Highest to lowest

Σύνοψη: Ο David King, μουσικός παραγωγός με τεράστια επιρροή στον χώρο του, ετοιμάζεται να αποκτήσει το πλειοψηφικό μερίδιο της εταιρείας του, Stackin’ Hits Records για να αποκρούσει μια επιθετική εξαγορά. Όλα όμως θα ανατραπούν όταν λάβει ένα ανώνυμο τηλεφώνημα από έναν άντρα που ισχυρίζεται ότι έχει απαγάγει τον γιο του, ζητώντας 17,5 εκατομμύρια δολάρια για λύτρα.

Άποψη: Ο Spike Lee διασκευάζει μεν Akira Kurosawa, αλλά περιορίζεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη και αφήνει το σενάριο στα χέρια του όχι ιδιαίτερα έμπειρου Alan Fox, μια κίνηση που κάνει τη διαφορά προς μια αρνητική κατεύθυνση και δυστυχώς στέφει το όλο εγχείρημα με αποτυχία.

Εκεί που μέσα από το αστυνομικό μυστήριο ο «Δολοφόνος του Τόκιο» προχωρά σε ένα εύστοχο και πολυδιάστατο ταξικό σχόλιο, ο Fox απλά προσαρμόζει την πλοκή στα δεδομένα της Νέας Υόρκης και του 2025, αντιμετωπίζοντας με άκρως επιδερμικό τρόπο τα διάφορα πλαίσια στα οποία κινείται η ιστορία του (μουσική βιομηχανία, αφροαμερικανική κοινότητα με τις πολλές επί μέρους πτυχές της, μεγαλοαστοί εναντίον μικροαστών) και δίχως να παράγει συμπεράσματα καλά επεξεργασμένα ή αξιοπρόσεκτα.

Λείπει παντελώς το ειδικό βάρος που είχε η πρωτότυπη ταινία, μεταξύ άλλων και γιατί η ένταση, απαραίτητο συστατικό ενός οποιουδήποτε θρίλερ, κυμαίνεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, και σε αυτό έχει μερίδιο ευθύνης και ο Lee με τους χειρισμούς του. Μονάχα μια σκηνή καταδίωξης στα μισά του φιλμ, κινηματογραφημένη και μονταρισμένη με μαεστρία που θυμίζει τις καλές στιγμές του δημιουργού του, καταφέρνει να μεταδώσει μια αίσθηση σασπένς που όντως να αφήνει αποτύπωμα στον θεατή. Κάποιες κωμικές σκηνές που παρεμβάλλονται ανά σημεία καλύτερα θα ήταν να έλειπαν παντελώς, λειτουργούν αποπροσανατολιστικά.

Τουλάχιστον υπάρχουν δυο καλές ερμηνείες που στηρίζουν όσο μπορούν τη δραματουργία με όλα τα προβλήματα που σημειώνονται. Ο Denzel Washington βάζει τη γνώριμη σφραγίδα του σ’ έναν ρόλο που ναι μεν φαίνεται να αποτιμάται στο τέλος της ημέρας με θετικό πρόσημο ηθικά, αλλά έχει και τις πιο σκοτεινές πλευρές του.

Είναι το «παιχνίδι» ανάμεσα σε θαυμαστές και βίαιες πτυχές που καθιστά αυτόν τον χαρακτήρα και το πορτρέτο του από τον Washington αληθινά ιντριγκαδόρικο. Από δίπλα ο Jeffrey Wright κάνει τη δουλειά ενός καρατερίστα κλάσης, όντας μετρημένος κι εργατικός ως προς το να χτίσει έναν ολοκληρωμένο ήρωα με επικουρική λειτουργία για το σύνολο.

Κι ενώ φαινόταν ότι ο Spike Lee περνούσε ύστερα από καιρό μια νέα περίοδο κινηματογραφικής ακμής από την «Παρείσφρηση» και μετά, με το καινούριο του εγχείρημα μοιάζει να κάνει ένα καλλιτεχνικό πισωγύρισμα.

Αν και σαφώς δεν οφείλει σε κανέναν να συνεχίσει να αποδεικνύει την αξία του, μιας και η πορεία του εντός του αμερικανικού σινεμά είναι δεδομένη και η επιρροή της ειδικά σήμερα είναι πιο φανερή από ποτέ, εντούτοις είναι πιθανό κάποιοι θεατές να εκφράσουν ένα παράπονο για τα ποιοτικά σκαμπανεβάσματα που παρατηρούνται αρκετές φορές στη φιλμογραφία του, όπως και για το ότι εδώ χάνει την ευκαιρία να επικαιροποιήσει μια κλασική ταινία για το κοινό του τώρα.