/ Πήγες Θερινό Σινεμά;

Θα μετρήσουμε πολλά αστέρια μέχρι να ολοκληρώσουμε το αφιέρωμα στα θερινά!

Δες που πήγαμε μέχρι τώρα
News

Wakefield

Σύνοψη: Ο Howard φαντάζει να έχει την ιδανική ζωή, μια αγαπημένη οικογένεια, μια ζηλευτή καριέρα και ένα άνετο σπίτι, ωστόσο η πραγματικότητα διαφέρει και ο ίδιος νιώθει να πνίγεται μέχρι που μια μέρα αποφασίζει να αυτοεξοριστεί στην σοφίτα του.

Άποψη: Ένα βράδυ καθώς γυρνά από τη δουλειά του ο Howard Wakefield (Bryan Cranston) βλέπει ένα ρακούν να μπαίνει στο γκαράζ του σπιτιού του και αποφασίζει να το κυνηγήσει. Έτσι οδηγείται στην σοφίτα του γκαράζ από την οποία διαπιστώνει πως μπορεί με μεγάλη ευκολία να παρακολουθήσει τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι του, όπου η γυναίκα του Diana (Jennifer Garner) και οι δύο του κόρες τρώνε το βραδινό τους. Aποφασίζει να αναβάλει την επιστροφή στην καθημερινότητα του για μια ημέρα ακόμα. Η μέρα γίνεται βδομάδα και η βδομάδα μήνες, καθώς ο Howard νιώθει ελεύθερος έχοντας απαλλαγεί από τις ευθύνες τις καθημερινότητας του και συνειδητοποιώντας πως ένοιωθε παγιδευμένος μέσα σε αυτές. Καθώς ο καιρός περνάει, ωστόσο, αρχίζει να αναρωτιέται για το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί για τον τρόπο που εξελίχθηκε η ζωή του και κατά πόσο θα μπορούσε να κερδίσει την οικογένεια του πίσω αν αποφάσιζε να επιστρέψει στη ζωή τους.

Το Wakefield εμπνευσμένο από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Nathaniel Hawthorne αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που αποφασίζει να απομακρυνθεί από την φαινομενικά στρωμένη ζωή του, ένα θέμα που συχνά συναντάται τόσο στο θέατρο και τον κινηματογράφο όσο και στη λογοτεχνία. Η ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Robin Swicord (σε δικό της βιβλίο βασίστηκε το "The curious case of Benjamin Button" του Ντέιβιντ Φίντσερ), καταφέρνει να μην είναι μονάχα ένα έργο γύρω από την ιστορία ενός άντρα που περνά μια ιδιότυπη κρίση μέσης ηλικίας χάρη κυρίως στο σκοτεινό και ιδιαίτερο χιούμορ της. Ωστόσο, το γεγονός πως η ιστορία αφηγείται -σχεδόν κυριολεκτικά- από τον βασικό ήρωα κάνει το σενάριο να φαντάζει αδούλευτο και δεν αφήνει καθόλου χώρο για μια πιο κινηματογραφική αφήγηση στην οποία ο θεατής μέσω των εικόνων θα μπορέσει να αποκωδικοποιήσει τις καταστάσεις και τα συναισθήματα των ηρώων. Αντ’ αυτού, τα περισσότερα ειπώνονται ρητά με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια κοιλιά στη ροή της πλοκής.

Το στοιχείο της υπερβολής που διέπει το σενάριο αν είχε μεταφερθεί, ως ένα βαθμό, στην αισθητική και στο στυλ της ταινίας θα μπορούσε να την είχε μετατρέψει σε ένα συναρπαστικό και ανατρεπτικό θρίλερ. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει και η σκηνοθέτης επιλέγει να επικεντρώσει την προσοχή της στο Howard και τις ώρες που περνά κατασκοπεύοντας την οικογένεια του. Παίρνει τη θαρραλέα απόφαση να μη επιτρέψει στο θεατή να εισέλθει σχεδόν καθόλου στο σπίτι των Wakefield, παρά μόνο για λίγο κατά τη διάρκεια κάποιων flashback, αποτρέποντας τον από το να ανακαλύψει τις ουσιαστικές συνέπειες που έχουν οι πράξεις του Howard στην οικογένεια του, καθιστώντας τον πρωταγωνιστή  ως το μοναδικό σημείο αναφοράς. Η ταινία φαίνεται να έχει ως αυτοσκοπό το να εξερευνήσει τις σκέψεις του πρωταγωνιστή, χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να τις εντάξει σε ένα πλαίσιο αλληλεπίδρασης με τους υπόλοιπους χαρακτήρες, και η απόφαση της Swicord να το κινηματογραφήσει αυτό με τον πλέον ακαδημαϊκό τρόπο κάνει την ταινία σε σημεία ακόμα και βαρετή.

Τόσο ο Cranston όσο και η Garner δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες, σώζοντας αρκετές φορές την ταινία στα σημεία που ο θεατής ετοιμάζεται να την εγκαταλείψει. Ο Cranston καταφέρνει χωρίς υπερβολές και κορώνες να αποτυπώσει έναν ιδιόμορφο χαρακτήρα. Δεν επιδιώκει από το κοινό τη συμπάθεια, που ο χαρακτήρας του πιθανώς δεν αξίζει, το προσκαλεί ωστόσο να παρακολουθήσει την ιστορία ενός άντρα ο οποίος καθώς αποφασίζει να σταματήσει να συμμετέχει ενεργά στη ζωή του και να αρχίσει να την παρακολουθεί ως εξωτερικός παρατηρητής έρχεται αντιμέτωπος με τα λάθη και τις ευθύνες του. Η ερμηνεία της Jennifer Garner είναι, ίσως, ακόμα πιο εντυπωσιακή καθώς στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας την παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια του Howard, χωρίς να την ακούμε, και παρ’ όλα αυτά είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα τρισδιάστατο χαρακτήρα.

Το Wakefield αν και πάσχει σημαντικά τόσο σεναριακά όσο και σκηνοθετικά σώζεται από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών του και είναι αρκετό για να περάσει κάποιος ευχάριστα την ώρα του χωρίς όμως να είναι σε θέση να προβληματίσει ή να απασχολήσει το θεατή αφού πέσουν οι τίτλοι τέλους.  

Δημοσίευση: 10 Φεβ. 2018, 14:54
Συντάκτης: 
Τίτλος:
Wakefield (Η εξαφάνιση)
Είδος: 
Σκηνοθεσία: 
Χώρα: 
Έτος: 
Διάρκεια: 
106
Εταιρία διανομής: 
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Σε ηλικία 76 χρονών έφυγε από τη ζωή η...
10 ώρες
Η Natalie Portman είναι αναμφισβήτητα από τις πιο ταλαντούχες...
1 ημέρα
Ο δημιουργός των Mad Men επιστρέφει στην μικρή οθόνη...
2 ημέρες