Όλες οι Κυριακές

Σύνοψη: Η Αϊνάρα, μια ευφυής και ιδεαλίστρια έφηβη, βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή στη ζωή της: πρέπει να επιλέξει τι σπουδές θα ακολουθήσει –ή τουλάχιστον αυτό ελπίζει η οικογένειά της. Ωστόσο, η κοπέλα αισθάνεται ότι το μέλλον της μπορεί να βρίσκεται αλλού: κοντά στον Θεό.
Καθώς οι φίλοι της αρχίζουν να εξερευνούν τις χαρές και την αναστάτωση της εφηβείας - να ερωτεύονται, να βγαίνουν έξω, να βιώνουν πρωτόγνωρες ελευθερίες- η Αϊνάρα νιώθει όλο και πιο διχασμένη μεταξύ των συμβατικών κοινωνικών πλαισίων και ένος εντελώς διαφορετικού δρόμου: της απόλυτης, ψυχής τε και σώματι, αφοσίωσης στον Θεό. 
Την ίδια στιγμή που βιώνει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με ένα  αγόρι, μέσα της ανάβει μια σπίθα, μια αναπάντεχη έλξη προς την ασκητική ζωή στο μοναστήρι.

Άποψη: “Παίζει” αρκετά με το φίλτρο πρόσληψης του θεατή η ταινία της Alauda Ruiz de Azúa, χρησιμοποιώντας την υπόνοια και την εσκεμμένη απόκρυψη κάποιων πληροφοριών, στον βαθμό που ενδέχεται κάποιος να μην αισθάνεται απόλυτα σίγουρος για το πώς να σταθεί απέναντι σε αυτά που παρακολουθεί, όσο κι αν υπάρχουν γοητευτικά στοιχεία στην κινηματογράφηση, αλλά και στο πώς αποτυπώνονται στον φακό κάποιες σημαντικές διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ ηρώων, που σίγουρα τραβάνε το μάτι προς την πλευρά της οθόνης.

Τελικά όλα γίνονται απολύτως ξεκάθαρα περίπου στο τελευταίο εικοσάλεπτο, οπότε και αποκαλύπτονται οι προθέσεις του σεναρίου σε όλο τους το εύρος. Καλύτερα να ανακαλύψει ο εκάστοτε σινεφίλ από μόνος του την κατάληξη της εν λόγω διαδρομής, χωρίς spoilers, απλά να διατυπωθεί πως είναι πραγματικά πολύ κρίμα για τα όσα έχουν προηγηθεί στην ιστορία το επιμύθιο να είναι τόσο μονοσήμαντο και άκαμπτο.

Και αυτά τα γνωρίσματα δεν αφορούν το αξιακό πρόσημο που επιλέγει το φιλμ για να πλαισιώσει το θέμα με το οποίο καταπιάνεται, αλλά το πώς αποφασίζει να σκιαγραφήσει την “αντίπαλη” πλευρά μέσα από τον χαρακτήρα της θείας Maite. Η εμπάθεια της δημιουργού απέναντι στη συγκεκριμένη ηρωίδα βάζει σε μεγάλο βαθμό και στον κάλαθο των αχρήστων πολλές πτυχές του κεντρικού νοήματος, ειδικά σε όσα έχουν να κάνουν με το αποκαλούμενο μεγαλείο ψυχής. Κάπως έτσι, και η όλη της προσπάθεια τελικά δεν δίνει τόσο την εντύπωση μιας μυσταγωγίας ή επίκλησης στον αυτονόητο σεβασμό προς τις πεποιθήσεις του οποιουδήποτε τρίτου όσο μιας εκ του πονηρού κατήχησης, με μεθόδους πιο υπόγειες από αυτές μιας περισσότερο άμεσης προπαγάνδας. 

Κρίμα επίσης για τη νεαρή πρωταγωνίστρια Blanca Soroa, η οποία εδώ αναδεικνύεται με το σπαθί της ως ένα ερμηνευτικό ταλέντο πρώτης τάξεως, που μακάρι να μη μείνει στην “έκρηξη” της στιγμής ενός πολύ επιτυχημένου ντεμπούτου και να αξιοποιήσει τη δυναμική που έχει, ειδικά σε όσα έχουν να κάνουν με την επιδέξια εναλλαγή των συναισθημάτων και στο πώς τα συναρμολογεί σ’ έναν ενιαίο χαρακτήρα με απόλυτη ψυχολογική συνοχή. 

Το “Όλες οι Κυριακές” μπορεί να λειτουργεί άψογα ως επιβεβαίωση σε μερικά επίπεδα για ένα κομμάτι του κοινού εκεί έξω, αλλά ως κινηματογραφική πρόταση χωλαίνει για μια σειρά λόγων. Δεν είναι ότι δεν κρατάει σε ικανοποιητικά επίπεδα το ενδιαφέρον για κάτι λιγότερο από δύο ώρες, όμως ειδικά από τη στιγμή που είναι σαν να υπαγορεύει στον θεατή τι να σκεφτεί αντί να αφήσει κάποια πιο χαλαρά περιθώρια, σίγουρα εντοπίζεται έναν κενό στον τομέα της διανοητικής απόλαυσης. Όσοι είναι να προσέλθουν, καλό να έχουν και μερικές επιφυλάξεις.