Christy

Σύνοψη: Η Κρίστι Μάρτιν δεν είχε ποτέ φανταστεί μια ζωή πέρα από τις ρίζες της στη μικρή πόλη της Δυτικής Βιρτζίνια, μέχρι που ανακάλυψε πως έχει ένα μοναδικό ταλέντο: να ρίχνει γροθιές. Με οδηγό το πείσμα, την αποφασιστικότητα και μια δυνατή επιθυμία για νίκη, ρίχνεται στον κόσμο της επαγγελματικής πυγμαχίας, υπό την καθοδήγηση του προπονητή και μάνατζερ –και αργότερα συζύγου της– Τζιμ.

Όμως, όσο δυναμική και εκρηκτική κι αν είναι πάνω στο ρινγκ, οι πιο σκληρές της μάχες δίνονται έξω απ’ αυτό –με την οικογένεια, την ταυτότητά της και μια σχέση που απειλεί να εξελιχθεί σε ζήτημα ζωής ή θανάτου. Βασισμένη σε συγκλονιστικά αληθινά γεγονότα, η ιστορία της Κρίστι Μάρτιν είναι ένα πορτρέτο ανθεκτικότητας, θάρρους και του αγώνα να ξαναπάρεις τη ζωή στα χέρια σου.

Άποψη:  Η νέα ταινία του Ντέιβιντ Μίσοντ,μοιάζει εκ πρώτης όψεως με μια ακόμη ιστορία υπέρβασης — μια “ταινία πυγμαχίας” για μια γυναίκα που νικάει τα εμπόδια και επιβάλλεται σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο. Όμως, κάτω από το γάντι, ο Αυστραλός σκηνοθέτης κρατά ένα ξυράφι. Η ταινία είναι λιγότερο ένα success story και περισσότερο μια λειτουργία για το σώμα που μαθαίνει να δέχεται τα χτυπήματα, για τη γυναίκα που προσπαθεί να μετατρέψει τον πόνο σε καριέρα και τον φόβο σε ταυτότητα. Η Σίντνεϊ Σουίνι, στην κορυφαία ίσως στιγμή της μέχρι τώρα πορείας της, υποδύεται τη Κρίστι Μάρτιν με έναν συνδυασμό φυσικής ορμής και ψυχικής διάλυσης: παραδίδει μια μεταμόρφωση που δεν μοιάζει με performance· μοιάζει με εξομολόγηση

Η Kρίστι Μάρτιν υπήρξε πραγματικό πρόσωπο: μια γυναίκα από τη Δυτική Βιρτζίνια που άνοιξε δρόμους για τη γυναικεία πυγμαχία τη δεκαετία του ’90, φτάνοντας να γίνει η πρώτη που υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ντον Κινγκ και φωτογραφήθηκε στο εξώφυλλο του Sports Illustrated. Όμως, όπως δείχνει ο Μίσοντ, πίσω από τα πρωτοσέλιδα κρυβόταν μια ιστορία βίας και καταπίεσης, μια «πραγματική» ιστορία πιο επώδυνη από οποιοδήποτε χτύπημα στο ρινγκ.

Ο Μίσοντ, γνωστός από τα Animal Kingdom και The King, επιστρέφει εδώ στη λιτότητα που τον έκανε αναγνωρίσιμο. Το Christy δεν έχει φαντεζί πλάνα ή κινηματογραφικά φούσκες. Είναι ωμό, γραμμικό, και ειλικρινές. Οι σκηνές πυγμαχίας έχουν μοντάζ που αναπνέει· δεν μετατρέπονται σε μουσικά βίντεο, όπως συμβαίνει συχνά στα αθλητικά δράματα, αλλά παραμένουν πιστές στην κόπωση του αθλητή. Εκεί που η ταινία δίνει ουσιαστικό πόνο, είναι στην απεικόνιση της ταυτότητας και της σεξουαλικότητας της Κρίστι. Η σκηνή του οικογενειακού δείπνου, όπου οι γονείς της την κοιτάζουν σαν να είναι αρρώστια, είναι από τις πιο πνιγηρές της χρονιάς.

Το Christy δεν είναι ταινία για τη δόξα, αλλά για τη σιωπή που την ακολουθεί. Η τελική πράξη είναι βουβή, σχεδόν κλινική. Ο Μίσοουντ δεν ζητά χειροκρότημα, ζητά επίγνωση. Αναδεικνύει με κλινική ακρίβεια την παθολογία της επιτυχίας, μετατρέποντας το biopic σε πείραμα πάνω στη μνήμη και τη σάρκα. Το Christy είναι η διάλυση της θηλυκής αντοχής ως φαντασίωσης. Μια ταινία που βλέπεται με κόμπο στο στομάχι, όχι γιατί δείχνει τη βία, αλλά γιατί τη νιώθεις.