"Bait" – Ο Ριζ Άχμεντ κυνηγά τον James Bond

Το Bait ξεκινά με μια δυνατή ιδέα: ένας ηθοποιός που θέλει να γίνει ο επόμενος James Bond. Στην πορεία, όμως, αποδεικνύεται ότι τον ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο — ακόμα κι αν δεν καταφέρνει πάντα να το εξερευνήσει όσο θα έπρεπε.

ΣΧΕΤΙΚΑΟ Ριζ Άχμεντ γίνεται Άμλετ στο σύγχρονο Λονδίνο

Ο Ριζ Άχμεντ είναι το κέντρο των πάντων εδώ — και ευτυχώς. Γιατί χωρίς αυτόν, το Bait θα ήταν απλώς άλλη μια καλοφτιαγμένη αλλά γνώριμη ιστορία αυτογνωσίας. Παίζει τον Σαχ Λατίφ, έναν ηθοποιό που βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη μεγάλη του ευκαιρία: να γίνει ο επόμενος James Bond. Και τότε έρχεται η ερώτηση: «Ξέρεις καν ποιος είσαι;». Εκεί μπλοκάρει. Και μαζί του μπλοκάρει όλη η ζωή του.

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα μείγμα προσωπικής κρίσης και επαγγελματικής φιλοδοξίας. Ο Σαχ δεν θέλει απλώς τον ρόλο για τη δόξα — θέλει την επιβεβαίωση. Θέλει να αποδείξει ότι ανήκει. Και εδώ η σειρά βρίσκει το πιο ενδιαφέρον της σημείο: τη σχέση ανάμεσα στην ταυτότητα και την εικόνα.

Υπάρχει μια εξαιρετικά έντονη σκηνή όπου ο Σαχ κοιτάζεται στον καθρέφτη και ξεσπά: «Ξέρεις ποιος είσαι; Θα σου πω εγώ ποιος είσαι: Είσαι ένας γαμημένος αποτυχημένος που μόλις τα σκάτωσε στην τελευταία του ευκαιρία να γίνει κάποιος. Πρέπει να ντρέπεσαι για τον εαυτό σου — ντρέπεσαι ήδη για τον εαυτό σου — γιατί είσαι ντροπή για την οικογένειά σου». Είναι σκληρό, άβολο και απόλυτα αποτελεσματικό. Η σειρά αγγίζει θέματα όπως η φυλετική ταυτότητα, η πίεση της οικογένειας και η ανάγκη για αποδοχή. Ο Σαχ βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους: από τη μία, η βρετανική ελίτ που θέλει να κατακτήσει· από την άλλη, η κοινότητά του που περιμένει από αυτόν να μην ξεχάσει ποιος είναι.

Υπάρχουν ενδιαφέρουσες δευτερεύουσες ιστορίες — ο ξάδελφος με την startup, η οικογένεια που χρειάζεται στήριξη, η πρώην σχέση που επιστρέφει. Αλλά εδώ αρχίζουν και τα προβλήματα. Για μια σειρά έξι επεισοδίων, το Bait μοιάζει είτε πολύ μικρό είτε πολύ μεγάλο. Δεν εμβαθύνει αρκετά, αλλά ούτε και κινείται αρκετά γρήγορα. Το αποτέλεσμα είναι κάτι «ενδιάμεσο»: ικανοποιητικό, αλλά όχι απολύτως πειστικό.Επίσης, όσο κι αν προσπαθεί να είναι πρωτότυπο, συχνά μοιάζει γνώριμο. Η διαδρομή του ήρωα είναι προβλέψιμη. Ξέρεις από νωρίς πού θα καταλήξει — και όταν φτάνεις εκεί, δεν υπάρχει μεγάλη έκπληξη.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει. Η παραγωγή είναι προσεγμένη, οι ερμηνείες δυνατές και το θέμα ενδιαφέρον. Απλώς δίνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι κάτι πιο τολμηρό, πιο αιχμηρό, πιο… απρόβλεπτο. Η σειρά αγγίζει ζητήματα φυλής, θρησκείας και κοινωνικής ένταξης, αλλά το κάνει με έναν τρόπο που αποφεύγει τη ρητορική. Αντί να διατυπώσει σαφείς θέσεις, επιλέγει να δείξει τις αντιφάσεις.

Συνολικά, το Bait είναι μια καλή σειρά που δεν γίνεται ποτέ εξαιρετική. Ο Ριζ Άχμεντ κρατάει το ενδιαφέρον ζωντανό, αλλά το σενάριο δεν του δίνει πάντα τα εργαλεία για να πάει πιο βαθιά. Με έναν γρήγορο ρυθμό και έναν κάπως αλλόκοτο τόνο, νιώθεις ότι μια πιο τολμηρή σειρά κρύβεται κάτω από την επιφάνεια της φόρμουλας. Ξέρουμε πού πάει το Bait από την αρχή, και είναι εύκολο να ακολουθήσεις, είναι απλώς λίγο απογοητευτικό να βρίσκεσαι στο αναμενόμενο τέλος χωρίς να έχεις αποκομίσει πολλά περισσότερα από όσα περίμενες.

Τελικά, το Bait είναι ένα έργο για την επιθυμία της μεταμόρφωσης και την αδυναμία της. Για το πώς η εικόνα μπορεί να γίνει φυλακή, ακόμη και όταν υπόσχεται ελευθερία.