Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος

Σύνοψη: Η 40χρονη Μαρία, κατά τη διάρκεια της ετήσιας επίσκεψής της στη θρήσκα αδερφή της στην Αθήνα, διαπιστώνει πως είναι έγκυος. Το γεγονός αυτό την αναστατώνει και ανατρέπει τα σχέδιά της, όμως μια αναπάντεχη γνωριμία θα τη βοηθήσει να δει τα πράγματα πιο καθαρά.

Άποψη: Σε σκοτεινά δρομάκια πίσω από εγκαταλελειμμένα κτήρια σε ερημωμένες περιοχές, ένα εγχειρίδιο έχει μοιραστεί χέρι με χέρι σε όλους τους άντρες. Κάποιοι το πέταξαν, κάποιοι εναντιώθηκαν σε αυτό, κάποιοι άλλοι το διάβασαν προσεκτικά, το αποστήθισαν, πήραν την κάμερά τους ανά χείρας και έφτιαξαν μια ταινία. Στην ταινία αυτή (και σε πολλές άλλες που ακολουθούν τις επιταγές του εγχειριδίου) μια γυναίκα που έχει περάσει τα 40, δεν έχει σχέση και δεν έχει κάνει παιδί, είναι καταδικασμένη σε αιώνια απελπισία - εκτός, φυσικά, και αν βρεθεί στον δρόμο της ένας ευγενής άνθρωπος (άντρας) που θα της δείξει πόσο όμορφη είναι η ζωή και θα τη βοηθήσει να βγει από το αδιέξοδό της.

Αυτό περίπου συμβαίνει στην κεντρική χαρακτήρα της νέας ταινίας του Νικόλα Δημητρόπουλου (σκηνοθεσία και σενάριο), την οποία υποδύεται όσο καλύτερα μπορεί η Μαρία Αποστολακέα, την οποία είδαμε πρόσφατα στη μικρού μήκους “Ήταν πολύ καλή στο να φεύγει”. Ο Ακύλλας Καραζήσης βάζει επίσης τα δυνατά του στον ρόλο του “από μηχανής σωτήρας-άντρας” που θα χαρίσει με ένα χαμόγελο, μια μηλόπιτα (;) και μια σκάλα την πολυπόθητη διαύγεια και εναλλακτική προοπτική στην αναστατωμένη και στεναχωρημένη Μαρία. Στον εντελώς μονοδιάστατο ρόλο της θρήσκας και χήρας (δυστυχώς, αυτά είναι τα μόνα δύο χαρακτηριστικά της) αδερφής συναντάμε την Μαντώ Γιαννίκου, που ομολογουμένως δεν καλείται να κάνει και πολλά πράγματα.

Ένα οριακά υπαρκτό σενάριο (πέρα από την κοινότοπη και ενοχλητικά βαρετή κεντρική ιδέα) που αναπόφευκτα παρουσιάζει κενά σημεία, τα οποία ο σκηνοθέτης επιλέγει να καλύψει με τον πιο ανέμπνευστο τρόπο: μακροσκελή πλάνα με ατμοσφαιρική μουσική υπόκρουση, που φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως αντικαταστάτες ουσιαστικής δραματουργικής εξέλιξης.

Η απουσία φυσιολογικού, ενδιαφέροντος διαλόγου και η υπέρμετρη ανάγκη επίδειξης του (υποτιθέμενου;) φεστιβαλικού coolness της ταινίας επιδεινώνουν την κατάσταση και ρίχνουν την επιθυμία μας να ολοκληρώσουμε τη θέαση σε δυσθεώρητα βάθη. Στο μείγμα προστίθενται και ένα νεανικό impromptu πάρτι, queer ανησυχίες (που δυστυχώς παρουσιάζονται αμήχανα και διεκπεραιωτικά), καθώς και μία σκηνή ραντεβού που δεν προωθεί την πλοκή ούτε κατά το ελάχιστο, αλλά δεν προσφέρει και σχεδόν τίποτα άλλο, φαίνεται όμως να μπήκε εκεί ως statement πως και οι μεσήλικες έχουν δικαίωμα στον έρωτα (που προφανώς ισχύει, αλλά γιατί το χρειαζόμασταν εδώ;).

Μια άβολη προσπάθεια παρουσίασης ενός γυναικείου χαρακτήρα, που από τη μία μας εκνευρίζει και από την άλλη μας δημιουργεί έναν έντονο προβληματισμό. Είναι, στ’ αλήθεια, τόσο μα τόσο περιορισμένη η εικόνα που έχουν οι άντρες (δημιουργοί και μη) για εμάς, όσο ευγενείς και αν είναι οι προθέσεις τους; Είμαστε, τελικά, στ’ αλήθεια, τόσο απόλυτα αόρατες; Πού μπορούμε να βρούμε αυτό το εγχειρίδιο και να το θάψουμε για πάντα;