"The gentlemen": Cool εκλάμψεις και ενέργεια που ξεφουσκώνει

Η σειρά του Netflix προσπαθεί να μεταφέρει την κινηματογραφική ενέργεια του Γκάι Ρίτσι από την ομώνυμη ταινία (βασισμένη σε διαφορετικές ιστορίες ωστόσο) σε τηλεοπτική φόρμα, αλλά μάλλον σκοντάφτει στη διάρκεια και την επανάληψη. Παρά τις λάμψεις από το παλιό, καλό "cool" του σκηνοθέτη και σποραδικά ευρήματα, η σειρά παλεύει να γεμίσει οκτώ ώρες με περιεχόμενο που θα χωρούσε άνετα σε μια δίωρη ταινία. Και αυτό γιατί από την πρώτη στιγμή γίνεται σαφές ότι το The Gentlemen ως σειρά έχει ένα βασικό πρόβλημα: είναι χτισμένο πάνω σε έναν ρυθμό που δεν αντέχει την επιμήκυνση. Ο Ρίτσι έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι λειτουργεί καλύτερα σε σφιχτές, κινηματογραφικές φόρμες, όπου το γρήγορο μοντάζ, οι αιχμηροί διάλογοι και οι εκρήξεις βίας κρατούν τον θεατή σε διαρκή εγρήγορση. Σε οκτώ επεισόδια, όμως, αυτή η ενέργεια αρχίζει να ξεφουσκώνει.

ΣΧΕΤΙΚΑΤο Νetflix σε πλήρη ρήξη με τις αίθουσες

Εκεί όπου το σινεμά του Ρίτσι βασίζεται στην πυκνότητα, στη συμπύκνωση πολλαπλών αφηγηματικών γραμμών σε ένα ενιαίο χρονικό σώμα, η σειρά αναγκάζεται να απλώσει το υλικό της. Και σε αυτό το άπλωμα, η ενέργεια διαχέεται.

Η ιστορία ακολουθεί τον Έντι Χόρνιμαν (Θίο Τζέιμς), έναν ευγενή που κληρονομεί όχι μόνο την οικογενειακή περιουσία αλλά και ένα ολόκληρο εγκληματικό δίκτυο. Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα — ένας άνθρωπος που προσπαθεί να αποφύγει τον υπόκοσμο αλλά τελικά βυθίζεται σε αυτόν. Όμως η εκτέλεση δεν έχει την απαραίτητη ένταση για να την υποστηρίξει σε βάθος χρόνου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η σειρά γίνεται προβλέψιμη πολύ γρήγορα. Κάθε διαπραγμάτευση οδηγεί σε σύγκρουση, κάθε σύγκρουση σε βία, κάθε επεισόδιο σε ένα cliffhanger που δεν έχει το βάρος που νομίζει ότι έχει. Αν έχεις δει έστω μία ταινία του Ritchie, ξέρεις ήδη πού πάει το πράγμα.

Ο Θίο Τζέιμς στον κεντρικό ρόλο δεν καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να προσπαθείς να είσαι ο πιο κουλ τύπος στο δωμάτιο για οκτώ ώρες. Ο Τζέιμς είναι όμορφος, φοράει καλά τα κοστούμια, αλλά του λείπει αυτή η σπιρτάδα που θα τον έκανε να ξεχωρίσει .Η ερμηνεία του είναι συγκρατημένη σε βαθμό που γίνεται επίπεδη, και αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα στο κέντρο της σειράς. Σε ένα τέτοιο σύμπαν, ο πρωταγωνιστής πρέπει να έχει έντονη παρουσία — διαφορετικά χάνεται μέσα στο χάος. Αντίθετα, η Κάγια Σκοντελάριο δίνει μια πολύ πιο ζωντανή ερμηνεία με αποχρώσεις. Ο χαρακτήρας της έχει σαφέστερο ερμηνευτικό τόξο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, χαρακτηριστικό παράδειγμα περίπτωσης που σενάριο και ερμηνεία ευθυγραμμίζονται.

Στο περιθώριο, υπάρχουν αρκετές ευχάριστες παρουσίες: ο Βίνι Τζόουνς σε πιο ήπιο ρόλο από ό,τι συνήθως, ο Τζιανκάρλο Εσποζίτο με τη γνώριμη απειλητική του ηρεμία, και ο Ρέι Γουίνστον που προσθέτει το απαραίτητο βάρος. Όμως οι χαρακτήρες αυτοί εμφανίζονται και εξαφανίζονται χωρίς να αφήνουν ουσιαστικό αποτύπωμα. Είναι περισσότερο στιγμές παρά δομικά στοιχεία.Το σενάριο πάσχει επίσης από υπερφόρτωση. Υποπλοκές ξεκινούν και εγκαταλείπονται, χαρακτήρες εισάγονται χωρίς σαφή λόγο, και η συνολική αφήγηση μοιάζει ασύνδετη. Ακόμη πιο παράξενο είναι ότι η σειρά φαίνεται πιο «ήπια» από ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα έργο του Ritchie. Η πρόκληση, η υπερβολή και το σοκ —στοιχεία που χαρακτήριζαν τις προηγούμενες δουλειές του— εδώ είναι περιορισμένα. Το αποτέλεσμα είναι μια πιο ασφαλής, σχεδόν τηλεοπτικά «καθαρή» εκδοχή του ύφους του.

Τελικά, το The Gentlemen λειτουργεί καλύτερα ως ιδέα παρά ως εκτέλεση. Υπάρχουν στιγμές που θυμίζουν γιατί το σύμπαν του Ritchie είναι τόσο διασκεδαστικό, αλλά δεν είναι αρκετές για να στηρίξουν μια ολόκληρη σεζόν. Ίσως αυτή η ιστορία να δούλευε καλύτερα ως μια σφιχτή κινηματογραφική συνέχεια.