Tuner

Ο Νίκι είναι ένας χαρισματικός νεαρός χορδιστής πιάνων με μια σπάνια και εκπληκτικά λεπτομερή ακουστική αντίληψη. Με την άλλοτε πολλά υποσχόμενη μουσική του καριέρα να έχει τελειώσει, εργάζεται σε όλη τη Νέα Υόρκη μαζί με τον μέντορά του, Χάρι Χόροβιτς και συναντά μια σειρά από ανθρώπους, ανάμεσά τους τη φοιτήτρια μουσικής σύνθεσης Ρούθι, με την οποία αναπτύσσει μια απρόσμενη σχέση.

Όταν ένας εργολάβος υπηρεσιών ασφαλείας, ανακαλύπτει ότι η εξαιρετικά ευαίσθητη ακοή του Νίκι είναι πολύτιμη για το άνοιγμα χρηματοκιβωτίων, του προτείνει να αναλάβει μια επικίνδυνη παράνομη αποστολή. Η αμοιβή θα μπορούσε να βοηθήσει τον Χάρι και την σύζυγό του, να αντιμετωπίσουν την ολοένα και πιο δύσκολη ιατρική τους περιπέτεια. Όμως η δουλειά του Νίκι στο άνοιγμα χρηματοκιβωτίων απειλεί το ειδύλλιό του με τη Ρούθι και τον παρασύρει σε ολοένα και πιο  δύσκολα μονοπάτια. 

Έχει ουκ ολίγα κλισέ η ταινία του Daniel Roher, κυρίως όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο «χαϊδεύει τα αυτιά» του θεατή δια της οδού της ταύτισης με τον χαρισματικό, αλλά αδικημένο από τη ζωή, κεντρικό ήρωα, ενώ χαρακτηρίζεται και από μια τάση να προσφέρει υπερβολικά εύκολες λύσεις για μια σειρά καταστάσεων που προκύπτουν σεναριακά, εντούτοις βλέπεται αρκετά ευχάριστα, και το καλό είναι πως και ο ίδιος ο Roher ξεκαθαρίζει μέσω διάφορων επιλογών πως κύριος στόχος του είναι η διασκέδαση.

Λειτουργεί υπέρ του και ότι δεν έχει σκηνοθετική ματαιοδοξία (τουλάχιστον που να φαίνεται έντονα) και γι’ αυτό δεν ξεχειλώνει τη χρονική διάρκεια. Και για αυτούς που είναι ιδιαίτερα διαβασμένοι στον τομέα της μουσικής υπάρχουν αρκετά «δωράκια» στην πορεία (μαζί με ένα cameo που αποτελεί πραγματική έκπληξη, ειδικά για τους μυημένους στην τζαζ, και καλύτερο θα ήταν για το κοινό να μην το γνωρίζει εκ των προτέρων!).

Στο τεχνικό κομμάτι, πέρα από την αναμενόμενα λεπτομερή δουλειά στον ήχο λόγω θεματολογίας, αξίζει να σημειωθεί και το μοντάζ, που δεν διστάζει να πειραματιστεί με αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες, ακόμη και αν τελικά αυτές δεν αποτελούν κάτι πιο ουσιαστικό από ένα χαριτωμένο στιλιστικό παιχνίδι. Κάπως διαφορετική διαχείριση ήθελε το σασπένς, καθώς εκπέμπεται μια χαλαρή αίσθηση που υπονομεύει το πόσο σημαντικά είναι τα διακυβεύματα για τον πρωταγωνιστή και πόσο λεπτή είναι η γραμμή πάνω στην οποία πατάει ανάμεσα στον θρίαμβο και την καταστροφή. Ενώ και σαν μελέτη χαρακτήρα δεν έχει το βάθος που θα έπρεπε, δεδομένης της ξεχωριστής περίπτωσης της προσωπικότητας που προσπαθεί να αναλύσει.

Ο Leo Woodall συνεχίζει σε σταθερούς ρυθμούς μια πορεία που φιλοδοξεί να τον οδηγήσει στη λίστα με τα πιο αναγνωρίσιμα ταλέντα του χώρου αυτήν τη στιγμή, και ομολογουμένως έχει αποκτήσει αρκετή αυτοπεποίθηση, που τον φέρνει στη θέση να συντονίζει σε μεγάλο βαθμό το «Tuner» γύρω από το δικό του ερμηνευτικό ταμπεραμέντο. Αν κάνει τις σωστές επιλογές στο άμεσο μέλλον είναι εγγυημένο ότι θα φτάσει μακριά. Πάντα ευχάριστη και η παρουσία του Dustin Hoffman, έστω και αν είναι για λίγη σχετικά ώρα, η οποία εδώ περιλαμβάνει και τον παράγοντα της συγκίνησης λόγω της πτυχής του γήρατος.

Το χρονικό πλαίσιο της δράσης μπορεί να μην είναι καλοκαιρινό, όμως από αρκετές απόψεις το φιλμ ταιριάζει στη συγκυρία διανομής του στις ελληνικές αίθουσες. Σαν σύνολο μπορεί να μη «δένει» στην εντέλεια, όμως έχει αρετές που θα κάνουν καλή παρέα στον σινεφίλ που θέλει να δει κάτι ανάλαφρο και που να διατηρεί ένα «τίμιο» επίπεδο ποιότητας.