η ίδια η ταινία, πλέον έχει εκπέσει στην σφαίρα του περιθωρίου.

Ο Νόβακ είναι ένας τρελάκιας που προσπαθεί να πείσει ότι από πίσω κρύβονται οι ιδέες τις οποίες ο ίδιος όχι απλώς εκπροσωπεί, αλλά ανακαλύπτει.

Στην σημερινή εποχή, παρόλη την καλύτερη και μαζικότερη εκπαίδευση, είναι ίσως πιο ευεπίφορο από ποτέ να αναζωογονηθούν τέτοιες ιδέες. Έτσι ο Νόβακ, ένας ηλικιωμένος που πολλοί βλέπουν με λοξή ματιά καλείται να αναβιώσει περασμένα μεγαλεία.

Πειραματική και αρκετά  ημιτελής σεναριακά, με άνευ λόγου και αιτίας αρκετά πολλά αγγλικά με ελληνική ή ανατολικοευρωπαϊκή προφορά, η ταινία λειτουργεί μάλλον καλύτερα ως ένα φεστιβαλικό παράδοξο παρά για ευρεία διανομή και κατανάλωση.

Ενδιαφέρουσα ως προς τις ιδέες της, με δόσεις χιούμορ και κοινωνικής κριτικής σε ισορροπία και έναν ιδανικό πρωταγωνιστή, τον διάσημο από το Τρίγωνο της Θλίψης, Ζλάτκο Μπόριτς, που επαναλαμβάνει έναν φαινομενικά αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα εκτός κοινωνικής νόρμας όπως τον ρώσο καπιταλιστή στην βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία. Ο Μπόριτς έχει την ικανότητα να δώσει μια συγκρατημένη τρέλα σε έναν ρόλο φύσει υπερβολικό και εκτός πραγματικότητας, θυμίζοντας το θέατρο του σουρεαλισμού και της αναρχίας περασμένων δεκαετιών.

Ένα εκλεκτό καστ ελλήνων ηθοποιών συνοδεύει τον πρωταγωνιστή σε έναν άρρυθμο χορό τραγικωμωδίας, ενώ η ταινία μένει ουδέτερη με τα ηθικά της διλήμματα που δεν μοιάζουν να οδηγούν κάπου ή να προτείνουν μια ιδέα. Εμφορείται από διάφορες ιδέες και ιδεολογικές συγκρούσεις που εξανεμίζονται στο όνομα μιας πιο καλτ αντιμετώπισης από 80s βιντεοταινία.