Berlinale 26: Στο "Blood Countess" η Ιζαμπέλ Ιπέρ φλεξάρει camp ως βρικόλακας
Σύνοψη: Η κοντέσα Ελίζαμπεθ Μπάθορι, η πιο γνωστή serial killer στην ιστορία της Σλοβακίας και της Ουγγαρίας, είναι ένα βαμπίρ που ξυπνά από πολυετή ύπνο και τριγυρνά στη Βιέννη, μαζί με την αφοσιωμένη υπηρέτριά της, σε αναζήτηση φρέσκου αίματος. Παράλληλα, πρέπει να προστατεύσει ένα μυστηριώδες βιβλίο του οποίου η ανακάλυψη μπορεί να αποτελέσει απειλή για όλους τους βρικόλακες.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Στο κατόπι της βρίσκονται ένα χορτοφάγο βαμπίρ που είναι συγγενής της, ο ψυχοθεραπευτής του, 2 βαμπιρολόγοι, ένας αστυνομικός επιθεωρήτης και μια κουστωδία εκκεντρικών χαρακτήρων.
Γνώμη: Η Ιζαμπέλ Υπέρ έχει υποδυθεί μια τόσο μεγάλη γκάμα ρόλων στην iconic καριέρα της που φαίνεται απίστευτο ότι μέχρι τώρα δεν είχε αναλάβει ποτέ αυτόν ενός βαμπίρ! Άλλωστε, το physique και η επιβλητική της παρουσία μοιάζουν να είναι φτιαγμένα για δώσουν σάρκα και οστά σε μια εκπρόσωπο των απέθαντων και αυτό ακριβώς συμβαίνει στο “The Blood Countess”.
Στη νέα ταινία της Ουλρίκε Ότινγκερ, της Γερμανίδας καλλιτέχνιδας και σκηνοθέτιδας που έχει χαράξει τη δική της sui generis πορεία για την οποία έλαβε και την Τιμητική Χρυσή Άρκτο το 2020, η Υπέρ υποδύεται την Ελίζαμπεθ Μπάτορι, την επονομαζόμενη “Ματωμένη Κόμισσα”, μια πραγματική ιστορική φυσιογνωμία που πέθανε το 1614 και φέρεται να σκότωνε νέες κοπέλες και να έκανε μπάνιο με το αίμα τους για να κερδίσει την αιώνια νεότητα. Στην ιστορία που οραματίστηκε η Ότινγκερ μαζί με την Αυστριακή νομπελίστρια συγγραφέα Ελφρίντε Γέλινεκ (η οποία έχει γράψει και το ομώνυμο βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η “Δασκάλα του Πιάνου” του Χάνεκε, ένας από τους πιο εμβληματικούς ρόλους της Υπέρ), η κοντέσσα είναι βαμπίρ που ξυπνάει στο σήμερα και σπέρνει τον πανικό στη Βιέννη.
Η Ότινγκερ φτιάχνει μια baroque αισθητικής φάρσα που αξιοποιεί τον βαμπιρικό μύθο για να σατιρίσει την εμμονή του ανθρώπινου είδους με τη νεότητα και την επιμήκυνση του χρόνου ζωής που μας αναλογεί σε αυτό τον πλανήτη. Κοστούμια, σκηνικά και φωτογραφία συνδράμουν για να βυθίσουν τον θεατή σε ένα αιματοβαμένο σύμπαν όπου το ένα εξωφρενικό σκηνικό διαδέχεται το άλλο, αλλά η έλλειψη σεναριακής συνοχής και η μεγάλη διάρκεια κουράζουν από ένα σημείο και μετά. Η Υπέρ είναι αναμενόμενα μαγνητική στον ρόλο της κοντέσσας, άλλωστε η Ότινγκερ την είχε εξαρχής στο μυαλό της όταν άρχισε να γράφει το σενάριο πίσω στο 1998. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθείς μια ηθοποιό που είναι συνώνυμη με την ψυχολογική πολυπλοκότητα με την οποία προσεγγίζει τους χαρακτήρες της να φλεξάρει εδώ την πιο κωμική και camp πλευρά της.
Μπορεί, λοιπόν, το “The Blood Countess” να μην ήταν η αναζωογόνηση του είδους των βαμπιρικών ταινιών που θα θέλαμε να δούμε, αλλά το cult status το έχει στο τσεπάκι του ενώ αποτελεί παράλληλα μια άξια και σε σημεία ακραία διασκεδαστική προσθήκη στη λίστα ταινιών που φαίνεται να έχουν φτιαχτεί για μεταμεσονύχτιες προβολές.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων