Night always comes

Σύνοψη: Αντιμέτωπη με την έξωση σε μια ακριβή πλέον πόλη, μια γυναίκα βυθίζεται σε μια απελπισμένη και όλο και πιο επικίνδυνη ολονύχτια αναζήτηση για 25.000 δολάρια.

Άποψη: Η Λόλα του Τομ Τίκβερ έτρεχε για είκοσι λεπτά να βρει 100 χιλιάδες μάρκα στο Βερολίνο των 90s για να σώσει τον φίλο της.

Η Λινέτ τρέχει απεγνωσμένα μέσα σε ένα βράδυ για να βρει 25 χιλιάρικα να σώσει το σπίτι της.

Οι όποιες ομοιότητες τελειώνουν εκεί, μιας και η ταινία του Benjamin Caron αν και έχει γρήγορο ρυθμό με την ώρα σαν τίτλους κεφαλαίων να μας υπενθυμίζει τον χρόνο που περνά, ωστόσο δεν έχει την ίδια δυναμική με την ταινία του Τίκβερ.

Η πρωταγωνίστρια έχει να διαχειριστεί όχι απλώς την απώλεια του σπιτιού της, αλλά έναν αδερφό με σύνδρομο Down και μια μάνα φαινομενικά αναίσθητη που προτιμά να δαπανήσει λεφτά για ένα αμάξι παρά για το σπίτι και τα παιδιά της.

Έτσι, όταν φτάσει η νύχτα θα ξεκινήσει ένα ανελέητο ταξίδι απέναντι στον χρόνο και απέναντι στις ίδιες της δυνάμεις για να βρει τα λεφτά με όποιον τρόπο. Θα μπλέξει με παράνομους, θα κάνει και η ίδια παρανομίες και θα φτάσει στα άκρα τον εαυτό της. Σε σημείο που θα φτάσει η ίδια η πλοκή να οδηγείται στα άκρα, προκειμένου να γίνει όλο και πιο έντονη, βίαιη και συναρπαστική, χάνοντας ολοένα και περισσότερο κάθε δεσμό με την λογική και την αληθοφάνεια.

Αν και σε αυτό που θα χάσει την επαφή με τον ρεαλισμό, είναι στην σχέση της με την μητέρα, την οποία ερμηνεύει εξαιρετικά η Τζένιφερ Τζέισον Λι αλλά σε έναν ρόλο τραβηγμένο από τα μαλλιά, που μέχρι το τέλος μοιάζει απλώς εκνευριστικός και κακιασμένος.

Μπορεί στο τέλος κάπως να δικαιώνεται και να εξηγείται εν μέρει η συμπεριφορά της μέσα από έναν συγκινητικό διάλογο με την κόρη της, που θα κάνει πολλά μάτια να βουρκώσουν, ωστόσο και πάλι δεν παύει να μοιάζει μια υστερική μάνα αδιάφορη για τα πάντα που δεν μοιάζει να την κατανοεί η σεναριογράφος, Sarah Conradt.

Η Βανέσα Κίρμπι καταφέρνει να δώσει ένα μεγαλύτερο βάθος στην ηρωίδα της και να την κάνει ενδιαφέρουσα σε σημείο που να θέλουμε να ακολουθήσουμε το νυχτερινό της ταξίδι, μέχρι τα ξημερώματα που θα πρέπει να δώσει τα λεφτά και να γλιτώσει το σπίτι ή όχι.

Αγωνία και ένταση, βία και διλήμματα προκαλούν την προσοχή του θεατή, αν προσπεράσουμε τα σεναριακά κενά.

Το θετικό και δυσεύρετο στις μέρες μας είναι το ότι βλέπουμε μια ταινία, και μάλιστα σε μια δημοφιλή πλατφόρμα, όπως το Netflix, που δεν ασχολείται με τον κόσμο των πλουσίων, τα μεγαλοαστικά προβλήματα βουτηγμένα μέσα στο χρήμα και την χλιδή. Εδώ έχουμε έναν καθημερινό χαρακτήρα που έχει να τα βάλει με το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας παγκοσμίως, την φτώχεια, την οποία, όπως λέγεται στην αρχή της ταινίας, οι ΗΠΑ δεν είναι ότι το βλέπουν απλώς ως κάτι κατώτερο αλλά και ως κακό.

Σπάει λοιπόν το κλισέ του φτωχού που του πάνε όλα χάλια και φταίει για όλα ο ίδιος, μιας και οι ευθύνες πολλές φορές ανήκουν και στο κράτος, στην κυβέρνηση και στις αποφάσεις της σχετικά με την φορολογία, την ιδιοκτησία, τις συνθήκες ζωής, την μισθοδοσία κλπ. Η Λινέτ κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί σε έναν κόσμο που δείχνει τον χειρότερο εαυτό του, μιας και πάντα έρχεται η νύχτα.