Michael

Σύνοψη: Η βιογραφία αφηγείται την ιστορία της ζωής του Μάικλ Τζάκσον πέρα από τη μουσική, ακολουθώντας την πορεία του από τότε που αναδείχθηκε ως εκπληκτικό ταλέντο καi επικεφαλής των Jackson Five, ωσότου εδραιώθηκε ως ένας αδιαφιλονίκητος δημιουργός με ακλόνητο όραμα και τη φιλοδοξία να καθιερωθεί ως ο καλλιτέχνης με την κορυφαία σκηνική παρουσία.

Άποψη: Η ποπ μουσική ποτέ δεν έβγαλε λαμπρότερο αστέρι από τον Βασιλιά Μάικλ Τζάκσον. Από την παιδική του ηλικία καθήλωσε το κοινό, ενώ ως ενήλικας λατρεύτηκε όσο ελάχιστοι αλλά και κατακρίθηκε για άλλες πτυχές της ζωής του δείχνοντας τον παράδεισο και την κόλαση εντός των ανθρώπων.

Το Michael είναι μια τυπική βιογραφία μουσικού αστέρα, μια αγιογραφία που αναδεικνύει το success story παράλληλα με την λογική ενός concert film για να ξαναθαυμάσει το κοινό του την μουσική του, την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία μακριά από βρωμιές και μαυρίλες που θα χάλαγαν την εικόνα που θα θέλαμε να έχουμε για αυτόν.

Η προσέγγιση του Αντουάν Φουκουά εστιάζει στις δυσκολίες του νεαρού Τζάκσον, όσο είναι ακόμα στους Jackson 5, κάτω από την σκιά ενός σκληροτράχηλου και ωφελιμιστή πατέρα που δεν διστάζει να ξεπουλήσει τα πάντα και να ξεζουμίσει τα παιδιά του (πλην της Τζάνετ Τζάκσον που αρνήθηκε να υπάρχει ως χαρακτήρας στην ταινία) προκειμένου να πετύχει και να πλουτίσει. Από τα παιδικά ύστερα 60s στα γεμάτα σόλο δόξα 80s, η διαδρομή είναι γεμάτη τραγούδι και σόου.

Μια ταινία για τους φαν, μιας και αφηγηματικά είναι πολύ ελλιπής και απλοϊκή. Γεμάτη λογικά άλματα και απλουστεύσεις, αλλά και μικρά easter eggs, όπως η αναφορά στον Πίτερ Παν που θα γίνει αργότερα η Neverland, ο μικρός Μάικλ που βλέπει διαρκώς τον Μάγο του Οζ, ένα σύμπαν με το οποίο θα συνδεθεί ποικιλοτρόπως στην μετέπειτα πορεία του ή το σχόλιο του πατέρα στον γιο όταν αποφασίζει να αυτονομηθεί ότι η οικογένεια είναι η Κόκα Κόλα ενώ το solo είναι σαν πας στην Πέπσι, μια εταιρεία την οποία αργότερα θα διαφημίσει ο καλλιτέχνης.

Όλα αυτά όμως με έναν επιδερμικό τρόπο, όπως έτσι απλά προσπερνά την λεύκη στην επιδερμίδα του ή το μπούλινγκ για την μεγάλη μύτη του για να δικαιολογηθούν οι μετέπειτα πλαστικές.

Ο Φουκουά νιώθει διαρκώς την ανάγκη να δικαιολογήσει τα πάντα χωρίς να εξηγεί τίποτα. Μια γρήγορα περατζάδα από όλους τους σταθμούς αυτών των σχεδόν είκοσι ετών, θεωρώντας ως δεδομένο ότι ξέρουμε την ζωή του άρα απλώς θα γνωρίσουμε κάποιες πιο προσωπικές στιγμές οικογενειακής σύγκρουσης.

Αφηγηματικά πλαδαρή όσο εντυπωσιακή είναι στα μουσικά κομμάτια. Μια ακριβή και φροντισμένη παραγωγή, από τις ωραιότερες μουσικές βιογραφίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια ως προς το οπτικό και πώς στήνονται οι σκηνές του θεάματος.

Ο Τζαφάρ Τζάκσον, ανιψιός του Μάικλ, αποδεικνύεται η καταλληλότερη επιλογή. Είναι άρτιος υποκριτικά και ανεπανάληπτος ως μίμηση του Τζάκσον. Οι σκηνές που τραγουδάει -που είναι σχεδόν η μισή ταινία και για αυτό προκρίνεται περισσότερο για τους φαν παρά για όσους θα πάνε για το κουτσομπολιό-προκαλούν ρίγη συγκίνησης και δύσκολα όλοι όσοι μεγαλώσαμε με τον ένα και μόνο Βασιλιά που αναγνωρίζουμε, θα κρατηθούμε στην θέση μας και δεν θα βουρκώσουμε βλέποντάς τον μέσα από το πρίσμα του Τζαφάρ.

Όπως ο νεαρός Μάικλ έτρωγε μπούλινγκ από τους μουσικούς παραγωγούς για το ότι διαρκώς κουνούσε τα πόδια του ενώ ηχογραφούσε τα τραγούδια στο στούντιο, έτσι και εμείς ίσως δεν αντέξουμε να μην ξεσηκωθούμε με το Thriller, με το Bad, το Beat It, το Billie Jean και το Human Nature. Σίγουρα θα υπάρξει δεύτερο μέρος με την υπόλοιπη πορεία του και εκεί μένει να φανεί ποια θα είναι η επιλογή που θα κάνει ο Φουκουά. Τώρα βολεύτηκε στην αγιογραφία διότι αυτά τα χρόνια όλοι ούτως ή άλλως τον θαύμαζαν ως θεό και είχε μαζική αποδοχή, χωρίς τόσα σκάνδαλα και παραφιλολογίες.

Πάντως το Michael παρότι η μουσική δεν μπορεί να κρύψει ένα σενάριο δειγματοληπτικό και προφανώς εγκεκριμένο από την οικογένεια, πετυχαίνει εν τέλει τον στόχο της να μαγέψει το κοινό με την μεγαλειώδη προσωπικότητα ενός ανθρώπου που ίσως ποτέ μας δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε και η ταινία δεν θα βοηθήσει σε αυτό.