Berlinale 26 - Mισέλ Γέο: "Η μάχη για την ισότιμη εκπροσώπηση δεν έχει τελειώσει"

Ορεξάτη και εμφανώς χαρούμενη μετά την χθεσινή βράβευση της με την τιμητική Χρυσή Άρκτο για την προσφορά της στο σινεμά, που μετρά πλέον σαράντα χρόνια, από τα πρώτα χρόνια στο ασιατικό σινεμά μέχρι την οσκαρική και χολιγουντιανή καταξίωση, η Μισέλ Γέο μίλησε στους δημοσιογράφους συνοδευόμενη από το πολυπόθητο αρκουδίσιο αγαλματίδιο. «Σήμερα, κάθομαι εδώ με μια Χρυσή Άρκτο, όχι μόνο λόγω μιας ταινίας, αλλά λόγω της επιμονής, της ανθεκτικότητας, του πείσματος να πω: Δεν θα φύγω».

ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι

Οι ερωτήσεις επικεντρώθηκαν κυρίως στην ασιατική της καταγωγή και τον τρόπο που κατάφερε να κάνει το μεγάλο βήμα από τόσα χρόνια πορείας στο σινεμά δράσης της Ασίας, στο αγγλόφωνο σινεμά των τελευταίων δέκα ετών. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, οι μάχες για πιο δίκαιη και ισότιμη εκπροσώπηση δεν έχει τελειώσει. «Είναι μια συνεχής μάχη. Ζητήματα όπως αυτά δεν έχουν πάψει να υπάρχουν. Είμαι ευλογημένη που συμμετείχα σε ταινίες που έδειξαν πόσο λίγοι είναι αυτοί οι ρόλοι για τις μειονότητες. Μετά από 26 χρόνια, έκανα το Crazy Rich Asians που τότε ήταν σαν να κάναμε τικ σε όλα τα λάθος κουτάκια: μόνο ασιατικό καστ, rom com. Δεν ξέραμε αν θα πιάσει στο κοινό, ποτέ δεν το ξέρεις στο σινεμά είναι ρίσκο».  

Το ρίσκο πάντως τους βγήκε εκ του αποτελέσματος καθώς και αγαπήθηκε η ταινία και ήταν μια από τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της χρονιάς. Μετά από αυτήν την ταινία, το ρίσκο μειώθηκε μιας και είδαν πως υπάρχει κοινό. «Μετά το Crazy Rich Asians, είχαμε το Shang-Chi, μετά το Τα Πάντα Όλα, οπότε μπορείς να δεις ότι υπάρχει αλλαγή. Οι Ντάνιελς μου, οι μικρές ιδιοφυίες μου, ήταν θαρραλέο να το κάνουν, γιατί ξανά τσεκάραμε όλα τα λάθος κουτάκια. Ήταν μια τρελή εμπειρία αλλά δεν θα την άλλαζα με τίποτα».

Η ηθοποιός από το Yes Madam (1985) μέχρι σήμερα έχει μια τεράστια διαδρομή γεμάτη ρίσκα και κινδύνους. «Στην ζωή πας πάνω και κάτω, το να παίρνεις ρίσκα είναι σημαντικό, αν θες να είσαι καλή δεν πρέπει να έχεις φόβο, αλλά το σώμα δεν ακολουθεί πάντα. Είχα ένα ατύχημα που με πήγε πίσω και στο νοσοκομείο συγγενείς και φίλοι με ενθάρρυναν. Ένας φίλος ήρθε στο Χόνγκ Κονγκ και μου είπε όχι μην τα αφήσεις, ήταν ο Κουέντιν Ταραντίνο». Η ίδια πάντως δεν φοβήθηκε να ομολογήσει τους φόβους της πίσω από τον σκληρό εαυτό που έχτισε με τις ταινίες δράσης. «Και έχω φόβο και θέλω να τον αντιμετωπίσω. Έχω φοβία στα ύψη και λέω τι κάνω αλλά έτσι είναι η ζωή, να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου αλλιώς αν τα παρατήσεις, έχεις ήδη χάσει».

Για την βράβευση της μετά από όλη αυτή την διαδρομή παραδέχτηκε πόσο την συγκίνησε ενώ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να δουλέψει στην Ευρώπη. «Έκανα ταινίες στο Χόλιγουντ αλλά κάποιες γυρίστηκαν στην Ευρώπη, στην Πράγα, στο Βερολίνο. Έχω βρει την ισορροπία να δουλεύω σε Αμερική, Ευρώπη, Ασία. Στο κινέζικο σινεμά έχω να δουλέψω οκτώ χρόνια, σε μια βδομάδα όμως θα πάω να γυρίσω μια ταινία και χαίρομαι που επιστρέφω». Σε τι κατάσταση όμως θα βρει αυτό το σινεμά τόσα χρόνια μετά; Η ίδια δίνει την απάντηση δείχνοντας πως γνωρίζει τις εξελίξεις στο Χόνγκ Κονγκ. «Η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ στηρίζει νέες ταινίες και ελπίζω να βοηθήσω και εγώ. Και το Βερολίνο κάνει μεγάλη δουλειά με το Perspectives για τις πρώτες ταινίες σκηνοθετών. Έχω πάντως μια θέση στην καρδιά μου για το Χονγκ Κονγκ».

Σε αυτό πάντως στο οποίο δήλωσε ευθαρσώς άγνοια είναι για την αμερικανική πολιτική κατάσταση παρότι ζει τόσα χρόνια στις ΗΠΑ, δείχνοντας ίσως έναν τόνο πιο απολιτίκ του Φεστιβάλ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια που το έχρισαν ως το πιο πολιτικοποιημένο φεστιβάλ της Ευρώπης. Συνεχίζοντας λοιπόν την διπλωματική τακτική του προέδρου της κριτικής επιτροπής Βιμ Βέντερς, η Γέο σε ερώτηση δημοσιογράφου για την πολιτική κατάσταση στην Αμερική αναφορικά και με τις μειονότητες, δήλωσε άγνοια. «Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω για την πολιτική στις ΗΠΑ γιατί δεν την ξέρω, δεν την κατανοώ. Όταν πας στο σινεμά, πας για να δεις κάτι που θέλεις. Είναι χρόνος με σένα, κλείνεις το κινητό σου. Πάμε όλοι μαζί και κλαίμε, γελάμε, συζητάμε. Πρέπει να κρατήσουμε την παράδοση».

Από μια ηθοποιό που στην ίδια συνέντευξη τύπου μιλώντας για την εμπειρία της πρώτης άφιξης στο Χόλιγουντ ανέφερε χαρακτηριστικά «όταν πρωτοπήγα, οι ρόλοι για τους Ασιάτες ήταν στερεοτυπικοί, κυρίως για να κάνεις Κινέζους στην Chinatown και έλεγα γιατί;», θα περιμέναμε ίσως μια πιο ηχηρή απάντηση για την αντιμεταναστευτική πολιτική του Τραμπ, παρόλα αυτά έχει σαφώς κάθε δικαίωμα να μην θέλει να εμπλακεί. Από την άλλη, ένα είναι σίγουρο, το σινεμά και κάθε τέχνη δεν είναι μόνο συγκίνηση και γέλιο αλλά και πολιτική πράξη, ή για να μνημονεύσουμε τον ποιητή Κωστή Βάρναλη «υπάρχουν οι καλλιτέχνες που κάνουν στρατευμένη τέχνη και εκείνοι που δεν ξέρουν ότι κάνουν στρατευμένη τέχνη».