The fantastic four: First steps

Σύνοψη: Η νέα ταινία των Marvel Studios παρουσιάζει τους Reed Richards/Mister Fantastic (Pedro Pascal), Sue Storm/Invisible Woman (Vanessa Kirby), Johnny Storm/Human Torch (Joseph Quinn) και Ben Grimm/The Thing (Ebon Moss-Bachrach) καθώς αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη πρόκληση μέχρι σήμερα.

Αναγκασμένοι να ισορροπήσουν ανάμεσα στους ρόλους τους ως ήρωες και στη δύναμη του οικογενειακού τους δεσμού, πρέπει να υπερασπιστούν τη Γη από έναν αχόρταγο διαστημικό θεό που ονομάζεται Galactus (Ralph Ineson) και τον αινιγματικό του Αγγελιαφόρο, Silver Surfer (Julia Garner).

Κι αν το σχέδιο του Galactus να καταβροχθίσει ολόκληρο τον πλανήτη και όλους όσοι ζουν σε αυτόν δεν ήταν ήδη αρκετά τρομακτικό, τα πράγματα γίνονται ξαφνικά πολύ προσωπικά.

Άποψη: Τρίτη προσπάθεια να δούμε τους Fantastic Four στο σινεμά μετά τις δύο ταινίες του Tim Story το 2005 και 2007 και το αποτυχημένο reboot του 2015 και σίγουρα είναι η καλύτερη, πιο απολαυστική και πιο κομιξάδικη από όλες.

Κάπου ανάμεσα στην λογική του origin story τύπου Batman Begins και της in media res αφήγησης του νέου Σούπερμαν, η ταινία του Matt Shakman επιστρέφει στα πρώτα βήματα των υπερηρώων πίσω στα ρετροφουτουριστικά 60s της ταραγμένης Αμερικής αλλά όχι στα πολύ πρώτα, τα νηπιακά, αλλά μάλλον τα εφηβικά, καθώς έχουν ήδη προηγηθεί κάποιες περιπέτειες και τώρα αναλαμβάνουν την πιο δύσκολη, άλλη μια σωτηρία του μαρβελοκόσμου από έναν απέθαντο κακό.

Πιστή στις κόμικς απαρχές της ιστορίας, όπως και ο Σούπερμαν του Τζέιμς Γκαν, τοποθετεί την ιστορία και σε έναν χωροχρόνο από τον οποίον ξεκίνησαν και οι ιστορίες τους στα κόμικς, αλλά χρησιμοποιεί και την φαντεζί χρωματικά και χιουμοριστική και ανάλαφρη αφηγηματικά δομή εκείνων των ιστοριών.

Ξεκινώντας σαν ένα 60s sitcom με μαμά και μπαμπά τους πιο ώριμους Πέδρο Πασκάλ και Βανέσα Κίρμπι να νταντεύουν τα παιδάκια τους, τους σαν εφήβους The Thing και Human Torch.

Αυτή η τηλεοπτικίλα υβρίδιο οικογενειακού sitcom και sci fi εποχής που βγάζει συνειδητά και εκούσια η ταινία στην αρχή καθώς μας συστήνει τους χαρακτήρες αποδεικνύεται πολύ χρήσιμη, μιας και προσφέρει μια αίσθηση οικειότητας που προσφέρουν τα τηλεοπτικά προγράμματα στους θεατές τους, ότι είμαστε σαν εσάς, όχι κάποιοι κινηματογραφικοί σούπερ σταρ ούτε κάποιοι εξώκοσμοι υπερήρωες. Λειτουργεί απόλυτα μιας και έτσι θα έβλεπε ο κόσμος τους προσφιλείς Φανταστικούς.

Οι τέσσερις ηθοποιοί έχουν καλή χημεία και δίνουν bonus στους ήρωες τους, ειδικά ο Πασκάλ με το αβίαστο coolness και sexyness και η Κίρμπι, μια εξαιρετική και υποτιμημένη ηθοποιός, η οποία δίνει τον απαιτούμενο δραματικό τόνο όταν η πλοκη φτάσει στην κορύφωση της. Μια κορύφωση βέβαια προβλέψιμη και αναμενόμενη, όπως και όλη η ταινία, η οποία έχει να επιδείξει περισσότερη αισθητική πρωτοτυπία συγκριτικά με τους προκατόχους της, και ίσως πιο καίριο χιούμορ και ισορροπία ανάμεσα σε αυτό και στην δράση, παρά σεναριακή πρωτοτυπία. Δεν παύει να είναι μια ακόμα μαρβελοϊστορία, καλύτερη από πολλές από τις τελευταίες ταινίες του στούντιο, με ένα πήχη ωστόσο που πλέον έχει πέσει πολύ χαμηλά.