Γιατί τα γουέστερν σαρώνουν στην TV αλλά αποτυγχάνουν στο σινεμά;

Το κοινό λατρεύει ακόμα καουμπόηδες, όπλα και σκονισμένα τοπία — απλώς προτιμά να τα βλέπει από τον καναπέ του. Και τα νούμερα δεν λένε ψέματα.

Το γουέστερν δεν πέθανε. Αντιθέτως, είναι πιο ζωντανό από ποτέ — απλώς όχι εκεί που θα περίμενε κανείς. Ενώ στη μικρή οθόνη οι καουμπόηδες κάνουν θραύση, στο σινεμά μοιάζουν να έχουν χάσει τον δρόμο τους. 

Μια από τις πρόσφατες αποδείξεις: Το American Primeval, η ωμή και βίαιη σειρά του Πίτερ Μπεργκ, που έκανε θραύση στο Netflix. Με ιστορία που επικεντρώνεται στη σύγκρουση μεταξύ της Εκκλησίας των Αγίων των Τελευταίων Ημερών και της αμερικανικής κυβέρνησης το 1857, η σειρά τα δείχνει όλα: αίμα, βασανιστήρια, σεξουαλική βία — σχεδόν σε κάθε επεισόδιο. Εδώ σας γράψαμε σχετικά. 

Και δεν είναι η μόνη. Το σύμπαν του Yellowstone είναι ίσως το μεγαλύτερο success story των τελευταίων χρόνων. Με τον Κέβιν Κόστνερ στον ρόλο ενός σύγχρονου ράντσερ, η σειρά έσπασε ρεκόρ τηλεθέασης για την Paramount και γέννησε spin-offs όπως τα 1883 και 1923, με ονόματα όπως ο Σαμ Έλιοτ, ο Χάρισον Φορντ και η Έλεν Μίρεν. Προσθέστε σε αυτά σειρές όπως Outer Range, Dark Winds, Walker, αλλά και τα επερχόμενα του Τζιμ Σέρινταν, Marshals και Madison και γίνεται σαφές: το γουέστερν ζει και βασιλεύει — απλώς σε επεισόδια.

Τώρα, πάμε στο σινεμά. Εκεί τα πράγματα είναι... λιγότερο εντυπωσιακά. Το Horizon: An American Saga – Chapter One, το μεγάλο project του ίδιου του Κόστνερ, απέτυχε εμπορικά με τρόπο που πόνεσε. Παρά τη φήμη του και τη δημοφιλία του από το Yellowstone, το κοινό δεν εμφανίστηκε. Το αποτέλεσμα; Το δεύτερο μέρος καθυστέρησε και τα υπόλοιπα δύο κεφάλαια παραμένουν στον αέρα.

Αν κοιτάξει κανείς τα τελευταία 30+ χρόνια, τα πραγματικά επιτυχημένα κινηματογραφικά γουέστερν μετριούνται στα δάχτυλα. Το True Grit των αδελφών Κοέν και το Django Unchained του Κουέντιν Ταραντίνο είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό: το Dances with Wolves του 1990 παραμένει από τις πιο εμπορικές επιτυχίες του είδους μέχρι σήμερα, ενώ το The Lone Ranger του 2013 έγινε διάσημο για όλους τους λάθος λόγους — ως μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές αποτυχίες της Disney.

Ο ίδιος ο Κόστνερ έχει τη δική του εξήγηση: «Πάντα πίστευα ότι ένα καλό γουέστερν δεν βιάζεται απλώς προς τη μονομαχία. Αν μπορείς να δημιουργήσεις γλώσσα και καταστάσεις, και μετά να φτάσεις σε μια μονομαχία, νομίζω ότι μπορεί να γίνει μια εκπληκτική ταινία ή σειρά. Αλλά αν προσπαθείς να φτάσεις εκεί τόσο γρήγορα που δεν καταλαβαίνεις τους ανθρώπους, ή δεν είναι περίπλοκο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Τα περισσότερα γουέστερν δεν είναι πολύ καλά γιατί περιορίζονται στο μαύρο καπέλο και το άσπρο καπέλο». 

Με απλά λόγια; Το γουέστερν θέλει χρόνο. Και η τηλεόραση του τον δίνει απλόχερα. Αντί να στριμώχνεις χαρακτήρες και ιστορίες σε δύο ώρες, μπορείς να τους αφήσεις να εξελιχθούν σε πολλαπλά επεισόδια και σεζόν. Το κοινό επενδύει περισσότερο, δένεται περισσότερο — και συνεχίζει να βλέπει.

Και κάπως έτσι, η απάντηση ίσως είναι πιο απλή απ’ όσο φαίνεται: γιατί να βγεις από το σπίτι για να δεις ένα γουέστερν, όταν μπορείς να δεις δέκα επεισόδια back-to-back στον καναπέ σου; Σκληρό; Ναι. Ρεαλιστικό; Επίσης ναι. Και μάλλον αυτό είναι το νέο σύνορο για τους καουμπόηδες.