Ανάμεσα σε τρεις ζωές

Σύνοψη: Η Χάνα και το μη δυαδικό έφηβο παιδί της, το Φράνσις, επισκέπτονται τον γκέι παππού τους, τον Τζίμπα, στο Άμστερνταμ. Το Φράνσις εκφράζει την επιθυμία να μείνει με τον παππού του για έναν χρόνο, αμφισβητώντας τις γονεϊκές πεποιθήσεις της Χάνα και αναγκάζοντάς την να αντιμετωπίσει ζητήματα του παρελθόντος.

Άποψη: Μετά την απενοχοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας μετά τα πενήντα, που εύστοχα ανέδειξε στο Good Luck to You Leo Grande με την τρομερή Έμα Τόμσον, η σκηνοθέτρια Σόφι Χάιντ στρέφεται σε μια προσωπική, οικογενειακή ιστορία, όταν ο πατέρας της, Τζιμ, εξομολογήθηκε την ομοφυλοφιλία του ενώ είχε ήδη την οικογένειά του.

Εν προκειμένω, η οικογένεια της ταινίας, επιστρέφει στον πατέρα που πλέον έχει γίνει παππούς και ξεδιπλώνεται μια τριπλέτα ενός ηλικιωμένου ομοφυλόφιλου που ζει στο Άμστερνταμ, μιας straight γυναίκας που θέλει να είναι ανεκτική και συμπεριληπτική, και ενός non binary παιδιού που ίσως και να προτιμά την ελευθερία του παππού.

Μια ευαίσθητη ταινία που μοιάζει να πατά πάνω στην αρχή του Ρωμαίου Τερέντιου όταν έλεγε «είμαι άνθρωπος, τίποτα ανθρώπινο δεν μου μοιάζει ξένο».

Θέλει να καταλάβει και να δικαιολογήσει όλους τους χαρακτήρες παρά τα προβλήματά τους και τις κακές συμπεριφορές τους. Μια ταινία που δεν αρκείται σε εύκολα και διδακτικά μηνύματα αλλά αφήνει τους τρεις ήρωες, τις τρεις ζωές να εκθέσουν τις απόψεις τους και να εκτεθούν.

Μια ετεροφυλόφιλη γυναίκα, ένα non binary παιδί με τις σύγχρονες ιδέες queer ταυτότητας και ένας ομοφυλόφιλος παλαιάς κοπής, που δεν αντιλαμβάνεται και δεν συμφωνεί με τους νέους ορισμούς queer ταυτότητας και καταλήγει και εκείνος να εξεγείρεται με τα όσα ακούει θυμωμένος με όσα δεν κατανοεί. Ο  Τζον Λίθγκοου σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του, καθηλωτικός ακόμα και με τα βλέμματά του, όπως και η Ολίβια Κόλμαν που είναι κλασικά απολαυστική. Ανάμεσα σε αυτές τις τρεις ζωές αυτό που απουσιάζει είναι η προσωπική ταυτότητα. Είναι περισσότερο χαρακτήρες-σύμβολα, προσωποποιούν τις ταυτότητές τους παρά είναι ο εαυτός τους.

Χωρίς να γίνεται διδακτική και με συνθήματα και παντιέρες, αφαιρεί από τους ήρωές της το προνόμιο του να είναι κάτι παραπάνω από μια πλευρά του εαυτού τους.

Ο καθένας εκφράζει και κάτι, μια αντίρρηση, μια αντίθεση, ένα απωθημένο παρελθόν, τραύματα και διάθεση για ζωή και ελπίδα. Και το κάνει τόσο καλοδιάθετα, σαν ένα μήνυμα στήριξης, αγάπης και αποδοχής, με αποτέλεσμα να αξίζει το σχόλιο του και εμείς να το ακούσουμε.

Αυτό καθιστά αυτόματα την ταινία αφηγηματικά και δραματουργικά ενδιαφέρουσα; Ίσως όχι και εκεί το χάνουν αρκετοί σκηνοθέτες, όταν θεωρούν το μήνυμα ανώτερο της ταινίας ή όταν το μήνυμα είναι η ταινία. Όπως θα έλεγε και ένας θρυλικός παραγωγός της MGM, «οι ταινίες δεν είναι ταχυδρόμοι για να δίνουν μηνύματα». Ή έστω να μην είναι αυτοσκοπός.