Tron: Ares

Ένα εξαιρετικά προηγμένο ψηφιακό Πρόγραμμα, ο Ares (Jared Leto), αναλαμβάνει μία επικίνδυνη αποστολή στον πραγματικό κόσμο, σηματοδοτώντας την πρώτη αδιαμεσολάβητη συνάντηση της ανθρωπότητας με την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτή η επαφή θα καλλιεργήσει στον Ares μία αίσθηση συνείδησης του εαυτού του. Αποκτά μία απρόσμενη σύμμαχο στην προγραμματίστρια Eve Kim (Greta Lee), η οποία αναζητά έναν καταλυτικό κώδικα που έγραψε ο Kevin Flynn (Jeff Bridges). 

Παρακούοντας όλους τους κανόνες, μπαίνουν στο στόχαστρο μίας ανελέητης καταδίωξης σε βάρος τους. Οι δυο τους μάχονται όχι μόνο για την επιβίωσή τους αλλά και για ένα μέλλον όπου η τεχνολογία και η ανθρωπότητα μπορούν να συνυπάρξουν.

Ας το πούμε ξεκάθαρα: κανείς δεν ζητούσε άλλο Tron. Το 1982 ήταν πρωτοπορία. Το 2010, Tron: Legacy ήταν eye candy με Daft Punk. Και τώρα, το Ares του 2025 είναι ό,τι θα συνέβαινε αν ο Blade Runner πήγαινε σε πάρτι με τους Matrix και έπαιζαν οι Nine Inch Nails στα decks. 

Όπως το αρχικό Tron αποκρυστάλλωσε τη στιγμή όπου ο άνθρωπος γοητεύτηκε για πρώτη φορά από την προοπτική να “ζει” μέσα στην οθόνη, έτσι και το Ares αναστοχάζεται τη στιγμή που το ψηφιακό αρχίζει να ονειρεύεται το ανθρώπινο.

Ο Ρένινγκ δημιουργεί ένα έργο που πατά στα γνωστά μοτίβα της σειράς – ο κόσμος των “Users”, τα προγράμματα με αυτοσυνείδηση, η διαπερατότητα των δύο πεδίων – αλλά τα μετατοπίζει προς μια φιλοσοφική κατεύθυνση: ο Ares (Τζάρεντ Λέτο), ένα υπερ-πρόγραμμα κυβερνοασφάλειας, αρχίζει να νιώθει. Αυτή η “αφύπνιση” δεν είναι ένα απλό narrative twist, αλλά ο πυρήνας του φιλμ: η γέννηση της ενσυναίσθησης μέσα από το μηχανικό.

Η σκηνοθεσία είναι στιβαρή, με πραγματική αίσθηση δράσης. Οι σκηνές μάχης και ειδικά η καταδίωξη στον αυτοκινητόδρομο – με τις κόκκινες ουρές φωτός να χαράζουν τον αέρα – είναι εντυπωσιακές και βγάζουν λεφτά στο IMAX. Δεν είναι απλώς CGI εντυπωσιασμός: υπάρχουν φυσικά σκηνικά, κάμερες στο ύψος των ηθοποιών, και μια σαφής επιθυμία να δοθεί υλικότητα σε έναν κόσμο που κάποτε ήταν καθαρή προσομοίωση.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς — το πιο απολαυστικό πράγμα στο Tron: Ares είναι το soundtrack. Οι Nine Inch Nails δεν παίζουν εδώ “σινεματικά”: παίζουν σαν να έστησαν rave μέσα στον server. Ο ρυθμός δίνει ζωή σε κάθε σκηνή, ακόμη κι όταν η αφήγηση κάνει κοιλιά ή όταν ο Λέτο μοιάζει να αναρωτιέται αν βρίσκεται σε sequel ή σε performance art.

Υπάρχουν όμως και πραγματικές στιγμές ευρηματικότητας. Η αμήχανη συνάντηση του Ares με τον Φλιν (ο Τζεφ Μπρίτζες, όπως είναι σήμερα — όχι de-aged meme) λειτουργεί σαν αυτοαναφορικό inside joke για το ίδιο το franchise. “Η πρόβλεψή μου βγήκε αληθινή,” του λέει ο Φλιν. “Οι άνθρωποι και οι μηχανές έγιναν ένα.” 

Η ταινία έχει και τις comic-relief πινελιές της: ο Χασάν Μινάτζ και ο Αρτούρο Κάστρο φέρνουν χιούμορ στο ENCOM HQ, ενώ η Τζόντι Τέρνερ-Σμιθ κάνει τη “κακιά” Αθηνά τόσο στιλιστικά όσο και απειλητικά — μια βίγκαν Valkyrie με ξανθό crop και βλέμμα που λέει “είμαι εδώ να διαλύσω τα πάντα και να το κάνω με στυλ”

Το Tron: Ares δεν θα γίνει κλασικό, αλλά δεν χρειάζεται. Είναι διασκεδαστικό, οπτικά θεαματικό, γεμάτο ρυθμό, και έχει μια σπάνια αυτογνωσία για το είδος του. Και αν κάτι μένει μετά τους τίτλους τέλους, δεν είναι ο φιλοσοφικός στοχασμός για την τεχνητή συνείδηση, αλλά το γεγονός ότι ο Τζάρεντ Λέτο βρήκε επιτέλους ένα franchise που χωράει τον ναρκισσισμό του.