The Conjuring: Last Rites

Σύνοψη: Οι ερευνητές του παραφυσικού, Εντ και Λορέιν Γουόρεν αναλαμβάνουν μια τελευταία τρομακτική υπόθεση που αφορά μυστηριώδεις οντότητες τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίσουν.

Άποψη: Ο Michael Chaves δεν έκανε καλή δουλειά ως αντικαταστάτης του James Wan στη σκηνοθεσία στο προηγούμενο σίκουελ της σειράς του «Καλέσματος», και δυστυχώς τα πράγματα δεν βελτιώνονται σε αυτήν τη νέα συνέχεια.

Η συνταγή είναι σε γενικές γραμμές η ίδια με τα προγενέστερα φιλμ του franchise και στηρίζεται πάνω σε τρεις βασικούς πυλώνες (φόβος μέσα από δαιμονικές φιγούρες και jump scares, ελαφρώς νοσταλγική αναπαράσταση μιας παλιότερης εποχής με την ανάλογη βοήθεια στο σάουντρακ, η ρομαντική σχέση των Lorraine κι Ed Warren ως συναισθηματική «ραχοκοκαλιά» της δραματουργίας), κατασκευαστικά όμως το αποτέλεσμα είναι σίγουρα πολύ λιγότερο άρτιο από τα δύο πρώτα μέρη δια χειρός Wan και η έμπνευση ειδικά στο κομμάτι του τρόμου απουσιάζει, με γνωστά μοτίβα για τους εξοικειωμένους να ανακυκλώνονται κάπως ρουτινιάρικα.

Και όσο κι αν το ζεύγος Warren έχει αποτελέσει μια στάθερα για τη μερίδα του κοινού που ακολουθεί αφοσιωμένα το συγκεκριμένο κινηματογραφικό σύμπαν, κυρίως γιατί προσφέρει περιθώρια ταύτισης λόγω του ότι συνίσταται από δύο συνηθισμένους ανθρώπους, κυρίως ενάρετους, που έτυχε να έχουν ως προσωπικό τους «κάλεσμα» την υπέρβαση μέσω της αναμέτρησης με το μεταφυσικό, η τάση του σεναρίου να εστιάζει εδώ αρκετές φορές περισσότερο στις οικογενειακές του υποθέσεις και λιγότερο σε ό,τι θα μπορούσε να προκαλέσει ανατριχίλες λόγω είδους καθιστά την ταινία συχνά βαρετή και με το ένα πόδι να πατάει προς τη μεριά της σαπουνόπερας.

Σίγουρα υπάρχει ένας στοιχειώδης επαγγελματισμός στο πώς έχουν γίνει οι περισσότεροι χειρισμοί, κάτι που αποτρέπει το τελικό προϊόν από το να χαρακτηριστεί εντελώς «αρπαχτή» (όπως έχει γίνει δυστυχώς με άλλα, πιο ατυχή παραδείγματα του franchise σαν την «Καλόγρια»), αλλά που σαν στοιχείο δεν αρκεί για να ικανοποιήσει τόσο εκείνους που έχουν σαν ψωμοτύρι το σινεμά τρόμου, όσο και τον λιγότερο έμπειρο θεατή που απλά θέλει να απολαύσει ένα καλό δείγμα που κατηγοριοποιείται στο εν λόγω φάσμα.

Ειλικρινά πάντως, αν προχωρήσει κανείς σε μια ψύχραιμη αποτίμηση, πρέπει να παραδεχθεί ότι ο φιλμικός κόσμος του «Καλέσματος», σε καλλιτεχνικό επίπεδο πάντα, μετράει περισσότερα «αίρμπολ» σε σχέση με «τρίποντα», και μάλλον το κυνήγι για τη θετική έκπληξη σε αυτήν τη χρονική συγκυρία φαντάζει σ’ έναν βαθμό μάταιο.

Κι ενώ κλείνει αυτή η πρώτη φάση γι’ αυτόν τον κύκλο ταινιών, μέχρι να διαμορφωθεί μια στρατηγική από τους αρμόδιους για το πώς θα συνεχίσουν «τιμώντας τα πρώτα» αλλά ανανεώνοντας και το ενδιαφέρον για όσα ακολουθήσουν μετέπειτα, ίσως κάποιοι πρέπει να μελετήσουν τον σύγχρονο επί της οθόνης τρόμο, και αυτόν που δεν ακολουθεί την εμπορική οδό, για να πάρουν κάποιες χρήσιμες ιδέες...