Βενετία 2025 - Ντουέιν Τζόνσον: "Ήμουν πεινασμένος για μια τέτοια μεταμόρφωση"

Ο "βράχος" δεν κυνηγά μόνο εισιτήρια στο box-office. Ο Nτουέιν Τζόνσον Dwayne, ένα από τα κα'τεξοχήν πρόσωπα του χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ, βρήκε στο The Smashing Machine του Μπένι Σάφντι (σε μια απίστευτα συναισθηματική προβολή στο Φεστιβάλ της Βενετία; με τον Βράχο να δακρύζει στο χειροκρότημα) την ευκαιρία να αποδράσει από τα δεσμά της εμπορικής κατηγοριοποίησης και να στραφεί προς έναν πιο απαιτητικό, προσωπικό κινηματογράφο. «Στο Χόλιγουντ, όλα έχουν να κάνουν με το box office», παραδέχτηκε ο ηθοποιός στη συνέντευξη Τύπου στη Βενετία. «Το κυνηγάς, κι εκείνο σε σπρώχνει σε μια γωνία, σε μια κατηγορία: αυτή είναι η φάση σου, αυτό θέλει το Χόλιγουντ από σένα».

ΣΧΕΤΙΚΑThe Devil wears Prada 2

Η επιλογή του Τζόνσον να υποδυθεί τον Μαρκ Κερ, έναν παλαιστή και μαχητή του UFC που παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες (ναι, μας θύμισε τον Παλαιστή του Ντάρεν Αρονόφσκι), είναι ταυτόχρονα καλλιτεχνικό ρίσκο και προσωπική εξομολόγηση. «Είχα μέσα μου μια φωνή που έλεγε: “Κι αν υπάρχει κάτι περισσότερο; Κι αν μπορώ;” Πως θα μοιάζει αυτό;», τόνισε. «Συχνά δεν ξέρεις τι είσαι ικανός να κάνεις όταν σε έχουν εγκλωβίσει σε μια ταμπέλα. Χρειάζεσαι ανθρώπους που αγαπάς και σέβεσαι – όπως η Emily και ο Benny – να σου πουν: “Μπορείς”».

Η παραδοχή αυτή οδηγεί σε μια αυτοκριτική: «Σκέφτηκα: ζω το δικό μου όνειρο ή τα όνειρα άλλων; Είχα φοβηθεί να γίνω πιο ωμός, πιο βαθύς, πιο αληθινός – ώσπου μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Ήμουν πραγματικά πεινασμένος για μια τέτοια μεταμόρφωση".

Η ταινία, όπως υπογραμμίζει η Emily Blunt, δεν είναι απλώς μια βιογραφία του Kerr αλλά μια τομή πάνω στη «συγκεκριμένα ανδρική ευαλωτότητα». «Δεν ήταν ποτέ για τον άντρα με τη γροθιά ψηλά στον αέρα, αλλά για το τι ακολουθεί μετά – τη διάλυση που προκαλεί η ανάγκη να διατηρείς μια εικόνα αδύνατη για οποιονδήποτε».

Ο Johnson συμφώνησε: «Δεν είναι για τη μάχη· είναι μια ιστορία αγάπης: του Mark με την Dawn, αλλά και του Mark με αυτό που έκανε, και τον αγώνα του να ανταποκριθεί».

Περισσότερα για το The Smashing Machine μπορείτε να διαβάσετε και να δείτε το τρειλερ εδώ

Η φιλία του με την Mπλαντ, που ξεκίνησε στο Jungle Cruise, αποκτά εδώ καθοριστικό βάρος. «Από την πρώτη στιγμή, με ενθάρρυνε και μου είπε ότι υπάρχει χώρος να καταθέσω όλα όσα κουβαλούσα ως παιδί. Η μεταμόρφωση αυτή δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την καλύτερή μου φίλη δίπλα μου να μου λέει: “Σε έχω”».

Το The Smashing Machine μοιάζει έτσι να λειτουργεί ως ρήξη αλλά και ως εξομολόγηση: μια απόπειρα του Τζόνσον να ξαναβρεί τον εαυτό του μέσα από τον κινηματογράφο, όχι την αγορά.