Οι ταξικές διαφορές στο Μεξικό κλιμακώνονται και ξεφεύγουν, σε μια ακραία, αλλά και αναγκαία, κοινωνική κριτική.

Το New Order ξεκινάει με τη δεξίωση γάμου της Marianne και του Alan, στην πολυτελή έπαυλη των γονιών της. Καλεσμένοι τους διάφορα μέλη της υψηλής κοινωνίας. Σε ένα Μεξικό όμως – όπως και σε πολλές άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής - που οι διαφορές σε βιοποριστικό επίπεδο ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις έχουν φτάσει στα άκρα, και έχουν εξοργίσει τους μη προνομιούχους πολίτες, ξεκινάει μία εξέγερση από ένοπλους διαδηλωτές. Οι καλεσμένοι καταλήγουν όμηροι και πολλοί από αυτούς νεκροί . Βλέπουμε την κορύφωση της διαδήλωσης και το πραξικόπημα που ακολουθεί, με τον στρατό πλέον να έχει τον έλεγχο, και το Μεξικό να είναι υπό καθεστώς δικτατορίας.

Το ζήτημα που πραγματεύεται το New Order είναι πολύ ευαίσθητο κοινωνικά, πράγμα που την κάνει μια πολύ δύσκολη ταινία για να παρακολουθήσει το κοινό. Δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές που το κοινό να μπορεί να ταυτιστεί. Οι κύριοι χαρακτήρες είναι αντιπροσωπευτικοί της τάξης τους, και θα μπορούσαν να αναφέρονται στον οποιονδήποτε πολίτη.

Η βία που παρακολουθούμε, οι οργανωμένες εκτελέσεις από τον στρατό, η σεξουαλική κακοποίηση των ομήρων, και ο κοινωνικός κατακερματισμός σε αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα, θέλουν πολύ γερό στομάχι και είναι πιθανόν να ξενίσουν μεγάλο μερίδιο του κοινού. Η πρώτη σκέψη που μπορεί να κάνει κάποιος είναι ότι δεν χρειαζόταν τόση βία για να περάσει ο Michel Franco (After Lucia, Sundown) τα μηνύματα που ήθελε. Ίσως τελικά όμως και να χρειαζόταν. Όταν ένα κοινωνικό πρόβλημα που απαιτεί την προσοχή μας αγνοείται και συνεχίζει να κλιμακώνεται, μπορεί το shock value να είναι ένας καλλιτεχνικός μονόδρομος για να τραβήξει την απαιτούμενη προσοχή.

Τέτοια θεματολογία είναι καταδικασμένη να διχάσει, όπως και συνέβη. Στο Μεξικό, το New Order κατακρίθηκε ότι προωθεί στερεοτυπικές αντιλήψεις των κοινωνικών τάξεων, με σκουρόχρωμους Mεξικάνους να ανήκουν στις χαμηλότερες τάξεις, και να εξεγείρονται κατά των πιο ανοιχτόχρωμων, αυτών δηλαδή με ευρωπαϊκές ρίζες. Οι κατακριτές του όμως φαίνεται να ξεχνάνε ότι τέτοια στερεότυπα βασίζονται σε κοινωνικές αλήθειες. Είναι ενδεικτικά, και χαρακτηρίζουν μια γενική νοοτροπία, τις ταξικές διαφορές που φθείρουν τη μεξικάνική κοινωνία, και που κατά συνέπεια διχάζουν έναν ολόκληρο λαό.

Πάντα θα υπάρχουν όμως και παραδείγματα ανθρώπων σαν της Marianne, που δεν βλέπει μέσα από πλαίσια κοινωνικής τάξης, αλλά βλέπει ανθρώπους. Μια νεαρή κοπέλα με κανένα ίχνος έπαρσης, που δεν επαναπαύεται στην οικονομική της άνεση, αλλά την χρησιμοποίει για να βοηθήσει κάποιον που είναι σε δυσμενή θέση. Και αυτά τα παραδείγματα είναι που δίνουν ελπίδα για την οποιαδήποτε αλλαγή σε μια τόσο πάσχουσα κοινωνία.

Μετά την πρεμιέρα του, το New Order μοιραία συγκρίθηκε με ταινίες όπως το Parasite, ή ακόμα και το Joker του Todd Phillips, και κατακρίθηκε ότι δεν έχει ούτε έναν τόσο δυνατό πρωταγωνιστή σαν τον Joaquin Phoenix, αλλά ούτε και μια πλοκή που να εμβαθύνει ιδιαίτερα στο πρόβλημα που θέλει να θίξει. Είναι μεγάλη αλήθεια και τα δύο, αλλά σε κανένα είδος τέχνης δεν υπάρχει μόνο μια στάνταρ συνταγή για να προσεγγίσει και να σχολιάσει κανείς ένα συγκεκριμένο θέμα.

Ο Franco έκρινε ότι ο σωστότερος τρόπος για να παρουσιάσει ένα τόσο δομικό κοινωνικό πρόβλημα, όχι μόνο της χώρας του αλλά και παγκόσμιο, είναι αυτός, και είναι απόλυτα σεβαστό. Δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων μια ευχάριστη και διασκεδαστική ταινία, στοχεύει όμως στην πολύ αναγκαία κοινωνική μας αφύπνιση.

Πρώτη δημοσίευση: 17 Μαρτίου 2022, 02:52
Ενημέρωση: 24 Μαρτίου 2022, 03:06
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Συντάκτης: 
Τίτλος:
Νέα τάξη (New Order)
Σκηνοθεσία: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
86
Εταιρία διανομής: 
Release: 
17 Μαρτίου 2022

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ