Lee Cronin's the Mummy

Σύνοψη: Η μικρή κόρη ενός δημοσιογράφου εξαφανίζεται χωρίς κανένα ίχνος, αφήνοντας την οικογένεια διαλυμένη. Όταν οκτώ χρόνια αργότερα τη βρίσκουν ζωντανή μέσα σε μια αρχαία σαρκοφάγο, η επιστροφή της σκορπίζει τον τρόμο, όσο ο πατέρας προσπαθεί να ανακαλύψει τι της συνέβη.

Άποψη: Ο Ιρλανδός Λι Κρόνιν, μετά το υπερφυσικό θρίλερ The Hole in the Ground (2019), συστήθηκε στο διεθνές κοινό κυρίως μέσα από το Evil Dead Rise (2023), μπαίνοντας έτσι στο franchise του Evil Dead.

Αυτήν την φορά επιλέγει να διασκευάσει ένα από τα τέρατα της Universal, την Μούμια (αλλά για λογαριασμό της Warner Bros μέσω της New Line Cinema που της ανήκει), που δεν έχει καμία σχέση ούτε με την αρχική ταινία της δεκαετίας του 1930, ούτε με τις πιο ποπ εκδοχές του Μπρένταν Φρέιζερ, ούτε καν με την Τομ Κρουζ εκδοχή που ακόμα και αυτή φαντάζει καλύτερη.

Και γιατί αυτό; Απλούστατα γιατί, αν και εξυπηρετεί αρκετά ικανοποιητικά το gore κομμάτι -έχει πράγματι μερικές καλές σκηνές τρόμου που δεν σας αφήσουν ατάραχους-σεναριακά είναι ένα αχαρτογράφητο και ανοικονόμητο medley από διάφορες ταινίες τρόμου, κυρίως του Εξορκιστή και ομοειδών ταινιών, της Εκκόλαψης και του Poltergeist.

Ο Κρόνιν μοιάζει να μην έχει κανένα έλεγχο στο υλικό του, με αποτέλεσμα η πλοκή να κινείται διαρκώς ανάμεσα σε αιγυπτιακούς μύθους και μεξικάνικη παράδοση, δύο πολιτισμοί έντονα συνυφασμένοι με την σύνδεση-σύγκρουση ζωής και θανάτου, εν προκειμένω με έναν επιφανειακό και εμφανέστατα δυτικότροπο, αμερικανικό τρόπο, που βλέπει χώρες όπως την Αίγυπτο και το Μεξικό σαν οριενταλιστικά προτεκτοράτα μαγείας, φολκλόρ, ασυδοσίας και εγκλήματος.

Στο επίκεντρο της ιστορίας η ιδέα της πυρηνικής οικογένειας, που μοιάζει να χάνει τον πυρήνα της όταν μυστηριωδώς από δηλητηριασμένο μήλο σαν άλλη Χιονάτη, εξαφανίζεται η μια κόρη και οι γονείς επιχειρούν να ισορροπήσουν τους κοινωνικούς και οικογενειακούς τους ρόλους. Μια μάνα που δεν κατάφερε να αντιληφθεί την αλλαγή στο παιδί της και ένας πατέρας που δεν κατάφερε να σώσει το παιδί του παλεύουν με τα λάθη τους και τις αλληλοκατηγορίες, όσο εκείνο πλέον έχει μετατραπεί σε κάτι αγνώριστο και εν δυνάμει επικίνδυνο.

Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ο Κρόνιν στοχάζεται πάνω στις έμφυλες σχέσεις, στον ρόλο των γονιών σε μια Αμερική σε βαθιά αξιακή -και όχι μόνο- κρίση, γίνεται τόσο επιδερμικά όσο γρήγορα ξεφλουδίζει η επιδερμίδα της νέας Μούμιας.

Έχει βέβαια την ευτυχία να έχει ένα καλό καστ, με τους γονείς Τζακ Ρέινορ και Λάια Κόστα να δίνουν το κάτι παραπάνω σε μια ταινία που ξέρεις από την αρχή πως δεν προσφέρεται για καμιά μεταθέαση, απλώς για μια γρήγορη κατανάλωση τρόμου, που δυστυχώς ξοδεύεται πολύ σε jumpscares και υποβλητική μουσική παρά σε αληθινά τρομακτικές σκηνές που θα κάνουν την εμφάνισή τους από την μέση της ταινίας και μετά, όταν θα ταρακουνήσουν λίγο τον αδιάφορο για τα όσα γίνονται μέχρι τότε θεατή, και να τον παραδώσουν σε έναν γαλήνιο ύπνο με το τέλος της ταινίας, όταν θα έχει ήδη ξεχαστεί ό,τι έχει ιδωθεί στο κινηματογραφικό πανί.