Dolly

Σύνοψη: Ο Τσέις είχε όλη τη καλή διάθεση για μια πρόταση γάμου στην εξοχή, μέχρι που μια τερατόμορφη τύπισσα με πορσελάνινη μάσκα θα τους προσφέρει ένα αιματοβαμμένο γάμηλιο μήνα του μέλιτος. Τι τις θέλατε τις ερημιές και εσείς;

Γνώμη: Φόρος τιμής σε ανελέητα slasher των 70ς, ένα ερωτικό γράμμα προς τον Leatherface, τον Jason Voorhees, τον Michael Μyers, γενικότερα όλα αυτά τα ασταμάτητα καλόπαιδα που σάρωναν ατάλαντους κομπαρσίσκους που βρισκόταν στο διάβα τους.

Στην 'Dolly' οι πρωταγωνιστές μοιάζουν με κανονικούς ανθρώπους και ηθοποιούς που μπορούν να διεκπεραιώσουν τις 5-6 παραγράφους του σεναρίου, αφού και ο ξεχασμένος Sean William Scott (των American pie και λοιπών χαζοκωμωδιών) αλλά και η Fabianne Therese (σαν Final Girl) πραγματικά φαντάζουν σαν ένα νορμάλ ζευγάρι, είναι συμπαθητικοί σαν χαρακτήρες -σε αντίθεση με τη πλειοψηφία των συγκεκριμένων ταινιών-, απλά ήταν άτυχοι αφου το ειδύλλιο τους πνίγηκε στο αίμα.

Χαρές και πανηγύρια σε απανταχού fans αφου οι διανομείς πακέτο με τις ελληνικές αίθουσες -αν και άργησαν να ξυπνήσουν- κατάλαβαν οτι το horror σε όλες τις μορφές του έχει ευρύ κοινό γι αυτό και βλέπουμε όλο και πιο συχνά απο μικρές ανεξάρτητες παραγωγές, φιλόδοξα indie project αλλα και σπλατεριές αισχίστου είδους (Terrifier και τώρα αυτό!).

Μη ψάχνει κάποιος λογική και ευαισθησία, ούτε δαιδαλώδη πλοκή πακέτο με σπουδαία γραφή και ερμηνείες: αυτές οι ταινίες φτιάχτηκαν για γαλαρία, χαλασμένα μυαλά (μπορεί και όχι) μια βουτιά σε παρανοικές καταστάσεις...

Ο σκηνοθέτης Rod Blackhurst στο άψε σβήσε συστήνει τους ήρωες του και μέσα στο 10λεπτο κιόλας αρχίζουν ένα σερί απο ηλίθιες αποφάσεις που οδηγεί σε ακρωτηριασμούς, ανωμαλίες και ένα συνεχές κυνηγητό τύπου γάτας με ποντίκι. Γυρισμένο σε φιλμ 16mm γεμίζει με μια κιτρινωπή βρωμιά κάθε πλάνο, μια old school κινηματογράφηση σαν να σε μετάφερει όντως στη δεκαετία του 70 όπου παρακολουθείς ενα snuff ανοσιούργημα. 

Όλα καλά αφού η Dolly (που την υποδύεται μια γυναίκα με το παρατσούκλι... Max the Impaler που ασχολείται χρόνια με μαχητικά sports και το WWE, αν τη δει κάποιος τρομάζει και χωρίς τη μάσκα) σπάζει τα κόκαλα όλων των χαρακτήρων αφου πρώτα τους βάλει να παίξουν με τις κούκλες της.

Eσάνς γαλλικών (κύματος exremity horror) όπως ήταν το Frontiers, αφου εκτπώσεις απουσιάζουν απο τη πλημμύρα βίας -ουδεμία σχέση με κάτι τσιχλόφουσκες streaming πλατφορμών που δε σπάζουν νύχι.

Θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερο, αφού το Lore της κεντρικής φιγούρας εξερευνείται ελάχιστα (τί ψάχνεις να βρείς και εσύ τώρα), ενώ οι απιθανότητες που μπορούν να γίνουν δεκτές μέχρι ενός βαθμού, εδώ εύκολα μπορούν να σε πετάξουν εκτός κλίματος, καθώς κάκιστα ο σκηνοθέτης δέν δίνει μόνο τη δυνατότητα στους πρωταγωνιστές του να το σκάνε συνέχεια αλλά να αντέχουν σε φρικαλεότητες (εδώ φρονιμίτη βγάζεις και χρειάζεσαι κανα μήνα άδεια απο τη δουλειά) πόσο μάλλον το πάρτυ που τους στήνεται εδώ πέρα...

Καλοδεχούμενη κάποια συνέχεια με μετρημένες προσδοκίες, περνάς καλα, με την προυπόθεση μη φας burger και πίτσες πριν τη θέαση, ούτε βέβαια να ψάχνεσαι για βαθυστόχαστες αναλύσεις.