Urchin

Σύνοψη: Ο Μάικ, νεαρός ναρκομανής που ζει στους δρόμους του Λονδίνου, αποφυλακίζεται υπό όρους και έχει μια ευκαιρία να βρει στέγη και δουλειά. Η αυτοκαταστροφική του φύση, όμως, του βάζει διαρκώς εμπόδια.

Άποψη: Μπορεί να τον γνωρίσαμε ως ηθοποιό μέσα από το Beach Rats (2017) και το βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα Τρίγωνο της Θλίψης και η φήμη του να γιγαντώθηκε με τον σαδομαζό έρωτα του Babygirl (2024), ο Χάρις Ντίκινσον όμως περνάει την κρίση που πολλοί ηθοποιοί βιώνουν, ότι μπορούν και οι ίδιοι να δημιουργήσουν ταινίες.

Έτσι υπογράφει την πρώτη του ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, και φαίνεται να θέλει να συνεχίσει την βρετανική παράδοση κοινωνικού ρεαλισμού των Μάικ Λι και Κεν Λόουτς με μια πιο φρέσκια και σύγχρονη φωνή.

Ο πρωταγωνιστής είναι ένας αχινός, ένας άνθρωπος που όσο και αν συμπονάς το δράμα του, όντας άστεγος και εθισμένος στα ναρκωτικά, αδυνατείς να τον αγκαλιάσεις καθώς προβάλλει τις άμυνες του μέσα από τον κυνικό αλαζόνα χαρακτήρα που επιδεικνύει.

Ο κάθε άνθρωπος κρύβει τα αρνητικά του σημεία για να γίνει συμπαθής, ο Μάικ τα υπερτονίζει κάνοντας τα αγκάθια πάνω στο σώμα του σαν να επιδιώκει την απόρριψη και την απόσταση, στο οποίο προφανώς οφείλεται η ταραγμένη του οικογενειακή ζωή, η απουσία σταθεράς και προτύπου.

Δεν είναι ένας εύκολος ήρωας θυμίζοντας περισσότερο τους χαρακτήρες του Μάικ Λι και ειδικά το Naked, μια από τις σπουδαιότερες και πιο κυνικές δημιουργίες του, παρά του Λόουτς που στρέφεται πιο εύκολα στον μελοδραματισμό και τον εξαγνισμό των ηρώων του.

Ο Ντίκινσον παιδεύει τον ήρωα και δεν τον αφήνει έτσι εύκολα να εξαγνιστεί. Ακόμα και όταν αποφυλακιστεί και θεωρητικά θα στραφεί στην συγχώρεση και την μετάνοια, δαίμονες του παρελθόντος του θα σκοτεινιάσουν ξανά το όνειρο του, δείχνοντας μας πως οι δρόμοι της Αρετής και της Κακίας μόνο στρωμένοι με ροδοπέταλα δεν είναι.

Αν κρίνουμε τον Ντίκινσον ως σκηνοθέτη, έχει μια ωραία και διακριτική ματιά ενός ακατέργαστου cinema vérité που με δουλειά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πραγματικά αξιόλογο.

Αν τον κρίνουμε ως σεναριογράφο, καθώς υπογράφει και το σενάριο, εκεί είναι ορατές πλήρως οι αδυναμίες ενός ερασιτέχνη, με κενά, αφηγηματικά άλματα και μια συμπεριφορική προχειρότητα ως προς τους χαρακτήρες και το πίσω κείμενο.

Αυτές τις αδυναμίες υπερκαλύπτει ο πολύ ταλαντούχος Φρανκ Ντιλέιν (Harvest, Fear the walking dead) με μια μεστή και πλήρη ερμηνεία που δίνει όγκο σε ένα ισχνό σενάριο και βάθος σε έναν πληθωρικό χαρακτήρα, κρατώντας τις ισορροπίες. Κέρδισε άλλωστε επάξια το βραβείο ερμηνείας στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών έχοντας αφήσει πλέον γερό αποτύπωμα για την καλλιτεχνική του συνέχεια.