"Half man": Συσσωρευμένη ανδρική οργή και απόγνωση

Σύνοψη: Όταν ο Ρούμπεν εμφανίζεται απροσδόκητα στον γάμο του Νάιαλ, ξεκινά μια αναδρομή στο παρελθόν που αποκαλύπτει τα βαθιά τραύματα, τον ανταγωνισμό, τις ενοχές και τα σκοτεινά μυστικά που σημάδεψαν τη σχέση τους και καθόρισαν την πορεία της ζωής τους.

ΣΧΕΤΙΚΑ"The Boroughs": Ένα Stranger Things για την τρίτη ηλικία

Γνώμη: Μετά τη σαρωτική επιτυχία του “Baby Reindeer”, οι προσδοκίες για το επόμενο βήμα του δημιουργού και πρωταγωνιστή του Ρίτσαρντ Γκαντ ήταν σαφώς υψηλές. Γιατί ο Γκαντ δεν έγινε απλά γνωστός εν μία νυκτί, μετατράπηκε και σε εκπρόσωπο ενός νέου είδους δημιουργού που δεν φοβάται να μιλήσει για τις πιο οδυνηρές πλευρές της αρρενωπότητας και μάλιστα σε μια ιστορική συγκυρία που ο όρος (καλώς) επανεξετάζεται από διάφορες σκοπιές.

Το “Half Man”, η μίνι σειρά που δημιούργησε και έγραψε για το HBO MAX, δηλώνει ακόμα και μέσα από το τίτλο της ότι πρόκειται για μια αντρική υπόθεση, αφού οι δύο πρωταγωνιστές της σχηματίζουν από κομβική ηλικία μια σχέση ζωής από την οποία αδυνατούν να αποκοπούν για σύνθετους λόγους που αποκαλύπτονται με κάθε νέο επεισόδιο.

Στο υπόβαθρο βρίσκεται αρχικά η Σκωτία των ‘80s, όπου οι έφηβοι Νάιαλ και Ρούμπεν μοιράζονται την ίδια στέγη, αφού οι μητέρες τους διατηρούν μια σχέση που προφανώς δεν περνάει απαρατήρητη ή ασχολίαστη από την τοπική κοινωνία. Οι δυο τους δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί: ο Νάιαλ είναι συνεσταλμένος, διαρκώς φοβισμένος από το ανελέητο bullying που δέχεται στο σχολείο και με ένα κούρεμα που θα ζήλευε ο Τζιμ Κάρεϊ στο “Ο Ηλίθιος και ο Πανηλίθιος”, ενώ ο Ρούμπεν, άρτι αφιχθείς από το αναμορφωτήριο, είναι σωματώδης, δημοφιλής με τα κορίτσια και εκρηκτικά βίαιος.

Είναι λοιπόν αναμενόμενο να μοιραστούν αμέσως οι ρόλοι του προστάτη και του προστατευόμενου, αλλά ο Γκαντ έχει αποδείξει ότι είναι ικανός ανατόμος των τοξικών σχέσεων αλληλεξάρτησης και έτσι εδώ, όπως και στο “Baby Reindeer”, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς αυτά που φαίνονται.

Ξετυλίγοντας, λοιπόν, το κουβάρι ενός δεσμού καταδικασμένου σε μια τραγική κατάληξη, ο Γκαντ προσπαθεί να θίξει ζητήματα συνδεδεμένα με το αντρικό βίωμα, από τη φιλία και τον ανταγωνισμό που ενέχεται σε αυτή μέχρι την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και τον μισογυνισμό, όμως το εγχείρημά του ενίοτε βουλιάζει κάτω από το βάρος της ίδιας της θεματικής του, ενώ υπάρχει μια έκδηλη ανισορροπία στον τρόπο με τον οποίο έχουν γραφτεί οι δύο χαρακτήρες.

Ο Νάιαλ (Τζέιμι Μπελ) είναι σαφώς πιο ολοκληρωμένος και πολύπλευρος, ενώ ο Ρούμπεν μοιάζει και φέρεται περισσότερο σαν ένα συνονθύλευμα όλων των δεινών της τοξικής αρρενωπότητας. Ο Γκαντ, που τον υποδύεται μάλιστα σε μεγαλύτερη ηλικία, είναι πραγματικά τρομακτικός σε αυτόν τον ρόλο, μοιάζει με έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορείς να απαλλαγείς, αλλά λίγες φορές αφήνει να διαφανεί ότι πίσω από το στιβαρός τείχος που έχει χτίσει κρύβεται ένα φοβισμένο και κακοποιημένο παιδί. Οι σκηνές που οι δυο χαρακτήρες ρίχνουν τις άμυνές τους είναι οι καλύτερες της σειράς, μια ανάσα από τη διαρκή αγωνία που είναι οι αλληλένδετες ζωές αυτών των δύο ανθρώπων.

Ο Γκαντ φαίνεται εδώ να έχει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: όσο οι άντρες μεγαλώνουν και αναπτύσσονται σε ένα σύστημα που δεν τους ενθαρρύνει να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, τόσο θα υποφέρουμε όλοι από τις συνέπειες της συσσωρευμένης οργής και απόγνωσής της. Το “Half Man” καταφέρνει να το περάσει, αλλά δυστυχώς το κάνει με ένα τρόπο οριακά χοντροκομμένο και αβάσταχτα προβλέψιμο σε σύγκριση με τους πιο λεπτούς χειρισμούς του “Baby Reindeer”.