Like (Bob) Dylan in the movies....

Aπόψε ο Bob Dylan θα εμφανιστεί Live στο Terra Vibe Park της Μαλακάσας για δεύτερη φορά επί ελληνικού εδάφους και με αφορμή το σπουδαίο αυτό μουσικό γεγονός, το Move It ανατρέχει στην σχέση του μυθικού τραγουδιστή/συνθέτη με τον κινηματογράφο.

Η χαρακτηριστική βραχνή – πιο βραχνή όσο μεγαλώνει ηλικιακά - φωνή του έγινε το ηχητικό χαλί σε επαναστάσεις, κοινωνικές μα και προσωπικές. Οι στίχοι του έγιναν συνθήματα και τροφή για σκέψη για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, για όλους όσους έγιναν κοινωνοί των μηνυμάτων των τραγουδιών τoυ. Η αντισυμβατική του persona φάνταζε ιδανική για πολλούς κινηματογραφιστές με τον Dylan να κάνει λίγες μα αλησμόνητες εμφανίσεις στον κινηματογράφο. Αλλά και για τον ίδιο φαίνεται ότι η μεγάλη οθόνη αποτελεί μια δελεαστική πρόκληση, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ έχει παίξει έως τώρα σε 6 ταινίες.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θρυλικό western “Pat Garret and Billy the Kid” (1973) του μεγάλου Sam Peckinpah, όπου είχε μια μικρή αλλά χαρακτηριστική εμφάνιση, για το οποίο μάλιστα έγραψε και τη μουσική, όπου περιλαμβάνεται και το “Knockin’ on Heaven’s Door”!

Ακολούθησε το ντοκιμαντερίστικο “Renaldo and Clara” (1978) που σκηνοθέτησε ο ίδιος για να φτάσουμε στο “Hearts of Fire”(1987) του Richard Marquand, που κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Robert Allan Zimmerman, με το πραγματικό του όνομα δηλαδή, δείχνοντας δείγματα του υποκριτικού του ταλέντου.

Το 1990 έκανε μια cameo εμφάνιση του στο “Catchfire” του Dennis Hopper, το 1999 κράτησε τον ρόλο του Άλφρεντ στο “Paradise Cove” του Robert Clapsadle και το 2003 έκανε ένα πέρασμα από το “Masked and Anonymous”, για το οποίο συνέγραψε και το σενάριο μαζί με τον Larry Charles (Seinfield, Borat, Bruno).

Ωστόσο, η πιο αγαπημένη ταινία των fans του Bob Dylan παραμένει το “I am Not There” του Todd Haynes όπου οι Richard Gere, Christian Bale, Cate Blanchett, Heath Ledger, Ben Whishaw, Marcus Carl Franklin ενσαρκώνουν – ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο - τον Bob Dylan σε έξι διαφορετικές φάσεις της πολυτάραχης ζωής του. 

Δίπλα σε αυτήν την ταινία στέκεται το εξαιρετικό ψυχογράφημα-ντοκιμαντέρ του πολυβραβευμένου Μάρτιν Σκορσέζε με τίτλο “No Direction Home”, που εστιάζει στη χρονική περίοδο 1961-1966 όταν δηλαδή η δημοφιλία του Ντύλαν εκτινάχθηκε, μετατρέποντας τον σε ροκ είδωλο μιας ολόκληρης γενιάς.