Couture

Στον έντονα φορτισμένο κόσμο του Paris Fashion Week, οι ζωές τριών γυναικών διασταυρώνονται: η Μαξίν (Τζολί), σκηνοθέτιδα στα σαράντα της, ανακαλύπτει ότι έχει καρκίνο του μαστού και επανασυνδέεται απροσδόκητα με έναν γνώριμο συνεργάτη (Γκαρέλ)· η Άντα (Ανέι), ένα νέο πρόσωπο στον χώρο του μόντελινγκ, προσπαθεί να ξεφύγει από ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον στο Νότιο Σουδάν· και η Ανζέλ (Ραμφ) είναι μια μακιγιέζ που δουλεύει στη σκιά των πασαρέλων.

 Καθώς οι διαδρομές τους ενώνονται, η ταινία φωτίζει τη σιωπηλή αντοχή που κρύβεται πίσω από τη δημόσια εικόνα και τονίζει την απίστευτη αλληλεγγύη που ενώνει αυτές τις γυναίκες, πέρα από επαγγέλματα, κουλτούρες και ηπείρους. 

Το Couture θέλει να προσφέρει μια σοβαρή, σχεδόν ποιητική ματιά στον κόσμο της μόδας, αλλά καταλήγει να είναι ένα άνισο δράμα που δεν βρίσκει ποτέ σταθερό ρυθμό. Αν κάτι ξεχωρίζει, είναι η παρουσία της Αντζελίνα Τζολί — ακόμα κι όταν η ίδια η ταινία μοιάζει να μην ξέρει τι να κάνει μαζί της, έστω και αν η ίδια δείχνει να έχει πιστέψει πολύ το πρότζεκτ.

Η Αλίς Βινοκούρ μπαίνει στον κόσμο της υψηλής ραπτικής με εμφανή φιλοδοξία: να δείξει ότι η μόδα δεν είναι απλώς επιφάνεια, αλλά μια βιομηχανία γεμάτη ένταση, κόπο και συναισθηματικό βάρος. Και πράγματι, το Couture αποφεύγει την εύκολη σάτιρα. Δεν είναι ούτε Pret-a-Porter ούτε Zoolander. Είναι κάτι πιο σοβαρό — ή τουλάχιστον προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα κοινωνικό πορτρέτο και μελόδραμα, καταλήγοντας όμως σε ένα "catwalk" χαμένων ευκαιριών που σώζεται μόνο από τις ερμηνείες και τα... ακριβά υφάσματα.

Η ταινία ακολουθεί πολλαπλές ιστορίες που συγκλίνουν σε ένα μεγάλο fashion show στο Παρίσι. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις ιστορίες δεν πηγαίνουν πουθενά. Η Άντα μιλά με την οικογένειά της, τραυματίζεται ελαφρά, βγαίνει για πάρτι. Η μακιγιέζ πηγαίνει από δουλειά σε δουλειά, ανταλλάσσοντας κουβέντες που δύσκολα μένουν στη μνήμη. Η μοδίστρα… ράβει. Και μετά ράβει κι άλλο. Και τελικά ολοκληρώνει το φόρεμα. Αν αυτό ακούγεται λίγο, είναι γιατί όντως είναι.

Μέσα σε όλα αυτά, η Μαξίν της Τζολί κουβαλά μια πολύ πιο «βαριά» ιστορία: μια διάγνωση καρκίνου που μαθαίνει μέσω τηλεφώνου. Αυτό θα μπορούσε να είναι το συναισθηματικό κέντρο της ταινίας. Αντί γι’ αυτό, μοιάζει σχεδόν αποκομμένο από τα υπόλοιπα. Η ταινία δεν δίνει αρκετές λεπτομέρειες για το πώς νιώθει η Μαξίν, τι σκέφτεται, πώς αλλάζει. Και όμως, η Τζολί καταφέρνει να δώσει βάθος εκεί που το σενάριο δεν το προσφέρει. Φέρνει μια ήρεμη θλίψη, μια αίσθηση επικείμενης απώλειας που γίνεται αισθητή ακόμα και στις πιο απλές σκηνές. Ιδιαίτερα στις στιγμές με τον Λουί Γκαρέλ, που παίζει τον διευθυντή φωτογραφίας και πιθανό ερωτικό ενδιαφέρον, η χημεία τους δίνει μια σπίθα που λείπει από το υπόλοιπο φιλμ.

Οπτικά, το Couture είναι αναμενόμενα καλαίσθητο. Η Βινοκούρ ξέρει να στήνει εικόνες: φωτισμοί, υφές, κινήσεις — όλα είναι προσεγμένα. Η μουσική των Φιλίπ Λέιμαν και Άννα φον Χάουσβολφ προσθέτει μια ατμοσφαιρική ένταση που βοηθά, ειδικά στις πιο «μεγάλες» στιγμές, όπως η πασαρέλα στο τέλος με τη βροχή. Αλλά ακόμα και εκεί, κάτι λείπει. Η σκηνή είναι εντυπωσιακή, σχεδόν ποιητική, αλλά δεν έχει το συναισθηματικό βάρος που θα την έκανε πραγματικά αξέχαστη. Είναι όμορφη — και λίγο κενή. 

Η ταινία δείχνει ξεκάθαρα ότι ενδιαφέρεται για τις γυναίκες σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο. Και αυτό είναι προς τιμήν της. Αλλά το ενδιαφέρον αυτό δεν μεταφράζεται πάντα σε ουσιαστική αφήγηση. Οι χαρακτήρες παραμένουν συχνά σκιαγραφημένοι, σαν να τους παρακολουθούμε από απόσταση. 

Στο τέλος, το Couture καταλήγει να είναι ένα παράξενο μείγμα: λίγο ευρωπαϊκό art-house, λίγο τηλεοπτικό δράμα, λίγο fashion film. Δεν είναι αποτυχία — αλλά δεν είναι και επιτυχία. Είναι μια ταινία που μοιάζει με ρούχο καλοραμμένο, αλλά όχι σωστά εφαρμοστό.