Dreams

Ο Fernando, ένας νεαρός Μεξικανός χορευτής μπαλέτου, φτάνει στις ΗΠΑ γεμάτος ελπίδες για μια νέα ζωή και μια διεθνή καριέρα. Πιστεύει ότι η Jennifer, μια πλούσια και ισχυρή γυναίκα, με φιλανθρωπικό έργο, θα τον στηρίξει.

Όμως η εμφάνισή του ανατρέπει την ισορροπία της προσεκτικά χτισμένης ζωής της Jennifer και του αδερφού της Jake. Ο έρωτας, τα όνειρα και η πραγματικότητα συγκρούονται, αποκαλύπτοντας σκληρές αλήθειες για την κοινωνική τάξη, την εξουσία, τη μετανάστευση και την επιβίωση.

Η δεύτερη συνεργασία της Tζέσικα Τσαστέιν με τον Μισέλ Φράνκο στο Dreams (μετά το προ διετίας Memory) μοιάζει σαν μια επικίνδυνη βουτιά στο ίδιο το τοπίο της εξουσίας — εκεί όπου η φιλανθρωπία συναντά τον έρωτα και ο ανθρωπιστικός λόγος αποκαλύπτει το πιο σκοτεινό του πρόσωπο.

Η Tσαστέιν, με τη γνωστή της εμμονή να ενσαρκώνει γυναίκες που βρίσκονται στον κόμβο κοινωνικών εντάσεων, επιλέγει εδώ να ενσαρκώσει κάτι αντιφατικό: μια φιλάνθρωπο που μοιάζει να πιστεύει στο όραμα της τέχνης ως οδού σωτηρίας, την ίδια στιγμή που εκμεταλλεύεται τον ξένο, τον Άλλο, για να ικανοποιήσει τις δικές της ανάγκες. Η ερμηνεία της είναι ψυχρή και αινιγματική, μια φιγούρα που κινείται ανάμεσα στη φαινομενική γενναιοδωρία και την απόλυτη ιδιοτέλεια.

Ο Φράνκο κινηματογραφεί με ψυχρό βλέμμα, σχεδόν μπρεσονικό, αποφεύγοντας κάθε εύκολο συναισθηματισμό. Το βλέμμα αυτό μετατρέπει την αφήγηση σε ένα παιχνίδι προβολών και προκαταλήψεων. 

Οι σκηνές παράνομης διέλευσης των συνόρων καταγράφονται σχεδόν ντοκιμαντερίστικα, ενώ οι έντονες, συχνά γραφικές σεξουαλικές σκηνές λειτουργούν ως μηχανισμοί εξουσίας μέσα στη σχέση. Ο θεατής καλείται να ερμηνεύσει μόνος του τις πράξεις των χαρακτήρων, χωρίς καθοδήγηση.

Το τελικό χτύπημα του Franco —μια κίνηση που μοιάζει αναπόφευκτη και ταυτόχρονα ακραία— έρχεται να καταρρίψει το όνειρο και να το επιστρέψει στη σκληρή πραγματικότητα. Η ειρωνεία του τίτλου Dreams είναι προφανής: όνειρα που γεννιούνται από την εξουσία του πλούτου, αλλά καταρρέουν όταν έρχονται αντιμέτωπα με την αλήθεια της ανισότητας.