Βrick

Σύνοψη: Ένα ζευγάρι, ο Tim και η Olivia, βρίσκονται σε ένα σπίτι φτιαγμένο από τούβλα, χωρίς έξοδο ή παράθυρα. Καθώς δεν υπάρχει κανένας προφανής τρόπος διαφυγής, προσπαθούν να καταστρώσουν ένα σχέδιο.

Άποψη: Μιλάμε για μία έσχατη εκτέλεση ταινίας, η οποία κάθε εικοσάλεπτο σε απογοητεύει όλο και περισσότερο. Ο Tim και η Olivia, μετά το θάνατο του αγέννητου παιδιού τους, αντιμετώπισαν την απόλυτη κατρακύλα στη σχέση τους.

Εκεί που θέλεις να δεις έντονο συναισθηματισμό, έντονο τσακωμό με βάθος και αδιανόητο πόνο που πηγάζει από μέσα τους, βλέπεις δύο ανθρώπους που έχουν εντελώς επιφανειακή σχέση και καμία χημεία.

Πού είναι η αληθινή σύνδεση;

Όταν παρακολουθείς μια ταινία η οποία φέρνει τους πρωταγωνιστές σε μια δύσκολη κατάσταση, περιμένεις να δεις μια έντονη δυναμική μεταξύ τους, ακόμα και με αντιπαλότητα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, σου δημιουργείται μια απάθεια για το αν θα επιβιώσουν ή όχι.

Όταν πειραματίζεσαι με ένα σχετικά περίεργο concept, οφείλεις να κάνεις τον θεατή να βυθιστεί στην ταινία και να την νιώσει παρέα με τους πρωταγωνιστές. Αντί ο σκηνοθέτης να επενδύσει στην ψυχολογική ένταση που πρέπει να σου αποδώσει ένα θρίλερ, στρέφεται σε φθηνές ανατροπές που δεν σε αγγίζουν καν. Κανένα στοιχείο δεν πείθει.

Καμία σκηνή δεν μένει.

Και κάτι ακόμα… Εξίσου ‘’λυπηρό’’… Ο πιο κλασικός τρόπος για να εντοπίσεις την αδυναμία ενός σεναρίου είναι να παρατηρήσεις την υπερβολική εξάρτησή του από αχρείαστα plot twistσ.

Η γερμανικής παραγωγής ταινία του Netflix κάνει ακριβώς αυτό: τεχνητές και προβλέψιμες ανατροπές, που είναι περισσότερο ενοχλητικές παρά συναρπαστικές. Πολλές από αυτές ήταν μια επίπεδη προσέγγιση παρά ένα ανατρεπτικό κομμάτι φαντασίας.

Και το χειρότερο από όλα: η ταινία έδινε την αίσθηση ότι στο τέλος θα αποκαλυφθεί κάποιο απώτερο φιλοσοφικό μήνυμα και τελικά.. τίποτα!
Με επιφανειακούς χαρακτήρες, αδύναμη ψυχολογική ένταση και μια πλοκή που βασίζεται σε τεχνητές ανατροπές, η ταινία Brick, αποτυγχάνει να δημιουργήσει μια ουσιαστική και αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Ο εγκλωβισμένος χώρος και η γενικότερη κεντρική ιδέα της ταινίας έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν κάτι σχετικά καλύτερο. Συνολικά πρόκειται για μια απογοητευτική προσπάθεια: ακόμα και ο πιο επιεικής θεατής, θα νιώσει προδομένος από την έλλειψη βάθους, την υποτιθέμενη ανατροπή και την εξοργιστικά άδεια αφήγηση.