Berlinale 26: Ο διχασμός του "Αt the sea" και η μαγευτική Έιμι Άνταμς
Σύνοψη: Μετά την αποτοξίνωση, η Λόρα επιστρέφει στο σπίτι της οικογένειάς της στο Κέιπ Κοντ. Κάποτε ήταν το πρόσωπο της φημισμένης χορευτικής ομάδας του εκλιπόντος πατέρα της, με το κόστος του να μεγαλώνει στη σκιά του. Τώρα νηφάλια, επιστρέφει σπίτι αλλαγμένη, αλλά σε μια οικογένεια απροετοίμαστη για αυτό.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών δίπλα στη θάλασσα, οι οικογενειακές στιγμές γίνονται σημεία πίεσης, αποκαλύπτοντας κρυμμένο θυμό, οικονομική πίεση ενώ αντιμετωπίζει ένα βαθύτερο ερώτημα: Ποια είναι χωρίς την ταυτότητα που κάποτε δικαιολογούσε την αυτοκαταστροφή της;
Άποψη: Ο Oύγγρος σκηνοθέτης Κόρνελ Μουντρούτσο εντυπωσίασε τους πάντες με το βραβευμένο στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, Λευκός Θεός (2014), δίχασε με το κιτσάτο και υπερβολικό Jupiter’s Moon (2017), μας συνεπήρε ξανά με ένα από τα καλύτερα γυναικεία πορτρέτα που έχουν γίνει τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Pieces of a Woman με την Βανέσα Κίρμπι σε ένα υποτιμημένο ρεσιτάλ ερμηνείας και με το At the Sea έρχεται πάλι να διχάσει...
Aυτή την φορά με ένα υπερβολικό και μελό δράμα για την μητρότητα και την αποτοξίνωση που όσες δυνατές στιγμές έχει, ισοσταθμίζονται με άλλες τόσες ακατανόητες και επιτηδευμένες.
Περιττό να αναφερθεί πόσο καλή είναι η Έιμι Άνταμς στον κεντρικό ρόλο μιας μπεργκμανικής ηρωίδας που επιστρέφει στο δικό της Färo, στο δικό της παραθαλάσσιο ησυχαστήριο και ταυτοχρόνως καθαρτήριο παρελθοντικών τραυμάτων και αναμνήσεων, που φιλοδοξεί για κάποια πιθανή βράβευση στο Φεστιβάλ αλλά και στην μετέπειτα κινηματογραφική σεζόν.
Μια ερμηνεία πλήρης που κινείται στα τρία βασικά Α της ψυχανάλυσης: Αναγνώριση, Αποδοχή και Αλλαγή. Τα στάδια που κάθε άνθρωπος οφείλει στον εαυτό του να διαβεί στον μάταιο τούτο κόσμο για μια στοιχειώδη συμφιλίωση με το Είναι μας.
Παιδικά τραύματα του δεσποτικού πατέρα, σύγκρουση και σύγκριση μαζί με έναν Ηλέκτριο θαυμασμό την οδηγούν στην κατάρρευση όταν καλείται να διαχειριστεί την δική της γονεϊκότητα παράλληλα με τις επαγγελματικές απαιτήσεις.
Μέσα όμως από flashbacks που ελάχιστα συνεισφέρουν στην πλοκή, αν δεν την συσκοτίζουν, ουδέποτε γίνεται εμφανές και κατανοητό τι οδηγεί στην πτώση και στην προσπάθεια αναγέννησης της, με τις συμπεριφορές της να είναι πολλές φορές αδικαιολόγητα εκτός ορίων και την μουσική υπόκρουση βγαλμένη προφανώς από άλλη ταινία.
Ένα δυναμικό συνεχές τέμπο λες και θα σκάσει το ένα plot twist μετά το άλλο, σε μια ιστορία που καμιά σχέση δεν έχει με αυτό, ξενίζει και πετάει συνεχώς εκτός τον θεατή που άλλη μουσική ακούει και άλλη ταινία βλέπει.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων