"Fargo"

Μικρή πόλη, μεγάλα εγκλήματα, πολύ κρύο

Ολα τα καλά στην τέχνη, θέλουν ρίσκο. Αν δεν ρισκάρεις και πας στα σίγουρα, δεν θα φτιάξεις κάτι αξέχαστο. Αν βέβαια μεταφέρεις μια κλασική ταινία στην σημερινή τηλεόραση, τότε θες και cojones και μερικές νέες ιδέες.

Στην περίπτωση του «Fargo» της κλασικής και βραβευμένης μαύρης κωμωδίας των αδελφών Κοέν, όλα πήγαν καλά. Ο Noah Hawley δημιουργός του «Bones» ανέλαβε το ρίσκο με τις ευλογίες των Κοέν οι οποίοι επιβλέπουν ως executive producers. Το κρύο και αχανές τοπίο είναι και εδώ πρωταγωνιστής μαζί με το μαύρο χιούμορ, τους ξαφνικούς, ρεαλιστικούς και χωρίς το παραμικρό συναίσθημα φόνους. Κάτι δηλαδή που μπορεί να βρει θέση στο ακροατήριο της σημερινής τηλεοπτικής πραγματικότητας που έχει αποδείξει πως μπορεί να φτάσει στα άκρα, εικόνες και σκέψεις.

Τον Ιανουάριο του 2006, 10 χρόνια μετά τα γεγονότα της τανίας, ο Lorne Malvo (Billy Bob Thornton) διασχίζει την Μινεσότα και πείθει τον εκενυριστικά loser Lester Nygaard (Martin Freeman) σε μια τυχαία συνάντηση να σκοτώσει έναν παλιό συμμαθητή του που ακόμα και σήμερα τον εκφοβίζει. Τα ποτάμια από αίμα μόλις θα ξεκινήσουν να ξεχύνονται… Ο Freeman παίζει υπερβολικά αλλά ακαλά τον χαρακτήρα του William Η. Macy από την ταινία, ενός συνηθισμένου απογοητευμένου μικροαστού, ικανού για το χειρότερο. Ο Billy Bob Thornton είναι κάτι σαν τον Αντόν, τον σούπερ κακό του Μπαρδέμ από το «No country for old men», και παίζει με την άνεση που προσφέρει μια σειρά 10 επεισοδίων να πεις όσες «κακές» ατάκες θες, κατευθείαν από την κόλαση! Είχε καιρό να παίξει σε κάτι καλό ο Billy. Κάθε δεύτερος χαρακτήρας είναι προσεγμένος. Ο Bob Odenkirk, ο τρελοδικηγόρος από το «Breaking bad», ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής Colin Hanks είναι ο μεγάλος γιός του Tom Hanks, ο πάντα αντιπαθής Adam Goldberg, ο Ελληνας Oliver Platt.

Η αρχική πλοκή έχει αρκετές «δεύτερες» που θα ενωθούν στην πορεία, μαζί με βίαιες εκρήξεις που μπορούν να σου προκαλέσουν το γέλιο ή να σε απογοητεύσουν, όπως τόσες φορές έχει συμβεί και σε ταινίες των Κοέν. Οι ομοιότητες με την ταινία πολλές. Θα αναγνωρίσεις τη «συγγένεια» των χαρακτήρων, η μουσική το ίδιο λειτουργική, η τοπική αργκό, οι «καρτούν» χαρακτήρες και το βαθύ δράμα της ασήμαντης ζωής, παρών σε κάθε σχεδόν πλάνο.

Αν είσαι και εσύ φίλος του περίεργου μαζί με μια διαφορετική αστυνομική πλοκή, ξεκίνα να βλέπεις Fargo. Αν όχι, ξεκίνα και θα γίνεις

Γιάννης Λυμπέρης