Aς αγαπηθούμε όσο ζούμε

Πλοκή: Ένας γνωστός τραγουδιστής αποφασίζει να εξαφανιστεί χωρίς να το πει σε κανέναν. Στο τρένο για Γενεύη, γνωρίζει μια γυναίκα που τον αναγνωρίζει και αρχίζει να του μιλά. Η συνάντηση αυτή εξελίσσεται σε ένα ιδιαίτερο ταξίδι που θα αλλάξει και τους δύο.

Σύνοψη: Προφανώς, από την αρχή της ταινίας δεν γίνεται να έχει «δουλέψει» ακόμα μέσα σου ο σχετικά εκκεντρικός χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας Victoire (Valérie Lemercier). Όσο προχωράς όμως και μπαίνεις στο μισάωρο καταλαβαίνεις ότι τελικά θα είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν στην ζωή του ο Antoine (Gérard Darmon).

Γιατί; Γιατί με τον κλειστό χαρακτήρα του, το πλήρως απογοητευμένο από την ζωή πρόσωπό του και όλες τις ανησυχίες που τον στοιχειώνουν, μόνο ένα ενοχλητικά χαρούμενο άτομο θα τον συνέφερε από την απαισιοδοξία που τον βασάνιζε.

Γίνεται όλο ένα και πιο φανερό πως η Victoire είναι μια γυναίκα με δικό της παρελθόν, δικούς της μηχανισμούς και μικρές ρωγμές που αποκαλύπτονται με τον καιρό. Η ενέργειά της, όσο ακατάστατη κι αν φαίνεται στην αρχή, κρύβει μια μορφή σοφίας: δεν προσπαθεί να τον αλλάξει, αλλά να τον παρασύρει, έστω και για λίγο, έξω από το κεφάλι του.

Και αυτό το «για λίγο» είναι που δίνει τελικά τόση δύναμη στην ταινία. Άρα το πιο όμορφο από όλα , εκτός τα τοπία στην Γενεύη φυσικά, είναι η ισορροπία που δημιουργείται μεταξύ των δύο διαφορετικών αυτών χαρακτήρων.

Όσο αταίριαστοι και να φαντάζουν, το μόνο τους κοινό είναι αυτό που θα τους φέρει κοντά: η μοναξιά. Δεν έχει έρθει απλώς για να τον "σώσει", ούτε για να γεμίσει κάποιο κενό — ξέρει πολύ καλά ποιον έχει απέναντί της και τι ζητά. Αντίστοιχα, ο Antoine, παρά τη φαινομενική του παθητικότητα, δεν είναι καθόλου αμέτοχος. Η σχέση τους χτίζεται με σταδιακές μικρές εντάσεις, με κοντραρίσματα, αλλά και με ξεσπάσματα, και εκεί είναι που η ταινία βρίσκει την αλήθεια της: σε μια απολύτως αυθεντική δυναμική.

Δεν πρόκειται για μια ιστορία "επιστροφής στη ζωή" με την κλασική έννοια. Είναι περισσότερο μια ιστορία για το πώς μια καθαρά προσωπική απόφαση μπορεί να διαταραχθεί από κάτι μικρό, τυχαίο και ανθρώπινο — όπως μια άγνωστη που κάθεται δίπλα σου στο τρένο. Είναι μία ιστορία για την ισορροπία που χρειαζόμαστε όλοι στην ζωή μας ώστε να βιώσουμε την πραγματική ευτυχία. Είναι η δύναμη του να αφήνεσαι που σε κάνει να προχωράς παρακάτω.

Και αυτό ακριβώς βλέπουμε εδώ: μερικές φορές αρκεί ένας άνθρωπος, μια συνάντηση, μια αλλαγή σχεδίων για να αρχίσεις να βλέπεις αλλιώς τα πράγματα στην ζωή.