Γαλάζιο μονοπάτι

Σύνοψη: Σε ένα απροσδιόριστο χρονικά μέλλον, η σκληροπυρηνικά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της Βραζιλίας συγκεντρώνει με το ζόρι όλους τους συνταξιούχους/ες της χώρας σε μια ενιαία δομή, την La Colonia, προκειμένου η φροντίδα τους να αποτελεί πλέον κρατική μέριμνα, κι έτσι τα παιδιά τους να μπορούν να συνεχίζουν απερίσπαστα την εργασία τους, χωρίς την παραμικρή έγνοια για τους ηλικιωμένους. 

Κάθε πολίτης άνω των 72, όχι απλώς απομακρύνεται από τον εργασιακό του χώρο θεωρούμενος πια μη παραγωγικός, αλλά πρακτικά τελεί σε καθεστώς κηδεμονίας: δεν θεωρείται ικανός να λάβει την οποιαδήποτε απόφαση, εκτός κι αν έχει προηγηθεί ρητή συγκατάθεση από τον γιο ή την κόρη του.

Άποψη: O Γκαμπριέλ Μασκάρο ακολουθεί την Τερέζα, μια 77χρονη γυναίκα που δεν νιώθει πως έχει έρθει η ώρα της να παροπλιστεί, οπότε θα προσπαθήσει – με κάθε νόμιμο και μη μέσο – να μην οδηγηθεί στην La Colonia.

Η ιστορία της αποτυπώνεται με όρους ενός ιδιότυπου road movie, με την πλατιά έννοια του όρου, καθώς οι δρόμοι είναι υδάτινοι (οι μαγευτικές κοίτες του Αμαζονίου), αλλά και μιας – ακόμα πιο ιδιαίτερης – ιστορίας ενηλικίωσης.

Τι κι αν αφορά μια ηρωίδα στην τρίτη ηλικία; Το «coming of age» (όπως είναι η αγγλική μετάφραση του εν λόγω genre) δεν ταυτίζεται πάντα τόσο με τα 18 κεράκια, όσο με την κατάκτηση μιας ανεξαρτησίας, ελευθερίας, ωριμότητας – ή και των τριών μαζί.

Στο μεταίχμιο της αντι – μπολσοναρικής σάτιρας και της παραβολής για τα στερεότυπα που διαιωνίζει αβασάνιστα ο ageist λόγος, ο Βραζιλιάνος δημιουργός παραδίδει ένα άνισο αλλά γοητευτικό φιλμ, με ευπρόσδεκτα ποιητικές ανάπαυλες και ορισμένες πραγματικά πρωτότυπες εικόνες (αλήθεια, έχετε ξαναπαρακολουθήσει σε μεγάλη οθόνη slow motion αγώνες ανάμεσα σε ψάρια – μονομάχους;).

Ένα ξεχωριστό, feelgood γλυκύτητας ταινιάκι που μάς υπενθυμίζει πως η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς – όσο όψιμα κι αν ξεκίνησαν την επανάστασή τους.