28o ΦΝΘ: Το MOVE IT γράφει για τις ταινίες - Μέρος 8ο

Το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 5 έως 15 Μαρτίου 2026.

ΣΧΕΤΙΚΑ45 ελληνικά ντοκιμαντέρ από το 28ο ΦΝΘ ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα

Όπως κάθε χρόνο, με βάση την εξαιρετική μας συνεργασία με το Φεστιβάλ, στο MOVE IT παρακολουθούμε και γράφουμε για όσες περισσότερες ταινίες μπορούμε. Μη ξεχνάτε πως όσες θα διαβάσετε στα καθημερινά μας ποστ, είναι διαθέσιμες online στην πλατφόρμα του φεστιβάλ.

Bugboy, του Λουκά Παλαιοκρασσά

Ο Γιώργος, ένας ντροπαλός έφηβος με στραβισμό, δυσκολεύεται να συνδεθεί με τους άλλους μετά το διαζύγιο των γονιών του. Καταφεύγει στον κόσμο των εντόμων και δένεται με έναν γρύλο, την Ιζαμπέλα. Μέσα από μια πορεία μεταμόρφωσης και αυτοανακάλυψης, μας θυμίζει ότι και τα πιο μικρά πλάσματα μπορούν να μας βοηθήσουν να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο.

Ο Λουκάς Παλαιοκρασσάς στην πιο ώριμη στιγμή του ακολουθεί τον 16χρονο Γιώργο, το Bugboy, ένα αγόρι που μαζί με όλες τις ανασφάλειες και τις αλλαγές της εφηβείας, έχει να διαχειριστεί τον στραβισμό, το αίσθημα διαφορετικότητας και την υποτιμητική μάτια των άλλων. Θα βρει καταφύγιο στον κόσμο των εντόμων και των πτηνών με μια φίλη ταραντούλα και έναν γρύλο.

Με διακριτικότητα και ευαισθησία ακολουθεί τόσο όσο τον νεαρό, καθώς συνδέεται με την φύση των εντόμων, μια φύση εξίσου ευαίσθητη και ευάλωτη με την δική του. Δεν είναι τυχαίο που βρίσκει συγγένεια με είδη του ζωικού βασιλείου που δεν είναι αρεστά από μεγάλο μέρος των ανθρώπων που τα βρίσκει κάπως αηδιαστικά ή τα περιφρονεί, όπως κάνει και ο πατέρας του, προβάλλοντας σε αυτά τα αισθήματα που λαμβάνει από τον περίγυρο του, θέλοντας έτσι να τα υποστηρίξει και να τον υποστηρίξουν. Πότε στην μητέρα του και πότε στον πατέρα του, ως παιδί χωρισμένων γονιών, γεγονός που και αυτό ταλαιπωρεί την ψυχολογία του, ψάχνει να βρει τα πατήματα του σε μια ηλικία που όλα φαντάζουν με τρεμάμενο έδαφος.

Ο σκηνοθέτης εξετάζει τον Γιώργο σχεδόν με την ίδια επιστημονική ακρίβεια που εξετάζει και ο Γιώργος τα έντομα του, σε ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ του φετινού φεστιβάλ (7,5/10) - Παύλος Γκουγιάνος

H νύχτα μυρίζει γιασεμί, του Αντώνη Κόκκινου

“Δε με ενοχλούν τα κάγκελα που με εμποδίζουν να βγω έξω. Καθόλου. Αλλά το συρματόπλεγμα που μου κρύβει τον ουρανό, με πνίγει.” Αυτά είναι τα λόγια μιας κρατούμενης στο κατάστημα Κορυδαλλού, όπως παρουσιάζονται στην ταινία  “Η νύχτα μυρίζει γιασεμί” του Αντώνη Κόκκινου.

Ο Κόκκινος προσεγγίζει το σημαντικό και δύσκολο θέμα του εγκλεισμού με προσοχή. Κινηματογραφεί τις κρατούμενες αποσπασματικά, αποκαλύπτοντας μέρη του προσώπου και του σώματός τους. Αποτυπώνει τους χώρους της φυλακής τμηματικά, δίνοντας έμφαση στους σκοτεινούς διαδρόμους και τις βαριές πόρτες (“αυτός ο ήχος της πόρτας”, ακούμε μια κρατούμενη, “όταν ακούω αυτό το γκαπ! ξέρω ότι είμαι φυλακή”). Γυρνάει τον φακό του στον ουρανό, μα είναι στ’ αλήθεια δύσκολο να τον δεις μέσα από το συρματόπλεγμα. Πουθενά η ανάσα.

Θα έλεγε κανείς, όπως ο συνεντευξιαζόμενος φύλακας, πως αφού διέπραξαν το έγκλημα τους αξίζει να εκτίσουν και την ποινή. Και πράγματι, οι συνεντευξιαζόμενες κρατούμενες παραδέχονται τις πράξεις τους. Πληροφορούμαστε, όμως, πως ο Κορυδαλλός είναι κέντρο κράτησης για υπόδικες. Τι γίνεται, λοιπόν, με όσες είναι αθώες; Ο Κόκκινος στην παρούσα ταινία δεν ασχολείται με αυτές. Ασχολείται, όμως, με τις συνθήκες κράτησης, με τη ρουτίνα της φυλακής, με τα περιθώρια “αναμόρφωσης” που παρέχει, με τα συναισθήματα των κρατουμένων. Με τις ελπίδες τους για μια καλύτερη ζωή, έξω.

Η ταινία είναι διαφωτιστική για όσα άτομα δεν γνωρίζουν πολλά για το θέμα. Για όσα έχουν ήδη κάποια επαφή, αδυνατεί να προσθέσει ουσιαστικά στοιχεία. “Η νύχτα μυρίζει γιασεμί” είναι μια έντιμη προσπάθεια, αφήνει όμως την εντύπωση “στημένων” πλάνων με την πρόθεση να φορτιστούν συναισθηματικά (μια αίσθηση που το ασπρόμαυρο εντείνει). Σε ένα θέμα από μόνο του τόσο σκληρό και ωμό, ίσως το εκβιασμένο συναίσθημα να μην έχει θέση. Μια κινηματογράφηση έντονη μα ειλικρινής, που θα άφηνε στους θεατές τον χώρο να αποφασίσουν τι να νιώσουν, θα ήταν ίσως μια καλύτερη λύση. Παρ’ όλ’ αυτά, τέτοιες ταινίες αυτές είναι απαραίτητο να γίνονται - και ακόμα πιο απαραίτητο να συζητιούνται (6/10) - Ερμίνα Δημητρίου