Wild at heart (1990)

Σουρεαλιστικά ερωτικά γκάζια στη χώρα του Όζ

Τι να πει κανείς για το πιο ροκ λυρικό δημιούργημα του πολυσχιδούς εγκεφάλου που λέγεται Ντέιβιντ Λίντς για την αγάπη και την εξιλέωση που τιμήθηκε μέχρι και με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το’90 (και έγινε χαμός για αυτή την απόφαση);

Ο Λίντς πήρε ένα μυθιστόρημα και του... έβγαλε τα μάτια με την καλή έννοια, ανάγοντάς του στο δικό του υπερρεαλιστικό επίπεδο, εκπλήσσοντας ακόμα και τον ίδιο το συγγραφέα του (Μπάρι Γκίφορντ). Πάθος χωρίς όρια, ‘μεταλλική’ διάθεση, βία, περιθώριο, υπόκοσμος, γκάζια, ένα Αμερικάνικο road trip προς την ελευθερία, και, ταυτόχρονα ένας αγαπημένος νεαρός και ατίθαστος Νίκολας Κέιτζ να τραγουδά στην γυναίκα της ζωής του ‘Love me tender’. Ο Λίντς μας δίνει τη δική του εκδοχή για τον Έρωτα στα χρόνια της χολέρας ανοίγοντάς μας ένα μικρό παράθυρο στον προσωπικό του μαγικό κόσμο, που παραληλλίζει έντεχνα με τη χώρα του Όζ.

Παράλληλα, ένα μακρυνό ταξίδι στα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης, στο σκοτεινό μέρος της ψυχοσύνθεσης του, στο άγνωστο εγώ μας. Εξαιρετικές εμφανίσεις με νεο-νουάρ διάθεση και την απαραίτητη παράνοια του Αμερικανού σκηνοθέτη συνθέτουν εν τέλει ένα rock’n’roll παραμύθι με τα όλα του. Τους καλούς, τους κακούς, τους κυνηγημένους, τις νεράιδες, τις μάγισσες και, φυσικά, το happy end του.

Ένα ηλεκτρικό βρώμικο ερωτικό ποίημα που προσωπικά ανήκει στην κατηγορία ‘ταινίες της ζωής μου΄ όπως και γενικότερα η σουρρεαλιστική άβυσσος του Λίντς.

Ειρήνη Κατσαρά