Βerlinale 26: "To Good luck, have fun, don't die" αντιστέκεται στο Α.Ι. με ανθρώπινο χάος
Ο Γκορ Βερμπίνσκι επιστρέφει μετά από σχεδόν μία δεκαετία με ένα sci-fi που βάζει την Τεχνητή Νοημοσύνη στο στόχαστρο. Το Good Luck, Have Fun, Don’t Die είναι διασκεδαστικό, φιλόδοξο και υπερβολικά γεμάτο ιδέες — συχνά περισσότερες απ’ όσες μπορεί να αντέξει. Μετά το εμπορικό ναυάγιο του The Lone Ranger και την υποτιμημένη φιλοδοξία του A Cure for Wellness, ο δημιουργός των Pirates of the Caribbean συνεχίζει με μια ταινία που μοιάζει αποφασισμένη να τα κάνει όλα — και μάλιστα ταυτόχρονα.
ΣΧΕΤΙΚΑMετά το Ozark, ο Τζέισον Μπέιτμαν σκηνοθετεί σκοτεινή κωμωδία για το Netflix
Η υπόθεση ξεκινά απλά: ένας άντρας (Σαμ Ρόκγουελ, σε μόνιμη κατάσταση καφεϊνικής υπερδιέγερσης) μπαίνει σε ένα καφέ και ισχυρίζεται ότι έρχεται από το μέλλον. Προειδοποιεί ότι η εξάρτηση από τα smartphones οδήγησε σε κοινωνική κατάρρευση και ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει πάρει τον πλήρη έλεγχο. Χρειάζεται βοήθεια για να σταματήσει την καταστροφή — μια αποστολή που έχει αποτύχει πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά δεν σκοπεύει να εγκαταλείψει.
Η ταινία παντρεύει Terminator 2 με Black Mirror, προσθέτει λίγο The Matrix, μια δόση The Mitchells vs the Machines, πασπαλίζει με Wall-E και ολοκληρώνει με την εξωφρενική ενέργεια του Everything Everywhere All at Once. Αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, είναι επειδή είναι.
Ο Βερμπίνσκι δεν κάνει οικονομία σε τίποτα. Οι σκηνές δράσης είναι μεγάλες, το καστ (Τζούνο Τεμπλ, Ζαζί Μπιτζ, Χέιλι Λου Ρίτσαρντσον, Μάικλ Πένια) αναγνωρίσιμο, και το μπάτζετ εμφανές σε κάθε καρέ. Όμως η διάρκεια των 134 λεπτών δοκιμάζει την αντοχή του θεατή. Πολλές ιδέες θα μπορούσαν να αποτελέσουν ξεχωριστές ταινίες — ή τουλάχιστον επεισόδια σειράς.
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι δεν είναι η βασική αποστολή αλλά τα μικρά επεισόδια που δείχνουν πώς η τεχνολογία έχει διαβρώσει την καθημερινότητα: μια τάξη γεμάτη μαθητές-ζόμπι του TikTok, μια μητέρα που μεταφέρει τη συνείδηση του νεκρού παιδιού της σε κλώνο. Εκεί η ταινία αποκτά συναισθηματικό βάρος και ξεφεύγει από το απλό θέαμα.
Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά: κακοί με μάσκες γουρουνιών, παιχνίδια που ζωντανεύουν και ένα τεράστιο ανθρωποφάγο αιλουροειδές που μοιάζει να ξέφυγε από άλλη, λιγότερο επιτυχημένη ταινία. Ο Βερμπίνσκι πατάει διαρκώς το γκάζι, ακόμη κι όταν μια μικρή παύση θα έκανε καλό.
Ο Σαμ Ρόκγουελ, που συχνά χρειάζεται φρένο, εδώ βρίσκει την ισορροπία ανάμεσα στην ενέργεια και την υπερβολή. Η Χέιλι Λου Ρίτσαρντσον ξεχωρίζει, προσθέτοντας βάθος σε έναν χαρακτήρα που απορρίπτει την τεχνολογία με σχεδόν θρησκευτική αφοσίωση.
Το Good Luck, Have Fun, Don’t Die δεν είναι αψεγάδιαστο — κάθε άλλο. Είναι όμως μια ταινία με προσωπικότητα, κάτι όλο και πιο σπάνιο στο σύγχρονο στουντιακό τοπίο. Μπορεί να χρειάζεται μοντάζ και πειθαρχία, αλλά το χάος του είναι ανθρώπινο, όχι αλγοριθμικό.
Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι το πιο πειστικό του επιχείρημα απέναντι στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων