28 years later: The bone temple

Σε συνέχεια της επικής ιστορίας, η διαφωτιστική σχέση του δρ. Kelson (Ralph Fiennes) με έναν μολυσμένο μπορεί να επιφέρει τρομακτικές συνέπειες που απειλούν να αλλάξουν τον κόσμο, ενώ η συνάντηση του Spike (Alfie Williams) με τον Jimmy Crystal (Jack O'Connell) μετατρέπεται σε έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει.

Στον κόσμο του Ναού των Οστών η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι οι μολυσμένοι, αλλά η απανθρωπιά όσων επέζησαν.

Η Νία ΝταΚόστα παραδίδει ένα σκληρό, αιματοβαμμένο ενδιάμεσο κεφάλαιο που μοιάζει αποφασισμένο να αποδείξει ότι, σε αυτό το σύμπαν, το νόημα είναι πολυτέλεια.

Ως δεύτερο μέρος μιας προγραμματισμένης τριλογίας (ή τέταρτο μιας πενταλογίας, ανάλογα πώς μετρά κανείς), το 28 Years Later: The Bone Temple κουβαλά το βάρος του «μεταβατικού». Και αντί να το κρύψει, το αγκαλιάζει επιθετικά. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα φιλμ του franchise, που ορίζονταν από χρονικά άλματα, εδώ ο χρόνος έχει κολλήσει. 

Η ιστορία συνεχίζει ακριβώς από εκεί που μας άφησε το 28 Years Later του Ντάνι Μπόιλ: ο Σπάικ (Άλφι Γουίλιαμς) πέφτει στα χέρια μιας σατανιστικής σέκτας με το όνομα «Τα Δάχτυλα», όπου κάθε μέλος λέγεται Τζίμι. Επικεφαλής: ο Σερ Λόρδος Τζίμι Κρίσταλ (Τζακ Ο’Κόνελ), μια αλλόκοτη σύνθεση Τζίμι Σάβιλ, παιδικής τηλεόρασης και αποκαλυπτικής παράνοιας. Σύμφωνα με το δόγμα του, χρειάζεται «επτά δυνατά δάχτυλα» για να κρατήσει το βασίλειό του — κι έτσι ο Σπάικ αναγκάζεται να παλέψει μέχρι θανάτου.

Παράλληλα, η ταινία μεταφέρεται συχνά στον γιατρό Ίαν Κέλσον (Ραλφ Φάινς), ο οποίος ζει κάτω από το μνημείο-ναό από οστά που έχει χτίσει. Ακούει Duran Duran, καταγράφει παρατηρήσεις και ανακαλύπτει ότι ο μολυσμένος Σάμσον λαχταρά τη νάρκωση από τα βελάκια του. Για λίγο, το φιλμ μοιάζει σχεδόν… χαλαρό. Γιατρός και τέρας, σε ψυχεδελική ανακωχή.

Μην συνηθίσετε την ηρεμία. Το Bone Temple είναι σκόπιμα αποστασιοποιημένο. Οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται, δεν «δένεσαι» μαζί τους. Κι όμως, αυτό μοιάζει απολύτως σκόπιμο. Μετά από 28 χρόνια καταστροφής, ποιος έχει την πολυτέλεια ελπίδας;  Και καθώς η ταινία προχωρά, κάθε μορφή πίστης συνθλίβεται.

Η Νία ΝταΚόστα αποδεικνύει ξανά ότι ξέρει να χειρίζεται το θέαμα. Η σκηνή με τον Φάινς να «κοσπλέι» δαιμονική φιγούρα, μέσα σε ένα φλεγόμενο post-apocalyptic mosh pit με το “The Number of the Beast” των Iron Maiden, είναι ταυτόχρονα απολαυστική και δηλητηριώδης — μια ειρωνική αποδόμηση της θρησκευτικής τελετουργίας. 

Το φινάλε, ωστόσο, με ένα cameo που «μαλακώνει» τον τόνο και υπόσχεται συνέχεια, ίσως είναι το μοναδικό στραβοπάτημα. Ένα τόσο μηδενιστικό φιλμ θα άξιζε να μας αφήσει στο απόλυτο κρύο.

Παρόλα αυτά, 28 Years Later: The Bone Temple στέκεται γερά. Σκληρό, παράξενο, συχνά απωθητικό — αλλά ποτέ αδιάφορο. Ένα franchise sequel που τολμά να πει: δεν υπάρχει παρηγοριά εδώ.