Σπασμένη φλέβα

Σύνοψη: Ο Θωμάς Αλεξόπουλος (Βασίλης Μπισμπίκης), ένας μεσήλικας επιχειρηματίας, τα ’χει κάνει όλα μαντάρα. Όταν ο Παντελής, ο τοκογλύφος στον οποίο χρωστάει 320 χιλιάρικα, του ζητήσει τα λεφτά του, ο Θωμάς θα βγει στη γύρα για να σώσει το διαμέρισμά του στη Βούλα και τη ζωή του.

Γνώμη: “Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του.” Αυτή είναι η ρήση του Ηράκλειτου που χρησιμοποιεί ο Γιάννης Οικονομίδης σαν εισαγωγή στη “Σπασμένη Φλέβα”, τη νέα του ταινία μετά την “Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς” (2020) και την πέμπτη σε σειρά μετά το εμβληματικό πλέον “Σπιρτόκουτο” (2002), το ντεμπούτο του στη μεγάλου μήκους κινηματογραφική μυθοπλασία που έμελλε να αποτελέσει τομή, να μελετηθεί, να γίνει μιούζικαλ, meme, και τελικά να καθιερώσει τον σκηνοθέτη του ως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους κινηματογραφιστές της χώρας μας.

“Είναι κάτι χαρακτήρες, τελειωμένοι αναπτήρες”, έχει τραγουδήσει η Άντζελα Δημητρίου, και αυτός ο στίχος, μαζί με τη ρήση του Ηράκλειτου, μπορεί κάλλιστα να συνοψίσει τον Θωμά, τον ήρωα του νέου σεναρίου του Οικονομίδη και του Βαγγέλη Μουρίκη, σταθερού συνεργάτη του μπροστά και πίσω από την κάμερα.

Ο Θωμάς είναι ένας άνθρωπος που ακόμα κι αν δεν τον έχεις γνωρίσει, έχεις πιθανότατα ακούσει γι΄ αυτόν: είναι ο νεόπλουτος επιχειρηματίας που κατάφερε να τακτοποιήσει τη φαμίλια σε ένα ωραιότατο διαμέρισμα στη Βούλα, είχε κάποτε μια επιτυχημένη επιχείρηση που συντηρούσε βέβαια με τραπεζικά δάνεια, τα οποία για να ξεπληρώσει έπρεπε να απευθυνθεί στον κοντινότερο τοκογλύφο. Στο μεταξύ, ο Θωμάς συνεχίζει τη ζωάρα του: πίνει, ξενοπηδάει, και όταν τα πράγματα στραβώνουν νιώθει αδικημένος και κυνηγημένος. Όλοι ξαφνικά του χρωστάνε, πρέπει να τον σώσουν, κι ο ίδιος δεν φέρει καμία ευθύνη για το πώς έφτασε ως εδώ. Η πουτάνα η κοινωνία, σωστά;

Πολλά έχουν γραφτεί για την ικανότητα του Οικονομίδη να αιχμαλωτίζει τις όψεις της ελληνικής πραγματικότητας που επιμένουμε να αγνοούμε, αλλά ευτυχώς ο ίδιος συνεχίζει ακάθεκτος να κάνει αυτό που ξέρει και να μας τρίβει στα μούτρα όσα δεν θέλουμε να αντικρίσουμε στα ίσα.

Και στη “Σπασμένη Φλέβα” παραδίδει ένα δίωρο που αποτελεί την “οδύσσεια ενός καταχρεωμένου” και συνάμα ανεκδιήγητου τύπου, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Βασίλης Μπισμπίκης, βυθίζοντας μαεστρικά τον θεατή σε μια συνθήκη όπου δεν ξέρεις αν πρέπει να τον συμπονέσεις ή να πεις “όπως έστρωσες θα κοιμηθείς, ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ”. Τα κεφαλαία είναι ενδεικτικά της σύγχυσης που προκαλεί η ταινία, καθώς και των μπινελικίων-σήμα κατατεθέν του Οικονομίδη που έχουν κι εδώ την τιμητική τους, όπως και όλα όσα έχουμε μάθει να αγαπάμε (ή να μισούμε) στη φιλμογραφία του.

Και παρότι η “Σπασμένη Φλέβα” έχει την αίσθηση μιας φυσικής συνέχειας τόσο του σκηνοθετικού του ύφους όσο και των προβληματισμών του, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βήμα μπροστά, καθώς η αρχαιοελληνική τραγωδία μπλέκεται με τη νεοελληνική, σαν να μην έχουν μεσολαβήσει αιώνες μεταξύ τους. Στη “Σπασμένη Φλέβα”, ο Οικονομίδης σκηνοθετεί σαν να έχει λάβει υπόψη του όσα έχουν ειπωθεί γι’ αυτόν, αρνητικά και θετικά. και να αποφασίζει όχι να κάνει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι έχει κάνει ήδη για να αποδείξει (σε ποιον άραγε;) ότι δεν είναι one-trick-pony, αλλά να υψώσει κωλοδάχτυλο (ό,τι θα έκαναν κοινώς κι οι ήρωές του) και να κάνει αυτό που ξέρεις, ίσως καλύτερα από ποτέ. Love him or hate him, η αλήθεια είναι μία: δεν υπάρχει άλλος σαν αυτόν!