Berlinale 2026: Το MOVE IT γράφει για το Διαγωνιστικό - Μέρος 5ο
H ομάδα του MOVE IT βρίσκεται στο Βερολίνο και ζει την 76η Βerlinale από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Ταινίες, ταινίες, ταινίες, πολλές, αμέτρητες στο Φεστιβάλ Βερολίνου, δε γίνεται να τις δεις όλες.
Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που παρακολουθούμε συνολικά, είδαμε και σχεδόν όλα τα φιλμ του Επίσημου Διαγωνιστικού. Σε αυτό το σημείωμα θα αναφερθούμε στο "Nightborn" της Χάνα Μπέργκχολμ και το "A new dawn" του Γιοζιτόσι Σινομίγια.
Nightborn
Σύνοψη: Με όνειρα να δημιουργήσουν μια τέλεια οικογένεια, η Φινλανδή Σάγκα και ο Βρετανός σύζυγός της, Τζον, μετακομίζουν στο απομονωμένο σπίτι βαθιά στο φινλανδικό δάσος, όπου η Σάγκα πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας. Αλλά μόλις γεννιέται το μωρό τους, παρά τις διαβεβαιώσεις όλων γύρω της, η Σάγκα καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Καθώς ο γάμος τους αρχίζει να καταρρέει και ο Τζον αγωνίζεται να στηρίξει τη γυναίκα του, μόνο η Σάγκα υποψιάζεται την ανησυχητική αλήθεια για το νεογέννητο παιδί τους.
Άποψη: Με την Εκκόλαψη (2022) μας είχε εντυπωσιάσει η Φινλανδή Χάνα Μπέργκχολμ, καθώς στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία έδειξε μια ωριμότητα και γνώση του σωματικού τρόμου. Η δεύτερη ταινία την φέρνει υποψήφια για Χρυσή Άρκτο και μάλιστα στο αγγλόφωνο σινεμά το οποίο μοιάζει σαν αγγλόφωνο remake της προηγούμενης δουλειάς της λόγω του πόσο συγγενικές είναι τόσο οπτικά όσο και στις θεματικές. Σαν η οικογένεια του Nightborn να μένει σε ένα σπίτι λίγο παραδίπλα από τους ήρωες της Εκκόλαψης.
Αυτό που προβληματίζει πολλές γυναίκες δημιουργούς τα τελευταία χρόνια είναι η μητρότητα πέρα από τα πατριαρχικά πρότυπα και στερεότυπα, μέσα από το γυναικείο βίωμα και γυναικεία ματιά και με πιο ειλικρινή θέση στην πολύπλοκη σχέση μάνας παιδιού και στην ακραία ψυχολογική κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί μια γυναίκα. Μόνο πέρσι είχαμε δύο δυνατές ερμηνευτικές στιγμές στο If i Had Legs i’d Kick You (από την περσινή Μπερλινάλε) και στο Die My Love.
Η Μπέργκχολμ φέρνει τον σωματικό τρόμο πλεγμένο με το πολανσκικό Μωρό της Ροζμαρι και την φινλανδική μυθολογία σε ένα παγανιστικό κρεσέντο για την μάνα Φύση και την σχέση με τα Παιδιά της, όσο ο πατέρας -ενας πολύ καλός Ρούπερτ Γκρίντ που κρατά ισορροπίες -είναι ανήμπορος να συμβάλλει ουσιαστικά. Η επιλόχειος κατάθλιψη, η σύνδεση που κοινωνικά υποχρεούται να αισθανθεί από την πρώτη στιγμή, η απόλυτη σύνδεση ενός μωρού με την μάνα του που είναι σάρκα από την σάρκα της και η διαρκής φροϋδική ανάγκη επιστροφής στην μήτρα μέσα από συμβολικές αλλά ενίοτε πολύ κυριολεκτικές μεταφορές των πολυδαίδαλων και πολυσήμαντων ψυχολογικών διεργασιών δεν επιτρέπουν στην ταινία πολλαπλές αναγνώσεις παρά μόνο αγνή απόλαυση τρόμου με σκηνές έντονες, δυναμικές και όσο πρέπει σοκαριστικές με την Seidi Haarla (με μια φυσική ομοιότητα με την Μια Φάροου, πρωταγωνίστρια του Μωρού της Ροζμαρι) να διεκδικεί επάξια βραβείο ερμηνείας (6,5/10)
A new dawn
Σύνοψη: Το εργοστάσιο πυροτεχνημάτων Obinata, που κάποτε βρισκόταν σε ένα δάσος με πλούσια βλάστηση, πρόκειται να κλείσει αύριο με διοικητικό όριο και ένας μεγάλος δρόμος σχεδιάζεται να επεκταθεί απευθείας μέσα από τις εγκαταστάσεις. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ο Keitaro έχει κλειδωθεί μέσα στο κλειστό εργοστάσιο και φτιάχνει πυροτεχνήματα μόνος του. Είναι αποφασισμένος να ξετυλίξει το μυστήριο του Shuhari, ενός μυθικού πυροτεχνήματος που αντιπροσωπεύει το σύμπαν και το οποίο οραματίστηκε ο πατέρας του πριν εξαφανιστεί χωρίς ίχνος.
Άποψη: Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Iάπωνα σκηνοθετη Yoshitoshi Shinomiya, παρότι έχει χρόνια εμπειρία και στο σχέδιο ως επαγγελματίας ζωγράφος και στα anime έχοντας βρεθεί στο επιτελείο του Makoto Shinkai για το επιτυχημένο Your Name.
Ένα anime οικολογικού ενδιαφέροντος, παρότι δεν εστιάζει μόνο εκεί αλλά και στις οικογενειακές και φιλικές σχέσεις, στην ενηλικίωση και φυσικά στην μαγεία. Η πρωτόλεια φύση της δουλειάς του δεν κρύβεται, αντίθετα φανερώνεται στο ελλιπές κέντρο βάρους. Μοιάζει συνεχώς να φορτώνεται με σκηνές και εικόνες που δύσκολα γίνονται αντιληπτές από το κοινό, δημιουργώντας αχρείαστα ένα δύσληπτο αποτέλεσμα, σαν ένα κόμικ που τα στριπ έπεσαν το ένα πάνω στο άλλο και προσπαθείς να ξεχωρίσεις τις σκηνές.
Όμορφο σχέδιο, ζωγραφικό και αγνό που θυμίζει μια άλλη εποχή καλλιτεχνικής δημιουργικότητας που στο αμερικανικό σινεμά animation έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Ο Shinomiya τηρεί την παράδοση με φαντασμαγορικές εικόνες οι οποίες δεν συνοδεύονται από ένα στιβαρό σενάριο, ενώ αρκετά κάδρα και πλαναρίσματα είναι επιτηδευμένα και λόγω απειρίας βγάζουν μια ατεχνία. Η ιστορία της σχέσης μιας τοπικής κοινότητας με το εργοστάσιο και την φύση, το νέο αστικό περιβάλλον και το φυσικό τοπίο συχνά συναντάται στο ιαπωνικό σινεμά και το A New Dawn το προσεγγίσει σαν ένα μικρό παιδί που αναρωτιέται γεμάτο απορία αλλά και με το ίδιο χαοτικό αποτέλεσμα ενός παιδιού που δεν ξέρει τον κόσμο (5/10).
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων