Τρεις φίλες

Σύνοψη: Τρεις φίλες, η Joan, η Alice και η Rebecca, συζητούν τη συντροφικότητα, τον έρωτα, και την ευτυχία, καθώς οι ζωές τους αλλάζουν σχεδόν καθολικά όταν η Joan αποφασίζει να χωρίσει τον Victor και εκείνος εξαφανίζεται.

Άποψη: Η Alice είναι παντρεμένη με τον Eric. Η Joan είναι παντρεμένη με τον Victor, κι έχουν μαζί ένα κοριτσάκι, τη Nina. Η Rebecca δεν είναι παντρεμένη αλλά έχει κρυφή σχέση με κάποιον που είναι. Οι φίλες της δεν την κρίνουν, την ενθαρρύνουν να ζήσει τον έρωτα και της ζητούν να τους γνωρίσει τον νέο της σύντροφο. Ο Eric έχει κρυφή σχέση με τη Rebecca. Η Joan χωρίζει τον Victor και το ίδιο βράδυ εκείνος εξαφανίζεται.

Ενδεχομένως να ακούγεται κάπως υπερβολικό σαν πλοκή, αλλά, όπως μαρτυρά και το trailer, η ταινία αποτελείται από ίσες δόσεις κωμωδίας, δράματος, και ρομαντισμού. Μέσα από τις περιπέτειές τους (ή την απουσία αυτών), οι τρεις φίλες συνδιαλέγονται με φόντο τη Λυών για τον έρωτα, τον συμβιβασμό στη ζωή, το δικαίωμα στην ευτυχία.

Χωρίς να ωραιοποιούν τις σχέσεις, χωρίς όμως και να βαραίνουν ιδιαίτερα την ατμόσφαιρα ακόμα και όταν έχουμε να κάνουμε με απόρριψη, χωρισμό, απώλεια κάθε είδους, οι δημιουργοί του Trois Amies (Emmanuel Mouret στη σκηνοθεσία, Camille Cottin και Emmanuel Mouret στο σενάριο) φτιάχνουν μια ταινία αληθινή, συγκινητική, ζεστή και ελπιδοφόρα. Μια ταινία που, αν και έχει στο επίκεντρό της τον έρωτα, ταυτόχρονα μας χαρίζει και μια ουσιαστική, δυνατή, απελευθερωτική γυναικεία φιλία.

Σαν ένα άλλο Sex and The City, πιο γήινο, πιο προσγειωμένο, πιο αληθινό, το Trois Amies διερευνώντας τις ερωτικές σχέσεις, ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις των τριών φίλων (Camille Cottin ως Alice, Sara Forestier ως Rebecca, India Hair ως Joan) καταφέρνει παράλληλα μια διεισδυτική ματιά στη σχέση των τριών γυναικών μεταξύ τους. Καταφέρνει να μας μεταφέρει τη χαρά της υποστήριξης, της άκριτης αγάπης, της αποδοχής άνευ όρων – της πραγματικής φιλίας.

Θυμίζοντας σε αρκετά σημεία Woody Allen, ειδικά στους περιπάτους που συνοδεύονται από συζήτηση μέσα στην πόλη, ο Mouret πετυχαίνει εκεί που μάλλον ο Allen απέτυχε. Πετυχαίνει να μας δείξει ανθρώπους φοβισμένους αλλά όχι νευρωτικούς, ερωτευμένους αλλά όχι μανιακούς, αισιόδοξους αλλά όχι φαντασιόπληκτους.

Με λίγα λόγια, Mouret και Cottin πετυχαίνουν στο να μας δείξουν μια άλλη όψη του έρωτα, τη δύναμη της απόλυτα υποστηρικτικής φιλίας, έναν πιο φωτεινό τρόπο να δέχεσαι τη ζωή.

Ενώ δεν πρόκειται για κάποιο συνταρακτικό αριστούργημα, και ενώ ίσως μία πιο σύντομη διάρκεια να την ωφελούσε, η ταινία βρίσκει τον στόχο της χωρίς να πλατειάζει και δίχως να χάνεται στη διαδρομή.

Και παρ'όλο που μια πιο δυναμική σκηνοθεσία θα ήταν καλοδεχούμενη, το τελικό αποτέλεσμα όχι μόνο δεν απογοητεύει, αλλά μας αποχαιρετά αφήνοντας μας ένα ήρεμο χαμόγελο και μια ζεστασιά ζωτικής σημασίας.