Good boy

Ένας σκύλος, ο Ίντι, ξεκινά μια νέα περιπέτεια με τον ιδιοκτήτη του, εγκαταλείποντας την αστική ζωή για ένα άδειο οικογενειακό σπίτι στην εξοχή. Από την αρχή, δύο πράγματα είναι ξεκάθαρα: ο Ίντι είναι επιφυλακτικός απέναντι στο ανατριχιαστικό παλιό σπίτι και θα πολεμήσει με κάθε τρόπο για να μην χάσει το αφεντικό του.

Το Good Boy δεν είναι απλώς μια «ταινία τρόμου με σκύλο». Είναι μια κινηματογραφική πρόταση πάνω στο βλέμμα — πάνω στο πώς βλέπουμε και πώς μας βλέπουν. Η βασική της σύλληψη, να τοποθετήσει την κάμερα στο ύψος και τη συνείδηση ενός σκύλου, του Ίντι, ενός Nova Scotia Retriever, δεν λειτουργεί ως απλό εύρημα αλλά ως υπαρξιακό πείραμα: τι σημαίνει να βιώνεις τον τρόμο χωρίς τη γλώσσα, χωρίς κατανόηση, μόνο με το ένστικτο;

Η ιστορία είναι απλή αλλά εξαιρετικά λειτουργική: ο Τοντ (Σέιν Τζένσεν), ένας άρρωστος άνδρας, εγκαταλείπει τη Νέα Υόρκη και μετακομίζει με τον πιστό του σκύλο στο παλιό οικογενειακό σπίτι, ένα ερειπωμένο αρχοντικό κάπου στη μέση του πουθενά. Το σπίτι, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι απλώς παλιό — είναι πολύ παλιό, και φυσικά στοιχειωμένο.

Από εκεί και πέρα, η δράση εκτυλίσσεται μέσα από τα μάτια του Ίντι. Κυριολεκτικά. Η κάμερα μένει χαμηλά, ακολουθεί το βλέμμα του, μυρίζει τον φόβο, ακούει κάθε ανεπαίσθητο ήχο. Ο Μπεν Λίονμπεργκ (σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός) κινηματογραφεί με μια σπάνια ενσυναίσθηση. Το σπίτι —μια ρημαγμένη εξοχική κατοικία μέσα σε δάσος— αποκτά χαρακτήρα σχεδόν ζωικό, μια παρουσία που «μυρίζει» τον φόβο όπως ο Ίντι. Η κάμερα χαμηλώνει, παρακολουθεί, τρέμει, περιφέρεται, υιοθετώντας τη φυσιολογία του ζώου. Ο ήχος (το γρύλισμα των ξύλων, οι ανεπαίσθητες δονήσεις του αέρα, οι ψίθυροι) γίνεται το κέντρο βάρους του τρόμου: αυτό που δεν βλέπουμε, αλλά αισθανόμαστε.

Η παραγωγή είναι DIY μέχρι το μεδούλι της: ο Λίονμπεργκ και η σύζυγός του, Κάρι Φίσερ (που είναι και οι “γονείς” του Ίντι), γύρισαν την ταινία στο ίδιο τους το σπίτι στο Νιου Τζέρσεϊ, επί 400 ημέρες μέσα σε τρία χρόνια. Ο λόγος; Ο Ίντι δεν είχε πάντα όρεξη να… υποδυθεί. Όπως αποκάλυψαν στα παρασκήνια: «Ο Ίντι δεν ήξερε καν ότι γύριζε ταινία. Απλώς έπαιζε μαζί μας, όταν του έκανε κέφι». Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι πιο φυσικό και συγκινητικό από οτιδήποτε θα μπορούσε να πετύχει ένα CGI.

Το Good Boy επενδύει στο ψυχολογικό σασπένς, στη σταδιακή αίσθηση απειλής που χτίζεται μέσα από το design του ήχου, τα χαμηλά πλάνα και τα σκιώδη φώτα. Οι σκηνές με το αρχειακό υλικό του παππού (ο Λάρι Φέσεντεν σε ένα cameo που δίνει βαρύτητα) προσθέτουν μια μυθολογία γύρω από το σπίτι και μια παράλληλη αφήγηση για την κληρονομιά του φόβου.

Εκεί που η ταινία πετυχαίνει τον στόχο της, είναι στο πώς μεταφέρει την αγωνία ενός πλάσματος που δεν κατανοεί, μόνο αισθάνεται. Ο τρόμος εδώ δεν είναι η φρίκη του αίματος αλλά της άγνοιας: το βλέμμα του Ίντι είναι γεμάτο απορία, ευαισθησία και καθαρό ένστικτο επιβίωσης. Και φυσικά 2-3 jump scares θα τα νιώσεις. 

Μέσα από τα μάτια ενός ζώου, ο τρόμος επιστρέφει στην πιο αγνή του μορφή: το δέος απέναντι στο άγνωστο. Να μην το ξεχάσω. Ο Ίντι είναι καλά. Δεν έπαθε τίποτα στα γυρίσματα, αντιθέτως μας προέκυψε με στάτους σταρ!