Berlinale 2026: Το MOVE IT γράφει για το Διαγωνιστικό - Μέρος 2ο
H ομάδα του MOVE IT βρίσκεται στο Βερολίνο και ζει την 76η Βerlinale από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα διεξαγωγής της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που παρακολουθούμε συνολικά, είδαμε και σχεδόν όλα τα φιλμ του Επίσημου Διαγωνιστικού, μεταξύ συνεχόμενων προβολών, συνεντεύξεων τύπου και αποκλειστικών press junkets.
Σε αυτό το σημείωμα θα αναφερθούμε στο "Dao" του Αλέν Γκομί και το "Dust" της Άνκε Μπλόντε
Dao
Ερασιτέχνες κι επαγγελματίες ηθοποιοί αναμειγνύονται, με τον φακό να καταγράφει μέχρι και τις διαδικασίες του κάστινγκ, για τη δημιουργία μιας κινηματογραφικής οικογένειας που θα γιορτάσει έναν γάμο στο Παρίσι αλλά και θα συμμετέχει σε μια παραδοσιακή κηδευτική τελετή εις τιμήν του πατριάρχη της στη Γουινέα-Μπισάου.
Πολύ φιλόδοξο το φιλμ του Alain Gomis ως προς το ανακάτεμα μυθοπλασίας και μιας φόρμας που είναι σχεδόν ντοκιμαντερίστικη, όπως και το πώς αποπειράται να χαρτογραφήσει πολλές πτυχές της ευρύτερης αφρικανικής ταυτότητας, όπως την ενισχυμένη αίσθηση μιας ενωμένης κοινότητας και πολλές πνευματικές αντιλήψεις που έχουν τις ρίζες τους στον ανιμισμό. Η μεγάλη ποικιλία των χαρακτήρων επιδιώκει και να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερες διαστάσεις της εν λόγω εμπειρίας, ανάμεσά τους και κάποιες που δεν θίγονται συχνά στο σινεμά.
Με ειλικρίνεια, όμως, η τρίωρη διάρκεια δεν δικαιολογείται, και μάλιστα υπονομεύει σ’ έναν βαθμό ένα υλικό που αν είχε ένα πιο σφιχτοδεμένο μοντάζ μπορεί να οδηγούσε σε κάτι σαφέστατα πιο δυνατό και συμπυκνωμένο στο πεδίο των νοημάτων. Αρκετά από τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται δίνουν την εντύπωση μιας ανακύκλωσης θεματικών, ενώ το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η περαιτέρω ανάπτυξή τους. Ξεχωρίζουν πάντως μερικές σκηνές που αφήνουν ένα αποτύπωμα μετά το πέρας της προβολής, ειδικά στη σεκάνς του γάμου, όπου η κινηματογράφηση του Gomis, ζωηρή και με παλμό, κατορθώνει να μεταδώσει τον ενθουσιασμό και τη χαρά των στιγμών με επιτυχία. Το παιχνίδι σχετικά με τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο στήσιμο μιας σκηνής και την ντοκιμαντερίστικη καταγραφή έχει το ενδιαφέρον του, αλλά θα μπορούσε να «σκάψει» και βαθύτερα. Ιδιαίτερη και η δουλειά που έχει γίνει στο μοντάζ, το οποίο δεν ακολουθεί μια γραμμική κατεύθυνση (στιγμιότυπα από τον γάμο και την τελετή στη Γουινέα-Μπισάου εναλλάσσονται, μαζί και με άλλες σύντομες σκηνές που παρεμβάλλονται ενδιάμεσα), αλλά περισσότερο δουλεύει με βάση το συναίσθημα που προκαλείται στον θεατή, με τη συνδρομή και των μουσικών κομματιών που επιλέγονται. (4,5/10). Πάρης Μνηματίδης
Το έτος 1999 στο Βέλγιο, ο Luc και ο Geert, επιχειρηματίες, έχουν καταφέρει να αναπτύξουν μια πρωτοποριακή τεχνολογία που μετατρέπει τον προφορικό λόγο σε γραπτό κείμενο και το ανάποδο. Όλα όμως θα ανατραπούν όταν τους γνωστοποιείται ότι θα δημοσιευτούν σύντομα στον διεθνή τύπο οι κρυφές παράνομες πρακτικές τους σχετικά με την επιχειρηματική τους δραστηριότητα.
Σε επίπεδο οπτικής παρουσίασης, είναι ολοφάνερο ότι το φιλμ της Anke Blondé έχει πολύ καλή αίσθηση του στιλ (και μια επιτυχημένη αναπαράσταση της χρονικής περιόδου από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 μέχρι τις αρχές του 2000), και με τη συνδρομή του Frank van den Eeden στη φωτογραφία που έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και στο παρελθόν στο πλευρό του Lukas Dhont. Η θέαση κυλάει αρκετά ευχάριστα, αλλά το θέμα είναι πως το σενάριο δεν έχει μια ικανοποιητική απάντηση στο γιατί να ενδιαφερθεί το κοινό για τους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες, από τη στιγμή που είναι εξακριβωμένα διεφθαρμένοι (συν το ότι οι πληροφορίες που δίνονται για την προσωπική τους ζωή τελικά λειτουργούν περισσότερο σαν trivia, δεν διαφωτίζουν πραγματικά την ψυχοσύνθεσή τους στο μεγαλύτερο μέρος τους). Επιλέγεται αυτός ο δρόμος άραγε για να προκύψει μια διαπίστωση του τύπου «και οι αμαρτωλοί έχουν ψυχή»; Μήπως απλά για να ειπωθεί μια ιδιαίτερη ιστορία ανδρικής φιλίας υπό πίεση με συγεκριμένες δυναμικές;
Όποια και να είναι η πρόθεση, δυστυχώς δεν πείθει. Επιπλέον, είναι κάπως απογοητευτικό να παρακολουθεί κανείς μια δημιουργία του ευρωπαϊκού σινεμά που χειρίζεται το «όπλο» του συμβολισμού τόσο ρηχά (πιο τρανταχτό παράδειγμα το πουκάμισο του Luc που λερώνεται αμέτρητες φορές). Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σκηνοθετική αποτύπωση όλων εκείνων των λεπτομερειών που αλλάζουν στη ζωή των δύο ηρώων από τη στιγμή που είναι επικείμενη η πτώση τους. Δυνατή η ερμηνεία του Arieh Worthalter που ισορροπεί με δεξιοτεχνία τις αντιφάσεις του ρόλου του, αποδεικνύοντας ότι έχει πολλά ακόμη να δώσει και μετά το ρεσιτάλ του στην «Υπόθεση Γκολντμάν» (4/10). Πάρης Μνηματίδης
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων