The devil is busy

Σύνοψη: Μία ημέρα στην εργασιακή καθημερινότητα της Tracii, υπεύθυνης ασφαλείας μιας γυναικολογικής κλινικής στην Atlanta, Georgia, που βρίσκεται καθημερινά περικυκλωμένη από διαδηλωτές εναντίον των αμβλώσεων.

Άποψη: Η ημέρα της Tracii ξεκινά με μια προσευχή, την ώρα που ελέγχει εξονυχιστικά τον χώρο, σε περίπτωση που κρύβεται εκεί κάποιο άτομο με σκοπό να προκαλέσει προβλήματα. Συνεχίζεται στο ίδιο μοτίβο αγωνίας-συμπόνοιας-ψυχραιμίας-ελπίδας, μέχρι να φτάσει στο τέλος της, και η ίδια να κλείσει και να κλειδώσει την κλινική της οποίας είναι υπεύθυνη ασφαλείας.

Με την ίδια ακριβώς προσοχή και φροντίδα, οι Geeta Gandbhir και Christalyn Hampton προσεγγίζουν το θέμα τους. Τι πραγματικά συμβαίνει γύρω από μια άμβλωση;

Η Geeta Gandbhir, δεύτερη φορά υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία του μικρού μήκους ντοκιμαντέρ, συν-σκηνοθετεί με τη Christalyn Hampton, η οποία κάνει έτσι το σκηνοθετικό της ντεμπούτο, το The Devil Is Busy, ένα μισάωρο ντοκιμαντέρ, που στέκεται ικανό να μας απασχολήσει για πολύ περισσότερο από μισή ώρα. Μια αναπάντεχα ήσυχη ταινία, σε σχέση με το ταραχώδες θέμα που πραγματεύεται, το The Devil Is Busy, παρουσιάζει με εντυπωσιακή νηφαλιότητα το παρόν των Η.Π.Α. που δεν αποκλείεται, σύντομα, να αποτελέσει το μέλλον της Ευρώπης.

Μέσα από την κεντρική μαρτυρία της Tracii, αλλά και μαρτυρίες, ιστορίες και σχόλια των υπόλοιπων εργαζομένων, οι δημιουργοί σχηματίζουν μια εικόνα γεμάτη στοργή αλλά και ανησυχία. Αντιπαραβάλοντας την ηρεμία και τη διαύγεια των εργαζομένων στο (σε σημεία παράλογο) πάθος των διαδηλωτών, παραθέτοντας τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών και ακούγοντάς τους με την ίδια προσοχή, αφήνουν τους θεατές να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα.

Η διαφορά είναι βασική και διόλου αμελητέα: οι μεν προστατεύουν, αφουγκράζονται, υποστηρίζουν, οι δε κατακρίνουν, αδιαφορούν, απειλούν. Η διαφορά αυτή γίνεται αισθητή χωρίς δείγμα τυμπανοκρουσίας, συναισθηματικού εκβιασμού ή υπερβολής. Το δημιουργικό δίδυμο αφήνει χώρο στα άτομα που περνούν από την κάμερά του να εκφραστούν και δίνει στον θεατή τον χρόνο να αντιληφθεί τι διακυβεύεται, αποφεύγοντας δραματικότητες και εξάρσεις.

Η θρησκευτικότητα και η θρησκεία είναι ένα ζήτημα που διαπερνά την ταινία, αν και οι δημιουργοί έχουν την ευφυΐα να μην το φωτίσουν υπερβολικά. Το διαχειρίζονται ως ένα διακριτικό, ήσυχο ερώτημα, που παραμένει στην ευχέρεια του θεατή κατά πόσο θα απαντηθεί - και με ποιον τρόπο. Το ίδιο εργαλείο που στα χέρια των εργαζόμενων γίνεται εργαλείο ανακούφισης, στα στόματα των διαδηλωτών αποτελεί όπλο εκφοβισμού.

Η δογματικότητα των αντιδρούντων σε αντιπαράθεση με την ποικιλία των ιστοριών των εργαζομένων αλλά και των γυναικών που χρειάζονται τις υπηρεσίες της κλινικής προκαλεί πλήθος συναισθημάτων και σκέψεων, ενώ τυγχάνει εξαιρετικού χειρισμού από τις δημιουργούς, μέχρι να καταλήξουμε στην εξής πικρή αλήθεια: “Δεν πίστευα ποτέ πως θα είχα περισσότερα δικαιώματα 25 χρόνια πριν, από αυτά που έχει η κόρη μου σήμερα”.

Το μόνο στοιχείο που ίσως λειτουργεί εις βάρος της ταινίας, είναι η μικρή της διάρκεια. Αν και αρκετή για να περάσει το κεντρικό μήνυμά της, περισσότερος χρόνος ενδεχομένως να πρόσφερε τη δυνατότητα να εξερευνηθεί το θέμα σε περισσότερο βάθος ή με περισσότερη ένταση - καταλήγοντας να αφήσει ένα πιο βαθύ αποτύπωμα σε όσους θεατές δεν είναι ήδη ευαισθητοποιημένοι.