We bury the dead

Ένα τραγικό στρατιωτικό λάθος προκαλεί την ενεργοποίηση ενός πειραματικού όπλου, αφανίζοντας ολόκληρο τον πληθυσμό ενός νησιού. Οι νεκροί όμως ανασταίνονται. Ο στρατός επιμένει ότι πρόκειται για αβλαβή, αργοκίνητα όντα, προσφέροντας μια επίπλαστη ελπίδα στις οικογένειες που θρηνούν.

Όταν η Έιβα εισέρχεται στη ζώνη καραντίνας αναζητώντας τον αγνοούμενο σύζυγό της, ανακαλύπτει την εφιαλτική αλήθεια: οι νεκροζώντανοι γίνονται πιο βίαιοι, πιο αμείλικτοι και πιο επικίνδυνοι με κάθε ώρα που περνά.

Στο We Bury The Dead, ο Ζακ Χίλντιτς χρησιμοποιεί το ζόμπι-μοτίβο όχι ως όχημα τρόμου αλλά ως αφορμή στοχασμού πάνω στο πένθος, τη μνήμη και την αδυναμία του ανθρώπου να εγκαταλείψει ό,τι έχει ήδη χαθεί. Με την Ντέιζι Ρίντλεϊ σε μια εσωστρεφή, σχεδόν ασκητική ερμηνεία, η ταινία λειτουργεί ως ένα αργό, στοχαστικό requiem για τη ζωή μετά την καταστροφή.

Το We Bury The Dead αρνείται από την πρώτη του στιγμή να υπακούσει στους κώδικες του σύγχρονου ζόμπι-σινεμά. Δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ταχύτητα των νεκροζώντανων ούτε για τη γεωμετρία της απειλής. Αντίθετα, μετατοπίζει το βλέμμα από το εξωτερικό γεγονός στο εσωτερικό τοπίο: αυτό της ψυχής που έχει παγώσει πριν ακόμη το σώμα πεθάνει. H ταινία του Ζακ Χίλντιτς επενδύει στην ατμόσφαιρα, το πένθος και την εσωτερική ένταση, προσφέροντας μια ασυνήθιστα στοχαστική εμπειρία είδους.

Σε μια εποχή όπου το (zombie) horror βασίζεται όλο και περισσότερο στην υπερδιέγερση, το We Bury The Dead πηγαίνει πεισματικά αντίθετα. Το θέμα είναι η Άβα Νιούμαν και το πώς ένας άνθρωπος συνεχίζει να λειτουργεί όταν η ζωή του έχει ήδη καταρρεύσει.

Το twist – ότι ορισμένοι νεκροί «ξυπνούν» προσωρινά – αντιμετωπίζεται με αξιοσημείωτη αυτοσυγκράτηση. Δεν υπάρχουν κυνηγητά, ούτε σκηνές μαζικής σφαγής. Οι «ξυπνημένοι» είναι αργοί, εύθραυστοι και σχεδόν τραγικοί. 

Η Ντέιζι Ρίντλεϊ κουβαλά την ταινία σχεδόν μόνη της. Η ερμηνεία της είναι εσωτερική, μετρημένη και ώριμη, μακριά από τις blockbuster ρίζες της. Η Άβα είναι αποστασιοποιημένη, κουρασμένη, συχνά ψυχρή. Οι αναδρομές στον γάμο της με τον Μιτς, που υποδύεται ο Ματ Γουίλαν, σκιαγραφούν μια σχέση φθαρμένη από χρόνια απογοητεύσεων, ειδικά γύρω από τη στειρότητα και την αμοιβαία ενοχοποίηση.

Ο ρυθμός της ταινίας είναι αργός, και αυτό σίγουρα δεν θα ικανοποιήσει όλους. Το We Bury The Dead δεν ενδιαφέρεται να κρατήσει το κοινό σε συνεχή εγρήγορση. Προτιμά να δημιουργήσει μια σταθερή, σχεδόν υπνωτική ατμόσφαιρα. Το φινάλε δεν προσφέρει εντυπωσιακές αποκαλύψεις, αλλά μια ήσυχη συναισθηματική κάθαρση, που ταιριάζει απόλυτα με τον τόνο της αφήγησης.