Black phone 2

Σύνοψη: Πριν από τέσσερα χρόνια, ο 13χρονος Φιν που σκότωσε τον απαγωγέα του και κατάφερε να δραπετεύσει έγινε ο μοναδικός επιζών του «Αρπαχτή». Όμως το αυθεντικό κακό υπερβαίνει τον θάνατο και το τηλέφωνο χτυπά ξανά.

Άποψη: Ποιος πίστεψε πραγματικά ότι ο θάνατος του Αρπαχτή στην πρώτη ταινία, θα ξεμπερδεύαμε έτσι εύκολα μαζί του. Μιας και η ταινία πήγε καλά, δέχτηκε καλές κριτικές και δεδομένου ότι το κακό είναι απέθαντο αλλά και το τηλέφωνο συνδέει τον δικό μας κόσμο με τον Άλλο, βρέθηκε η ιδανική συνθήκη για επιστροφή.

Στο σίκουελ η αδερφή του επιζήσαντα μικρού Φιν προωθείται αφηγηματικά σε κεντρικό ρόλο αλλάζοντας και την ίδια την φύση της ταινίας που πλέον ρέπει πολύ περισσότερο στον μεταφυσικό τρόμο, με τα οράματα και τα δικά της «I see dead people» σε σχέση με την πρώτη που διατηρούσε έναν ρεαλιστικό τρόμο παρά τα υπερφυσικά καλέσματα.

Το Black Phone 2 στρέφει το βλέμμα του πάνω στο τραύμα, τη μνήμη και την αδυναμία να ξεφύγεις από το κακό όταν αυτό έχει πια ριζώσει μέσα σου. Είναι παντού, ακόμα και μέσα στα όνειρα, μέσα στις αναμνήσεις, μέσα στους δαιδαλώδεις δρόμους του μυαλού και για αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και τρομακτικό να το αντιμετωπίσεις.

Όπως και στο Sinister (2012), ο Scott Derrickson ενδιαφέρεται περισσότερο για την ψυχολογική ρίζα του τρόμου παρά για τη στιγμή του τρόμου καθαυτή. Το μετατραυματικό άγχος από την μια του αγοριού και τα μεταφυσικά οράματα από την άλλη του κοριτσιού ισορροπεί τον τρόμο με την πίστη ή την ελπίδα.

Ο Ethan Hawke δυστυχώς εμφανίζεται λιγότερο από την πρώτη ταινία λειτουργώντας ως η ιδέα του κακού που στέκει ως δαμόκλειος σπάθη και όχι τόσο ως η γήινη ενσάρκωση του, στερώντας όμως έτσι την ουσία της ταινίας.

Άλλωστε, αυτό αγαπήσαμε στο Black Phone. Δεν είναι ότι μια ταινιάρα με εξαιρετικό σενάριο και πολύπλοκα ζητήματα, αλλά έναν πολύ σαρωτικό κακό, με την μάσκα του και την βαθιά φωνή του που κρατούσε τον θεατή σε όλη την διάρκεια.

Στο δεύτερο μέρος χάνει κάτι από τον πραγματικό τρόμο, σαν μια απόπειρα να γίνει πιο λυρικός και υποδόριος, φανερώνοντας και τα σεναριακά προβλήματα μιας ταινίας που έγινε για να γίνει.

Ενδιαφέρον έχει η πιο ψυχρή φωτογραφία που επιλέγει αυτή την φορά, οι 80s σινεφίλ αναφορές από ομοειδείς ταινίες τρόμου αλλά και η αίσθηση home movies ή archive footage που δίνει σε κάποιες σκηνές είτε ονείρου είτε παρελθοντικές με τις οποίες καταφέρνει να προσδώσει μερικές ανατριχίλες, παρότι όχι εφάμιλλες του αρχικού.