Berlinale 26: Το "The weight" είναι ένα δράμα επιβίωσης παλιάς κοπής
Σύνοψη: Όρεγκον, 1933. Ο Σάμιουελ Μέρφι αποσπάται από την κόρη του και στέλνεται σε ένα βάναυσο στρατόπεδο εργασίας. Ο αρχιφύλακας Κλάνσι τον βάζει σε πειρασμό με πρόωρη αποφυλάκιση αν εισάγει λαθραία χρυσό μέσα από την θανατηφόρα άγρια φύση. Πόσο μακριά θα φτάσει ο Μέρφι για να δει ξανά το παιδί του;
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Άποψη: Ο Πάντρεϊκ ΜακΚίνλεϊ στην παρθενική του εμφάνιση στο Φεστιβάλ Βερολίνου και στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του με ένα αμερικανικό δράμα γυρισμένο στην Γερμανία μας μεταφέρει πίσω στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης με έναν αντιήρωα που καλείται να επιβιώσει σε δυσμενείς συνθήκες και να βρει τον χρυσό.
Δράμα επιβίωσης παλιάς κοπής με την έννοια της αρρενωπότητας, της πατρότητας, της ανδρείας και της τιμιότητας να επιστρατεύονται με έναν καλοδεχούμενο και καλοπροαίρετο τρόπο που καθόλου συχνά δεν βλέπουμε πλέον στο σύγχρονο σινεμά.
Μια ιστορία όμως βασισμένη σε αρχετυπικές ιδέες και κλισέ του είδους, με αναμενόμενη εξέλιξη και αρκετό χρόνο μέχρι να ξεκινήσει ουσιαστική δράση.
Στα μέσα περίπου δυναμιτίζει η ατμόσφαιρα με τις καλογυρισμένες και με υψηλής αισθητικής αξίας φωτογραφία σκηνές στα δάση γεμάτες ένταση και με μια κάμερα να ακολουθεί μανιωδώς τους ήρωες κάνοντάς μας σχεδόν να μην αναπνέουμε από το πόσο πολύ ρουφάει μέσα στην σκηνή τον θεατή, αλλά για να φτάσει εκεί περνάει μια ώρα που μολονότι ξοδεύεται στο να συστήσει τους ήρωες, ουσιαστικά ούτε τους γνωρίζουμε ούτε κατανοούμε επαρκώς τα κίνητρα τους ή το χρονικό συγκείμενο που εν τέλει θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε χρονική στιγμή ή και καμιά συγκεκριμένα χωρίς να αλλάξει τίποτα.
Ένα αδύναμο σενάριο έξυπνα σκηνοθετημένο ώστε να εντυπωσιάζει και να δείχνει ανώτερο της απλοϊκότητας που έχει με τον Ίθαν Χοκ να τράτα γερά τα γκέμια σε μια παράδοση Πoλ Νιούμαν και Στιβ Μακουίν, ήρεμης και πιο προσεγμένης δράσης, χωρίς εξάρσεις και χωρίς ωστόσο να ξαφνιάζει ερμηνευτικά κάτι που είχε πετύχει πέρσι στο Βερολίνο με το Blue Moon για το οποίο φέτος είναι υποψήφιος για Όσκαρ.
Οι Ράσελ Κρόου και Τζούλια Τζόουνς συνεισφέρουν πολύ σε δύο μικρότερους ρόλους, ακολουθώντας και εκείνοι στερεοτυπικούς χαρακτήρες η μια την όμορφη και δυναμική γυναίκα που θα αναδείξει την τρωτή πλευρά του Άντρα και ο άλλος τον αρχετυπικό κακό-δίπολο και αντίπαλο δέος του καλού πρωταγωνιστή που πάει κόντρα στο σύστημα και μια αδιόρατη έννοια εξουσίας, λογική που μας γαλούχησε το mainstream σινεμά των 70s, τις αρχές του οποίου ακολουθεί ο σκηνοθέτης, εποχή που θα ανθίσει άλλωστε το σινεμά επιβίωσης, όπως και στα 80s.
Η επιβίωση εντούτοις του πρωταγωνιστή δεν πείθει για κάτι σπουδαιότερο από αυτό που προφασίζεται με αποτέλεσμα να χρειαστεί να δεχτούμε μια σεναριακή σύμβαση και έπειτα να ακολουθήσουμε τον ήρωα στις κακουχίες, τις προδοσίες και τις αντιπαλότητες και να χαθούμε μαζί του για δύο ώρες, ώστε να βγούμε ίδιοι και απαράλλαχτοι. Σίγουρα έχοντας έστω διασκεδάσει ζώντας στο πετσί μας την αγωνία του Μέρφι.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων