The drama

Ένα ευτυχισμένο, αρραβωνιασμένο ζευγάρι δοκιμάζεται όταν μια απρόσμενη εξέλιξη εκτροχιάζει την εβδομάδα του γάμου τους. 

Ο Βρετανός εκπατρισμένος Charlie Thompson (Robert Pattinson), επιμελητής μουσείου, γνωρίζει τη Emma Harwood (Zendaya), επιμελήτρια λογοτεχνικών εκδόσεων, σε ένα καφέ στο Cambridge. Μετά από έναν θυελλώδη έρωτα, η κοινή τους ζωή μοιάζει ιδανική, μέχρι που, σε μια βραδιά με φίλους και ένα παιχνίδι εξομολογήσεων υπό την επήρεια αλκοόλ («ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχεις κάνει;»), μια αποκαλυπτική παραδοχή τινάζει στον αέρα τη βεβαιότητά τους και τους σπρώχνει σε αμφιβολία, σύγχυση και χάος, λίγες ημέρες πριν από τον επερχόμενο γάμο τους.

Το The Drama του Κρίστοφερ Μπόργκλι ξεκινά ως μια κομψή, σύγχρονη ρομαντική ιστορία και γρήγορα μετατρέπεται σε ένα άβολο παιχνίδι ηθικών αποκαλύψεων. Με τη Ζεντάγια και τον Ρόμπερτ Πάτινσον στο επίκεντρο, η ταινία υπόσχεται ένταση και πρόκληση — αλλά δεν καταφέρνει πάντα να αξιοποιήσει πλήρως το εκρηκτικό της υλικό. 

Το «δόλωμα» του The Drama είναι ξεκάθαρο: ένα σοκαριστικό twist που ανατρέπει τη δυναμική ενός φαινομενικά τέλειου ζευγαριού. Ο Κρίστοφερ Μπόργκλι, γνωστός για τη σατιρική και συχνά κυνική ματιά του πάνω στη σύγχρονη κουλτούρα (μας λένε Dream Scenario & Sick of myself), επενδύει σε αυτή την αποκάλυψη για να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση συναισθημάτων, κρίσεων και αμήχανων σιωπών. Το πρόβλημα είναι ότι, πέρα από αυτή τη στιγμή, η ταινία δυσκολεύεται να διατηρήσει το ίδιο επίπεδο έντασης.

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον, που τα τελευταία χρόνια έχει τελειοποιήσει τον ρόλο του «νευρικού, εσωστρεφούς άνδρα», δίνει μια ερμηνεία γεμάτη μικρές, σχεδόν αδιόρατες αντιδράσεις. Ο Τσάρλι του είναι ένας άνθρωπος που αποφεύγει τη σύγκρουση με κάθε κόστος — μέχρι που δεν μπορεί πια να την αποφύγει. Αντί να αντιμετωπίσει άμεσα την κατάσταση, επιλέγει τη σιωπή, την αποφυγή, την παθητικότητα. Είναι μια ερμηνεία που λειτουργεί περισσότερο μέσα από τις παύσεις παρά από τις εκρήξεις. Η Ζεντάγια κρατά έναν πιο εσωτερικό ρυθμό. Η Έμμα της δεν εξηγεί, δεν απολογείται, δεν προσπαθεί να κερδίσει τη συμπάθεια του θεατή. Αυτή η επιλογή είναι ενδιαφέρουσα, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει την πρόσβαση στο εσωτερικό της. Σε αντίθεση με τον Πάτινσον, που χτίζει έναν χαρακτήρα μέσα από αντιφάσεις, η Ζεντάγια μένει κάπως εγκλωβισμένη σε έναν ρόλο που δεν της δίνει αρκετό χώρο για ανάπτυξη.

Εκεί που η ταινία βρίσκει πραγματική ενέργεια είναι στους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Η Αλάνα Χάιμ, στον ρόλο της Ρέιτσελ, κλέβει την παράσταση με μια ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στην ηθική αγανάκτηση και την ακούσια ειρωνεία. Η στιγμή που δηλώνει με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο σύζυγός της «μεγάλωσε γύρω από όπλα», προκαλώντας την πλήρη αμηχανία του, είναι χαρακτηριστική του τρόπου με τον οποίο η ταινία σατιρίζει την υποκρισία της προοδευτικής μεσαίας τάξης.

Αφηγηματικά, το The Drama ακολουθεί μια αρκετά γνώριμη διαδρομή. Από τη στιγμή της αποκάλυψης και μετά, η ένταση κλιμακώνεται προβλέψιμα: συγκρούσεις, αποστάσεις, επανεκτιμήσεις. Δεν υπάρχουν μεγάλες εκπλήξεις στον τρόπο που εξελίσσεται η ιστορία, και αυτό αφαιρεί από την αίσθηση του επείγοντος που προσπαθεί να δημιουργήσει η ταινία. Ο ρυθμός είναι επίσης άνισος. Υπάρχουν σκηνές που τραβούν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, ειδικά όταν οι χαρακτήρες επαναλαμβάνουν τα ίδια συναισθηματικά μοτίβα χωρίς ουσιαστική εξέλιξη. Από την άλλη, ορισμένες στιγμές —κυρίως οι πιο άβολες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις— έχουν μια αιχμηρή ενέργεια που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Μπόργκλι.

Θεματικά, αγγίζει ζητήματα όπως η ταυτότητα, η ντροπή, η ηθική κρίση και οι προσδοκίες μέσα σε μια σχέση. Ωστόσο, δεν τα εξερευνά σε βάθος .Ενώ η ταινία υστερεί στις φυλετικές δυναμικές, είναι πιο έξυπνη στην έννοια της «αστυνόμευσης της σκέψης» και στο ζήτημα της ένοπλης βίας στις ΗΠΑ. Φυσικά όλα αυτά είναι εύκολο να τα παρατηρήσει ένας Ευρωπαίος όπως ο Μπόργκλι, αλλά η ένταση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας στο The Drama είναι καλά ζυγισμένη.

Παρά τις αδυναμίες του, το Δράμα αραμένει μια ταινία που βλέπεται με ενδιαφέρον, κυρίως χάρη στο καστ και τη βασική της ιδέα. Δεν είναι το προκλητικό, ανατρεπτικό έργο που υπόσχεται το marketing της, αλλά ούτε και μια πλήρως αποτυχημένη προσπάθεια. Είναι περισσότερο ένα έργο που φτάνει μέχρι ένα σημείο και σταματά — αφήνοντας την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είχε πάει πολύ πιο μακριά.