Νύχτες 19: "Miles Davis: Birth of the Cool" - Κριτική

Published: 21 Sep 2019, 19:49
Συντάκτης:

Μπορεί μια εξωπραγματική φιγούρα, όπως ο Miles Davis, να χωρέσει σε ένα δίωρο μουσικό ντοκιμαντέρ; Η απάντηση είναι προφανώς όχι, καθώς στην περίπτωση του ανθρώπου που έκανε το όνομά του συνώνυμο της jazz και χαρακτηρίστηκε δικαίως ως «ο Πικάσο της μουσικής», χρειάζεσαι μάλλον μια mini σειρά που να αφιερώνει από ένα δίωρο σε κάθε δεκαετία της καριέρας του.

ΣΧΕΤΙΚΑΝύχτες Πρεμιέρας 2019: Οι καλύτερες φωτό

Ο Stanley Nelson, πεπειραμένος σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, ανέλαβε να δημιουργήσει ένα πορτρέτο του καλλιτέχνη, σε όλες τις ηλικίες, για λογαριασμό της σειράς «American Masters» του αμερικάνικου δικτύου PBS. Το ότι αποτελεί μέρος μιας σειράς ντοκιμαντέρ είναι ίσως και ο λόγος που το «Miles Davis: Birth of the Cool» ακολουθεί την πεπατημένη και παρουσιάζει μια αφήγηση της συναρπαστικής πορείας του Davis σε αυστηρά χρονολογική σειρά.

Κάθε σημαδιακή ημερομηνία ακολουθείται από ένα πολυφορεμένο μοντάζ αρχειακού υλικού, για να βάλει τον θεατή στο κλίμα της εποχής. Ο Davis παρουσιάζεται μέσα από τα δικά του λόγια, σε αφήγηση του ηθοποιού Carl Lumbly, ο οποίος πετυχαίνει το χαρακτηριστικό γρέζι και τον τρόπο ομιλίας του και μέσα από τις διηγήσεις φίλων, εκλεκτών συνεργατών και εξίσου ιερών τεράτων της μουσικής, όπως οι Herbie Hancock, Quincy Jones, Marcus Miller και Carlos Santana. Οι γυναίκες της ζωής του, συγγραφείς και μουσικολόγοι συμπληρώνουν το cast των talking heads που είχε στη διάθεσή του ο Nelson.

Verve Music CafeVerve Music Cafe

Το μοντάζ του πλούσιου αρχειακού υλικού σε συνδυασμό με την αφήγηση δεν παρουσιάζει κάποια πρωτοτυπία, αυτό όμως που πραγματικά κάνει εντύπωση είναι το πώς η μουσική του Davis φαίνεται να λειτουργεί σαν… χαλί στην ταινία, ενώ θα έπρεπε να σε πιάνει από τα μούτρα! Καμία σύνθεσή του δεν παρουσιάζεται στην ολότητά της, προφανώς για να εξοικονομηθεί χρόνος για να προβληθούν όσα περισσότερα γεγονότα γίνεται από τον διαβόητο βίο ενός ανθρώπου που «καθάρισε» δύο φορές στη διάρκεια της ζωής του από εθισμούς, δημιούργησε νέα μουσικά είδη, διέλυσε φυλετικά στερεότυπα, ανακάλυψε και στήριξε μεγάλα μουσικά ταλέντα, όπως ο John Coltrane και δεν έκατσε ποτέ στα αυγά του, όντας πάντα πεινασμένος για νέους πειραματισμούς και ανοιχτός σε νέες επιρροές και ακούσματα.

Η larger than life διάσταση της προσωπικότητας του αντικειμένου φαίνεται να ξεπερνάει τον Nelson, ο οποίος ευτυχώς αποφεύγει τον σκόπελο της αγιογραφίας, προβάλλοντας – όχι όσο θα έπρεπε βέβαια - τη βίαιη πλευρά και τις παραξενιές της ιδιοφυΐας, όπως τις αφηγείται η πρώην γυναίκα του, Frances Taylor, η οποία κλέβει και την παράσταση με την αυτοπεποίθηση που ξεχειλίζει από τις ατάκες της. 

To «Miles Davis: Birth of the Cool» δεν έχει όμως αυτό το coolness που υπόσχεται στον τίτλο του, του λείπει ένας ρυθμός αντάξιος της μουσικής του Davis και εν τέλει αποτυγχάνει να δώσει κάτι περισσότερο πέρα από εγκυκλοπαιδικές γνώσεις στον θεατή. Μάλλον, ο Nelson έπρεπε δει το «Eat that Question: Frank Zappa in His Own Words», ένα σχεδόν υποδειγματικό παράδειγμα του πώς μπορείς να μεταφέρεις το πνεύμα μιας απίστευτης προσωπικότητας στο πανί, το οποίο ήταν ένα από τα highlights στις Νύχτες Πρεμιέρας του 2016, αποσπώντας και τη Χρυσή Αθηνά στην κατηγορία Μουσική & Φιλμ.

5,5 / 10

 

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο