The testament of Ann Lee

Στο The Testament of Ann Lee, η Μόνα Φάστβολντ (με τον σύζυγό της Μπρέιντι Κορμπέτ του The Brutalist, παραγωγό) επιχειρεί μια εικονοκλαστική αναπαράσταση της θρησκευτικής έκστασης, μετατρέποντας τον βίο της ιδρύτριας των Shakers σε ένα πεδίο αισθητικής σύγκρουσης ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα. Μέσα από μια αυστηρή φόρμα που αναζητά την τάξη μέσα στο χάος της αποκάλυψης, η ταινία στοχάζεται πάνω στην εργασία ως προσευχή και στο κάδρο ως τόπο λατρείας, μια επιβλητική, καλοδουλεμένη παραγωγή που όμως παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στη μνημειακότητα και τη δραματική ένταση. Με την Αμάντα Σέιφριντ μάλλον miscast, όσο και αν το προσπαθεί πολύ. 

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Φάστβολντ εστιάζει σε μια θεμελιώδη διχοτομία των λειτουργιών του σώματος: τη σχέση ανάμεσα στην εργασία και την απόλαυση, τον μόχθο και την ανταμοιβή. Η Αν Λι της Αμάντα Σάιφρεντ είναι μια φιγούρα σμιλευμένη από τη χειρωνακτική εργασία και μια πρώιμη απέχθεια προς την οικειότητα, η οποία γεννήθηκε από το τραύμα της θέασης της γονεϊκής ερωτικής πράξης. Αυτή η σωματική αποστροφή μεταστοιχειώνεται σε μια πνευματική αναζήτηση, όπου το σώμα δεν είναι πλέον εργαλείο ηδονής, αλλά ένα σκεύος εκλογής για τη θεϊκή παρουσία. 

Όπως προανέφερα, η Αμάντα Σέιφριντ το παλεύει. Η ερμηνεία της είναι ακατέργαστη, ανοιχτή, με μια λάμψη που συνδυάζει αυστηρότητα και ευθραυστότητα. Ενσαρκώνει τη στοικότητα και την πίστη της Ανν, ενώ στα μάτια της διακρίνεται μια ευάλωτη ανθρωπιά.

Η Φάστβολντ, σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Γουίλιαμ Ρέξερ, χρησιμοποιεί την τεχνική του chiaroscuro για να δημιουργήσει κάδρα που θυμίζουν πίνακες μουσείων. Τα κάδρα της ταινίας είναι στατικά, στιβαρά, γεμάτα από μια πνευματική αυστηρότητα που παραπέμπει στον κινηματογράφο του Καρλ Θέντορ Ντράγιερ. Η αισθητική αυτή τάξη έρχεται σε συγκλονιστική αντίθεση με τις σκηνές του χορού. Χάρη στη χορογραφία της Σίλια Ρόουλσον-Χολ, το κίνημα των Shakers μετουσιώνεται σε ένα μουσικό είδος καθαρής κάθαρσης. Χέρια που χτυπούν στήθη, χέρια τεντωμένα προς τον ουρανό, κορμοί που αναστενάζουν και πόδια που χτυπούν με δύναμη το έδαφος, υπό τους ήχους  κραυγών. Αυτή η «γήινη ποιότητα» λειτουργεί ως το απαραίτητο αντίβαρο στις ουράνιες επιρροές της ομάδας, δημιουργώντας μια ρυθμική ένταση που είναι ίσως το πιο ζωτικό στοιχείο του φιλμ.

Ωστόσο, παρά την τεχνική αρτιότητα, η ταινία αντιμετωπίζει πρόβλημα ρυθμού. Η δομή σε κεφάλαια, με αφήγηση από τη Σίστερ Μαίρη (Τόμασιν Μακένζι), βοηθά στη συμπύκνωση της ιστορίας, αλλά παράλληλα δημιουργεί επαναληπτικότητα. Οι θεματικοί άξονες επιστρέφουν ξανά και ξανά, χωρίς ουσιαστική εξέλιξη.

Οι δευτερεύουσες ερμηνείες δεν καταφέρνουν να αφήσουν αποτύπωμα, ενώ η έλλειψη χημείας αφήνει την ταινία να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην κεντρική της παρουσία. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που εντυπωσιάζει με την κατασκευή του, αλλά δεν συγκινεί με την ίδια ένταση. Το “The Testament of Ann Lee” διαθέτει στιγμές που λάμπουν, όμως συνολικά, η υπερβολική προσήλωση στην ιστορική κλίμακα και η περιορισμένη δραματική πολυπλοκότητα το καθιστούν περισσότερο επίδειξη δεξιοτεχνίας παρά βαθιά βιωματική εμπειρία.