Limpia

Σύνοψη: Η Estela αναγκάζεται να αφήσει πίσω τους συγγενείς της για να εργαστεί ως καθαρίστρια στο σπιτικό μιας εύπορης τριμελούς οικογένειας. Εκεί δένεται συναισθηματικά με τη μικρή κόρη, την Julia, αλλά οι ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις των δύο γονέων από την ίδια στην εργασία της θα δοκιμάσουν τα όριά της όταν προσωπικού χαρακτήρα δυσκολίες θα αρχίσουν να μαζεύονται σταδιακά...

Άποψη: Το φιλμ της Dominga Sotomayor ξεκινάει σαν μια μάλλον συνηθισμένη καταγραφή μιας καθημερινότητας που μετριέται σε ανισότητες ταξικού χαρακτήρα, με κάπως προφανείς συμβολισμούς (η επιμονή των γονέων να μάθουν στην κόρη τους να κολυμπάει), καλλιεργώντας όμως μέσω κάποιων κινήσεων μια προσδοκία πως οι ταχύτητες θα ανέβουν όσο προχωράνε τα λεπτά.

Στις τελευταίες σκηνές όντως κλιμακώνονται εν μέσω αρκετής έντασης κάποιες σημαντικές για το σενάριο υποπλοκές, και δυστυχώς είναι αυτή ακριβώς η κύρια αιτία που το τελικό αποτέλεσμα απομακρύνεται από τη σχετικά προσγειωμένη παρατήρηση κι εξοκείλει σε φτηνιάρικες προσπάθειες για επιδερμικό εντυπωσιασμό του όποιου θεατή, εκπαραθυρώνοντας ταυτόχρονα ακόμη και τα προσχήματα ψυχολογικής αληθοφάνειας που τουλάχιστον τηρούνταν στα λεπτά που προηγήθηκαν.

Και η Sotomayor από τη δική της πλευρά είναι σαν να μην ξεκαθαρίζει το τι θέλει ακριβώς να πει με την ιστορία που αφηγείται, χωρίς να διατυπώνει ούτε ακόμη ενδιαφέροντα ερωτήματα που θα ξεκινούσαν συζητήσεις μετά το πέρας της θέασης.

Κι ενώ φαίνεται να διακρίνεται αχνά ένα επιμύθιο για τις δυσκολίες της ζωής στη Χιλή στην τρέχουσα συγκυρία (υπάρχουν λόγοι που πιστεύω ότι η κινηματογραφίστρια δεν θέλει να φέρει το κοινό στη θέση να αντιληφθεί τα όσα καταγράφονται από τον φακό της ως διαχρονικές παθογένειες της χώρας της, και θα μπορούσα να τοποθετηθώ γι' αυτό, αλλά σταματάω εδώ), ταυτόχρονα εντοπίζεται μια αυτοακύρωση, καθώς ίσως η σημαντικότερη εξέλιξη όλων κινητοποιείται από μια αβλεψία της ηρωίδας, η οποία πραγματικά φαντάζει παιδαριώδης για μια γυναίκα που δεν έχει περάσει εύκολα στον προσωπικό της βίο, άρα αναμενόμενο θα ήταν να διαθέτει και λίγη ωριμότητα παραπάνω.

Τουλάχιστον υπάρχει μια αξιόλογη πρωταγωνιστική παρουσία στο πρόσωπο της María Paz Grandjean, που αποδίδει τις ουκ ολίγες συναισθηματικές διακυμάνσεις του ρόλου της με μια στωικότητα που, εν τοις πράγμασι, αποδεικνύεται εδώ ότι είναι μια πιο λειτουργική επιλογή από τον συνηθισμένο δρόμο της εξωστρέφειας που προτιμάται για πιο λαϊκές φιγούρες εν γένει στο σινεμά.

Αρκετά καλή υποστήριξη παρέχει και η μικρή Rosa Puga Vittini, επειδή σωστά έχει καθοδηγηθεί με τρόπο τέτοιο που εκπέμπει όντως έναν γνήσιο αυθορμητισμό της ηλικίας της, δεν δίνει δηλαδή την εντύπωση ότι είναι ένα παιδί που παριστάνει το παιδί κάτω από τον παραμορφωτικό φακό ενός ενήλικα.

Συνολικά, δεν πρόκειται για μια πρόταση που να προσφέρει αρκετά για να προχωρήσει κανείς σ' έναν θετικό απολογισμό όταν αρχίσουν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Το όλο πακέτο είναι υπερβολικά ανιαρό αλλά και απλοϊκό στο πεδίο των νοημάτων για να κατακτήσει την καρδιά μιας σημαντικής μερίδας κινηματογραφόφιλων, στον τομέα της αισθητικής δε σίγουρα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τα arthouse δείγματα για τη μεγάλη αίθουσα με τα οποία προφανώς επιθυμεί να συγκριθεί.